Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

Υποκατηγορία του Αθηναίου Παοκτσή είναι ο Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής. Πρόκειται γι’ αυτούς που δεν μπορούν άλλο να διαχειριστούν την καταπίεση τόσων συναισθημάτων για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και έχουν σκάσει πια. 

Ξερνάνε σκασίλα. Δεν αντέχουν άλλο. Ως εδώ. Το ποσοστό των Βλαμμένων Αθηναίων Παοκτσήδων στο σύνολο των Αθηναίων Παοκτσήδων είναι μικρό, μεν, αλλά συντριπτικό σε επιρροή και αποτελεσματικότητα. Εγώ έχω την τιμή να γνωρίζω καλά από αμέτρητες περιπτώσεις κάποιους τέτοιους Βλαμμένους Α.Π. και θα σας μεταφέρω την εμπειρία μου. Μην το πάρει κανείς προσωπικά, αναφέρομαι μόνο σε περιπτώσεις που έχω δει με τα μάτια μου και τους ξέρω ονομαστικά.

 

Καταρχάς, ο Βλαμμένος ΑΠ έχει όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του γηγενή ΑΠ που ανέφερα σε προηγούμενο σχόλιο. Συνδυαστικά, παρουσιάζει και όλα τα συμπτώματα όλων των ναρκωτικών που έχουν εφευρεθεί στην παγκόσμια ιστορία, αλλά και αυτών που θα εφευρεθούν στους επόμενους αιώνες. Ναρκωτικά ο ίδιος δεν παίρνει, δε χρειάζεται. Κατά τ’ άλλα, εμφανισιακά είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος με ασπρόμαυρη φανέλα.

 

Πώς θα τον ξεχωρίσετε: Είστε, ας πούμε, στην ουρά έξω από Θύρα φιλοξενούμενων οπουδήποτε στο Νομό Αττικής (π.χ. Νίκαια, Καλλιθέα, Φυλή) και ο έλεγχος είναι κάπως αργός. Φωνάζει από πίσω «άντε ρεεεε, άντε ρε καριόλιααααα», αντιδρούν δυο-τρεις ματατζήδες, βαράνε κάποιους μπροστά, αλλά αυτός συνεχίζει «άντε ρεεεεε, αρχίζει ο ΠΑΟΚ ρεεεεε» και όσο το λέει έρχεται πιο μπροστά και το φωνάζει και σ’ αυτούς που κάνουν τον έλεγχο, «εεεεε, τι θα γίνει ρεεεεε, τελειώνετε ρεεεε, οοοο Παοκάραααα». Αυτός είναι. Πάντα έχει έναν τέτοιο. Προσοχή, δε μιλάω γι’ αυτούς που είναι πίσω ή κρυμμένοι και κράζουν τους μπάτσους, αλλά γι’ αυτόν που βγαίνει πρώτη σειρά και κράζει συγκεκριμένα –έχει διαφορά.

 

Ο Βλαμμένος ΑΠ οδηγεί μόνο ευθεία. Δε στρίβει πουθενά, δε σταματάει σε φανάρια, δε βάζει όπισθεν ούτε στο παρκάρισμα. Πιάνει, λόγου χάρη, την Κηφισίας με προορισμό Φάληρο, αλλάζει ρεύμα κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα, στα μεγάλα φανάρια ψιλοκαβαλάει πεζοδρόμιο, κορνάρει σε ρυθμό συνθήματος, διασχίζει πλατείες, μέχρι που φτάνει έξω από το γήπεδο που το παρατάει χωρίς χειρόφρενο όπου βρει και τρέχει στα εκδοτήρια. Στη διαδρομή φωνάζει στις γιαγιάδες στις στάσεις «Δικέφαλε μόνο για σέναααα», πάντα με κατεβασμένα παράθυρα για να βλέπουν όλοι τη φανέλα. Ακόμα και μείον πέντε βαθμούς να έχει, φοράει μπουφάν και από πάνω τη φανέλα, μην τυχόν και κάποιος δεν καταλάβει πως είναι Παοκτσής.

