Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

59santaΕίχανε βρει έναν πολύ εκνευριστικό τρόπο να μας ξενερώνουν όταν ξεφεύγαμε πριν από τα ΠΑΟΚ-Άρης.

Εκείνη την εποχή, το Παλέ μισογέμιζε ώρες πριν, χίλια άτομα από εδώ, χίλια άτομα από εκεί και δώσ’ του ανταλλαγή συνθημάτων να έχεις να γεμίζεις τόμους καφρίλας. Τα καλύτερα συνθήματα τα έχω ακούσει εκεί, τόσο των Παοκτσήδων όσο και τον αρειανών. Κι όταν το πράγμα πήγαινε να φουντώσει και να εκραγεί, έβαζαν τσάμικα τέρμα στη μικροφωνική του Αλεξάνδρειου, δεν άκουγες ούτε τον διπλανό σου. Κλαρίνα και δημοτικά, όταν ο κύριος όγκος των οπαδών ήτανε μεταλλάδες και ρεμπετικοί –κόλαση. Ηχητικά βασανιστήρια.

59baneΤο σύνθημα που θυμήθηκα σήμερα λόγω της επικαιρότητας δεν είμαι σίγουρος αν το είχαμε πει σε ΠΑΟΚ-Άρης, καθώς το ντέρμπι πριν τον τελικό στο Τορίνο είχε γίνει προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, 59-71 εμείς, με ιστορικά στιχάκια για τον Άγιο Βασίλη και τον Γέρο Χρόνο και φουσκωτούς Ρούντολφ ελαφάκια και τρίγωνα-κάλαντα και μία από τις καλύτερες κερκίδες μας στην ιστορία των αγώνων αυτών. Απίστευτη κατάσταση, 4-5 ώρες μέσα και ασταμάτητη καζούρα, αν και προερχόμασταν από ντροπιαστική ήττα στο ματς του πρώτου γύρου, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα με την Παρί που ήμασταν αποπροσανατολισμένοι και το χάσαμε μόνοι μας το ματσάκι με τη μεγαλύτερη, ως τότε, διαφορά. Ο Μπάνε πάνω από τους μισούς πόντους μας με 5/9 τρίποντα, ο Κόρφας με 5/6 τρίποντα, ο Κλιφ άθλιος αλλά με υπερηχητικό κάρφωμα στο τέλος.

59korfasΣε κάθε περίπτωση, το κόλπο με τα κλαρίνα μας το κάνανε μετά συχνά και εκτός των ΠΑΟΚ-Άρης, αφού είδανε πως έχει αποτέλεσμα και μας έσπαζε τα νεύρα, σε στιγμές που η καφρίλα ξεπερνούσε τα όρια όποιος λέει αυτό το σύνθημα θα πάει στην κόλαση, κλικ, έβαζε την κασέτα ο υπεύθυνος του Παλέ, σαράντα παλικάρια από τη Λε, από τη Λεβαδειά. Δε μας πτοούσε η ένταση, αλλά η ποιότητα, από τους Slayer και τους Megadeth και τους Motorhead εμείς, από τον Ζαγοραίο και τον Νικολαϊδη και τον Καζαντζίδη οι υπόλοιποι, να ακούς όμορφη κοπελιά για σένα λιώνω την ελιά δεν μπορούσες να το αντέξεις. Οπότε τα αλλάζαμε, έπαιζε το κλαρίνο κι έβγαζαν κάτι παλιόπαιδα που είχαμε μουλωχτούς άλλους στίχους, για τη σεξουαλική ζωή του αντιπάλου προπονητή και την απουσία σεξουαλικής ζωής ενός αντιπάλου καλαθοσφαιριστή, τόσο ταιριαστά που απορώ, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έκαναν καριέρα στα σκυλάδικα –ή έκαναν κι εγώ δεν το ξέρω, παίζει κι αυτό το ενδεχόμενο.

59cliffΟ τελικός στο Τορίνο έγινε Μάρτιο, οπότε δύσκολο να βλέπαμε τόσο μπροστά και να το φωνάξαμε από προπαραμονή Πρωτοχρονιάς. Υπάρχει ένα ενδεχόμενο, είχαμε τσακαλάκια πολλά. Ίσως να το φωνάξαμε σε άλλο, επόμενο ματς με διαφορετικό αντίπαλο, αλλά όπως και να ‘χει το φωνάξαμε και ήταν ωραίο. Ελεεινό σύνθημα εμείς για κάτι που ξεπέρασε τα όρια, βάζει τέρμα τα ντεσιμπέλ τα τσάμικα στο Παλέ, ησυχία για ένα λεπτό, ψίθυροι, οργάνωση, πάμε: «Ακούστε καλά πώς παίζει το κλαρίνο/Γιατί αυτό θα κάνετε μέσα στο Τορίνο».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB