ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

koyzina

Το μόνο εύκολο, μέρες που είναι, να ασχοληθείς με το 7-0 της Γιουβέντους στον Ολυμπιακό και να κοροϊδεύεις, όπως κάνουνε όλοι οι κομπλεξικοί Παοκτσήδες ενόψει του ματς της Τετάρτης. Ναι, ήταν η μεγαλύτερη ήττα ελληνικού συλλόγου στο Πρωταθλητριών, ναι, ήταν η μεγαλύτερη ξεφτίλα στην ιστορία του Ολυμπιακού, ναι, δε θα ξεπεραστεί ποτέ και για πάντα θα έχουμε να σπάζουμε πλάκα. Αλλά φτάνει, πια, έχουμε και δική μας ομάδα, ας ασχοληθούμε με τα εσωτερικά μας και άσ’ τους να κάνουν αυτοί ό,τι θέλουνε, πόσο κομπλεξικοί να γίνουμε πια.

Πριν από δεκαοκτώ χρόνια, δούλευα ακόμα σ’ ένα μαγαζί έτσι πολύ κουλτούρα να φύγουμε και καλός κόσμος και συνέδρια και πολιτικοί και καλλιτέχνες και σατομπριάν και καμαμπέρ και πιο φτηνά έκανες εγχείριση καρδιάς παρά να φας εκεί πέρα. Το τιμ ασπρόμαυρο όσο δεν πάει άλλο, με εξαίρεση έναν μπάρμαν χαμένο κορμί σκώληκα κι ένα σου-σεφ αεκτσή κολλημένο, ερωτευμένο με τον Μαλαδένη οπότε με τη μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ είχε σκάσει από τα νεύρα του.

Ένα όμορφο απόγευμα, το Μάρτη του 1999, δε θυμάμαι ακριβώς την ημερομηνία, φτιάχνουμε στον επάνω όροφο ένα μεγάλο τραπέζι σε σχήμα «Π» για κάτι περίεργους που θα έρχονταν από ένα ιατρικό συνέδριο. Καμιά τριάντα άτομα, περίπου. Παρακαλώ, περάστε, α, ωραίο το φτιάξατε, σιλβουπλέ, ωραίος χώρος, ψαρωτικός, εμείς ντυμένοι ξέρω ‘γώ σα να δουλεύαμε στη Μονμάρτη με ποδιές και τα σχετικά. Τακτοποιήθηκε ο κόσμος, πάμε για την παραγγελία, κάνουμε το γνωστό κόλπο «θα επιλέξετε εσείς το κρασί ή να φέρουμε κάτι πραγματικά καλό», όπου φυσικά όλοι έλεγαν φέρε από το καλό, το οποίο καλό κόστιζε είκοσι-είκοσι πέντε χιλιάρικα το μπουκάλι όταν εμείς παίρναμε μεροκάματο εφτά και ήμασταν και καλοπληρωμένοι. Αλλά συνήθως πλήρωναν με τιμολόγια, δεν τους ένοιαζε, τους τα παίρναμε χοντρά που κάνανε μόστρα στο τοπ μαγαζί που μας βγάζανε τότε τα περιοδικά του κλάδου.

Όπως τακτοποιήθηκε η μεγάλη παρέα, φωνάζει ένας τον Βαγγέλη, που ήταν ο αρχηγός, και του λέει πως θα επιθυμούσε να τον ενημερώνει για την εξέλιξη του σκορ στο Ολυμπιακός-Γιουβέντους. Ο Βαγγέλης, ο οποίος δεν είναι για πολλά-πολλά αν είναι νηφάλιος, κράτησε την ψυχραιμία του και με περίσσιο επαγγελματισμό του είπε «τι να σε πω, ρε μάστορα, άμα πιάσει τίποτα τ’ αυτί μου θα σε το πω, ντάξ, δεν έχουμε και τρανζίστορ να παρακολουθάμε τα ποδόσφαιρα». Η παρέα άρχισε να εκδηλώνεται, γέλια, χαρές, καλέ πώς τα λες έτσι, εν τέλει αντιλαμβανόμαστε πως από τους 30 οι μισοί και παραπάνω είναι από Αθήνα μεριά. Γάβροι, οι πιο πολλοί. Το παίζανε κυρίες επειδή οι δικοί μας εδώ ήταν κάτι καθηγητές και τα σχετικά και κρατιόντουσαν, αλλά έγινε αντιληπτό, ωραίο το συνέδριο, να μάθουμε πέντε πράματα να προκόψουμε, αλλά παίζει και ο Ολυμπιακός, αγχωνόμαστε.

Ο Ολυμπιακός είχε χάσει 2-1 στο Τορίνο και έπαιζε εκείνο το βράδυ τη ρεβάνς στο ΟΑΚΑ για τους 4 του Champions League. Πώς έτυχε, ήταν η πρώτη φορά που οι μάγειρες κουβάλησαν φορητή τηλεόραση στην κουζίνα, να βλέπουμε το ματς, έτυχε, δεν το έκαναν από κόμπλεξ, βρέθηκε κάπου μια φορητή τηλεόραση και είπε ένας από τους μάγειρες βρε δεν την πάω στο μαγαζί να περνάει ευχάριστα και η ώρα;