 

Είναι αυτός που δε σταματάει να φωνάζει μόνος του ό,τι σύνθημα να ‘ναι κι ό,τι θυμάται χαίρεται, ανεξάρτητα από το τι φωνάζουν ή αν φωνάζουν οι άλλοι. Στο ημίχρονο πάει για κατούρημα και γυρνάει δίχως να κατουρήσει επειδή θυμήθηκε πως σήμερα δε φώναξε είσαι ένα βότανο μοναδικό στη γη, βρίζει διαιτητές από αγώνες προ δεκαετίας, γενικώς κάνει ένα review των τελευταίων χρόνων, από Βοργιά και Κασναφέρη μέχρι Μάνταλο. Πριν γυρίσει σπίτι, περνάει κάτω από τις πολυκατοικίες δέκα γάβρων γνωστών του και κορνάρει για να τους τη σπάσει. Γυρίζει σπίτι, τρώει με ΠΑΟΚ Ολέ, κοιμάται με ΠΑΟΚ Ολέ, πηγαίνει την άλλη μέρα στη δουλειά με ΠΑΟΚ Ολέο ολέο ολέο.

 

Στην Καλλιθέα κάνει κωλοδάχτυλα στους αδιάφορους που βλέπουν το ματς πάνω στο βράχο, 100 μέτρα ύψος από πάνω μας στην κερκίδα, οι οποίοι τσιτώνονται και αρχίζουν να πετάνε πέτρες από το πουθενά. Στη Νίκαια κάνει μανούρα μέσα στο σκοτάδι με κάτι ντόπιους ρωτώντας «από πού είναι το γήπεδο του Ιωνικού, ρε» κι όταν του λένε τρίτο στενό αριστερά αυτός συνεχίζει «ρε μήπως έχει κανένα σύνδεσμο του Ολυμπιακού εκεί πέρα, μη μου πουλάτε τρέλα εμένα». Έρχεται με εκδρομή στον τελικό του 2003 και ξεκινά να ανεβεί στην Τούμπα από Μαρτίου, του λες από εκεί θα περάσουνε τα σκουλίκια και δηλώνει σιγά, μωρέ, πόσοι θα είναι. Στο Καραϊσκάκη 1000 άτομα πάνε από ‘δώ κι αυτός πάει από ‘κεί, με παλαμάκια και συνθήματα μόνος του και ένας μπάτσος τον τραβάει δυο μέτρα πριν φτάσει στους γάβρους που τον περιμένουν σα ζαργάνα στα δίχτυα τους, αφού φωνάζει με τα μάτια κλειστά κι αυτός αντί να ευχαριστήσει τον μπάτσο κάθεται και μανουριάζει μη με τραβάς εμένα, ρε. Στο ΟΑΚΑ δεν πάει απευθείας από το σπίτι του, εφτά λεπτά με τα πόδια, αλλά τραβιέται μέχρι τα διόδια, μπαίνει σε ένα πούλμαν, βγάζει φωτογραφία και την ανεβάζει στο facebook με σχόλιο «Αθήνα ερχόμαστε». Ανεβαίνει Θεσσαλονίκη για διακοπές και επί μία εβδομάδα κάθεται σπίτι κι ακούει ραδιόφωνα μέσ’ στη χαρά, μαγεμένος που κανείς δε μιλάει για την πρωινή προπόνηση του Ολυμπιακού. Έρχεται για να δει ματς στην Τούμπα, τελικά το βλέπει σε καφετέρια επειδή κουράστηκε από το ταξίδι, αλλά ζητάει επίμονα η καφετέρια να είναι δίπλα στο γήπεδο, να νιώσει και λίγη ατμόσφαιρα. Πάει Νέα Σμύρνη και παίζει τάβλι στο κυλικείο του γηπέδου πριν τον αγώνα με φανέλα του ΠΑΟΚ..

 

Και το καλύτερο: Όλα αυτά τα έχει κάνει ο ίδιος άνθρωπος. Κι άλλα πολλά, αλλά έχουμε και δουλειές.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038