Σερβίρουμε το τραπέζι, τελειώνουμε με τα βασικά και ταμπουρωνόμαστε στην κουζίνα. Αφήσαμε τους δύο νεότερους να έχουν το νου τους στους γιατρούς πάνω, ούτως ή άλλως καθημερινή ήταν, δεν είχε πολύ κόσμο. Γεμάτο το ΟΑΚΑ, πάνω από εβδομήντα χιλιάδες γάβροι αφρισμένοι, πάει ο Γκόγκιτς και στο δεκάλεπτο κάνει το 1-0. Σκορ πρόκρισης. Μούγγα στην κουζίνα, δε μιλούσε κανείς. Κάθε τόσο, ανεβαίναμε μία εγώ και μία ο Βαγγέλης να τσεκάρουμε το μεγάλο τραπέζι για συμπληρώματα, φέρε άλλα τρία κρασιά, γκλιν-γκλιν εξήντα χιλιάδες για τέσσερις λέξεις ο κύριος καθηγητής, μας ρωτούσαν έτσι κάπως κομψά οι Αθηναίοι γιατροί «μάθατε τίποτα για το ματς»; Εμείς τίποτα, μπα, άμα έρθει κάνας πελάτης που άκουσε κάτι θα σας πούμε.

Ο αρχικαθηγητής, τι ήταν, τους εξηγούσε πράγματα θαυμαστά, είχα ψαρώσει κι εγώ και άκουγα κάποια στιγμή, συμμετέχανε, σχολιάζανε για τους ιατρικούς επισκέπτες, για τα νοσοκομεία, για το υπουργείο που ήταν εκεί ένας τρελαδέρας που φαινόταν πως δεν έχει ιδέα τι λέγανε και όλο συμφωνούσε. Μπαίναμε στην κουζίνα, όλοι μαραμένοι. Ειδικά το χανούμι, έκοβε τα μαρούλια και νόμιζες πως θα έσκιζε τον πάγκο από τα νεύρα του. Δεν ισοφάριζε με τίποτα η Γιουβέντους, κοίτα να δεις, θα πήγαινε στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ο Ολυμπιακός που είχαμε και τη σφαγή Παπαπέτρου ακόμα να τρέχει το αίμα πριν λίγους μήνες και, όσο να πεις, δεν τον συμπαθούσαμε τον Ολυμπιακό.

Και πέντε λεπτά πριν τη λήξη, ακούγεται ένα «γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολ» και τρίζουν τα ντουβάρια του νεοκλασικού, χαρές, σφυρίγματα, χειροκροτήματα, βρισιές, κοπανούσαν τους πάγκους οι μάγειρες, τρέχουμε στην κουζίνα, βλέπουμε τον Κόντε να κάνει το πιο μακρόσυρτο «σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ» στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ προς τους γάβρους και να πηγαινοέρχεται μανιασμένα, ναι, ρε, χαμός, αγκαλιές, τέτοια χαρά ούτε στο Ευρωμπάσκετ οι οπαδοί ενωμένοι. Οι άλλοι, δηλαδή, γιατί εγώ είμαι και σοβαρός άνθρωπος και δε συμμετείχα σε όλα αυτά, σας περιγράφω τι έκαναν οι υπόλοιποι και ντρέπομαι για λογαριασμό τους.

Ανεβαίνουμε πάνω, στο τραπέζι επικρατεί ταραχή. Αλαφιασμένοι οι ολυμπιακοί, τι έγινε, τι έγινε, βάλαμε γκολ, το έβαλε ο θρύλος, πάμε στους τέσσερις, πείτε μας, πείτε μας! Εκεί αναλαμβάνει ο Βαγγέλης, κορδωμένος και στις μύτες των παπουτσιών για να φαίνεται πιο ψηλός από το 1,60 που ήταν τότε ακόμα στην ανάπτυξη, «ρε μάγκες, σε ποια πόλη νομίζετε ότι βρίσκεστε, στο Πασαλιμάνι, να πανηγυρίζουμε τα γκολ του Ολυμπιακού»; Οι σκατιάρηδες, τριακόσιες χιλιάδες λογαριασμό κάνανε και δεν αφήσανε πουρμπουάρ.

 

Πατρίσιο

Πατρίσιο

Ο Πατρίσιο Καμπς σήμ&e ...

Read more
Γκαζιαντέπ

Γκαζιαντέπ

Ο Σ.Φ. ΠΑΟΚ ΟΑΣΘ διοργανώνει μεγάλη εκδρομή για τον μοναδικό φιλικό αγώνα που θα δώσει η ομάδα μας σ ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
Πoυπουτουπού

Πoυπουτουπού

Κριτική ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 1-2. Πολλοί φίλαθλοι στην κερκίδα χειροκρότησαν την ομάδα μετά τη λήξη και ...

Read more
Χρέη

Χρέη

Όταν η προσωπική μου γνώμη ταυτίζεται με την πλειοψηφία, πάντα αρχίζω να ψάχνομαι τι δεν πάει καλά. ...

Read more
Πτήση

Πτήση

Η κούπα σηκώνεται στ& ...

Read more
Χανιμπάλας

Χανιμπάλας

Δε θυμάμαι να έχω ξεν& ...

Read more
Σημαντικότερο

Σημαντικότερο

Δεν υπάρχει σημαντ&iota ...

Read more
Κωλοτρυπίδες

Κωλοτρυπίδες

Θα ήθελα να ευχαρ&iota ...

Read more
Όμηροι

Όμηροι

Για να αντιληφθεί έν&alp ...

Read more
Σόνικ

Σόνικ

Δεν μεγάλωναν με τίπ&om ...

Read more
Ρούμπικ

Ρούμπικ

Δεν ήμουνα στα καλά ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.