Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

koyzina

Το μόνο εύκολο, μέρες που είναι, να ασχοληθείς με το 7-0 της Γιουβέντους στον Ολυμπιακό και να κοροϊδεύεις, όπως κάνουνε όλοι οι κομπλεξικοί Παοκτσήδες ενόψει του ματς της Τετάρτης. Ναι, ήταν η μεγαλύτερη ήττα ελληνικού συλλόγου στο Πρωταθλητριών, ναι, ήταν η μεγαλύτερη ξεφτίλα στην ιστορία του Ολυμπιακού, ναι, δε θα ξεπεραστεί ποτέ και για πάντα θα έχουμε να σπάζουμε πλάκα. Αλλά φτάνει, πια, έχουμε και δική μας ομάδα, ας ασχοληθούμε με τα εσωτερικά μας και άσ’ τους να κάνουν αυτοί ό,τι θέλουνε, πόσο κομπλεξικοί να γίνουμε πια.

Πριν από δεκαοκτώ χρόνια, δούλευα ακόμα σ’ ένα μαγαζί έτσι πολύ κουλτούρα να φύγουμε και καλός κόσμος και συνέδρια και πολιτικοί και καλλιτέχνες και σατομπριάν και καμαμπέρ και πιο φτηνά έκανες εγχείριση καρδιάς παρά να φας εκεί πέρα. Το τιμ ασπρόμαυρο όσο δεν πάει άλλο, με εξαίρεση έναν μπάρμαν χαμένο κορμί σκώληκα κι ένα σου-σεφ αεκτσή κολλημένο, ερωτευμένο με τον Μαλαδένη οπότε με τη μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ είχε σκάσει από τα νεύρα του.

Ένα όμορφο απόγευμα, το Μάρτη του 1999, δε θυμάμαι ακριβώς την ημερομηνία, φτιάχνουμε στον επάνω όροφο ένα μεγάλο τραπέζι σε σχήμα «Π» για κάτι περίεργους που θα έρχονταν από ένα ιατρικό συνέδριο. Καμιά τριάντα άτομα, περίπου. Παρακαλώ, περάστε, α, ωραίο το φτιάξατε, σιλβουπλέ, ωραίος χώρος, ψαρωτικός, εμείς ντυμένοι ξέρω ‘γώ σα να δουλεύαμε στη Μονμάρτη με ποδιές και τα σχετικά. Τακτοποιήθηκε ο κόσμος, πάμε για την παραγγελία, κάνουμε το γνωστό κόλπο «θα επιλέξετε εσείς το κρασί ή να φέρουμε κάτι πραγματικά καλό», όπου φυσικά όλοι έλεγαν φέρε από το καλό, το οποίο καλό κόστιζε είκοσι-είκοσι πέντε χιλιάρικα το μπουκάλι όταν εμείς παίρναμε μεροκάματο εφτά και ήμασταν και καλοπληρωμένοι. Αλλά συνήθως πλήρωναν με τιμολόγια, δεν τους ένοιαζε, τους τα παίρναμε χοντρά που κάνανε μόστρα στο τοπ μαγαζί που μας βγάζανε τότε τα περιοδικά του κλάδου.

Όπως τακτοποιήθηκε η μεγάλη παρέα, φωνάζει ένας τον Βαγγέλη, που ήταν ο αρχηγός, και του λέει πως θα επιθυμούσε να τον ενημερώνει για την εξέλιξη του σκορ στο Ολυμπιακός-Γιουβέντους. Ο Βαγγέλης, ο οποίος δεν είναι για πολλά-πολλά αν είναι νηφάλιος, κράτησε την ψυχραιμία του και με περίσσιο επαγγελματισμό του είπε «τι να σε πω, ρε μάστορα, άμα πιάσει τίποτα τ’ αυτί μου θα σε το πω, ντάξ, δεν έχουμε και τρανζίστορ να παρακολουθάμε τα ποδόσφαιρα». Η παρέα άρχισε να εκδηλώνεται, γέλια, χαρές, καλέ πώς τα λες έτσι, εν τέλει αντιλαμβανόμαστε πως από τους 30 οι μισοί και παραπάνω είναι από Αθήνα μεριά. Γάβροι, οι πιο πολλοί. Το παίζανε κυρίες επειδή οι δικοί μας εδώ ήταν κάτι καθηγητές και τα σχετικά και κρατιόντουσαν, αλλά έγινε αντιληπτό, ωραίο το συνέδριο, να μάθουμε πέντε πράματα να προκόψουμε, αλλά παίζει και ο Ολυμπιακός, αγχωνόμαστε.

Ο Ολυμπιακός είχε χάσει 2-1 στο Τορίνο και έπαιζε εκείνο το βράδυ τη ρεβάνς στο ΟΑΚΑ για τους 4 του Champions League. Πώς έτυχε, ήταν η πρώτη φορά που οι μάγειρες κουβάλησαν φορητή τηλεόραση στην κουζίνα, να βλέπουμε το ματς, έτυχε, δεν το έκαναν από κόμπλεξ, βρέθηκε κάπου μια φορητή τηλεόραση και είπε ένας από τους μάγειρες βρε δεν την πάω στο μαγαζί να περνάει ευχάριστα και η ώρα;

Σερβίρουμε το τραπέζι, τελειώνουμε με τα βασικά και ταμπουρωνόμαστε στην κουζίνα. Αφήσαμε τους δύο νεότερους να έχουν το νου τους στους γιατρούς πάνω, ούτως ή άλλως καθημερινή ήταν, δεν είχε πολύ κόσμο. Γεμάτο το ΟΑΚΑ, πάνω από εβδομήντα χιλιάδες γάβροι αφρισμένοι, πάει ο Γκόγκιτς και στο δεκάλεπτο κάνει το 1-0. Σκορ πρόκρισης. Μούγγα στην κουζίνα, δε μιλούσε κανείς. Κάθε τόσο, ανεβαίναμε μία εγώ και μία ο Βαγγέλης να τσεκάρουμε το μεγάλο τραπέζι για συμπληρώματα, φέρε άλλα τρία κρασιά, γκλιν-γκλιν εξήντα χιλιάδες για τέσσερις λέξεις ο κύριος καθηγητής, μας ρωτούσαν έτσι κάπως κομψά οι Αθηναίοι γιατροί «μάθατε τίποτα για το ματς»; Εμείς τίποτα, μπα, άμα έρθει κάνας πελάτης που άκουσε κάτι θα σας πούμε.

Ο αρχικαθηγητής, τι ήταν, τους εξηγούσε πράγματα θαυμαστά, είχα ψαρώσει κι εγώ και άκουγα κάποια στιγμή, συμμετέχανε, σχολιάζανε για τους ιατρικούς επισκέπτες, για τα νοσοκομεία, για το υπουργείο που ήταν εκεί ένας τρελαδέρας που φαινόταν πως δεν έχει ιδέα τι λέγανε και όλο συμφωνούσε. Μπαίναμε στην κουζίνα, όλοι μαραμένοι. Ειδικά το χανούμι, έκοβε τα μαρούλια και νόμιζες πως θα έσκιζε τον πάγκο από τα νεύρα του. Δεν ισοφάριζε με τίποτα η Γιουβέντους, κοίτα να δεις, θα πήγαινε στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ο Ολυμπιακός που είχαμε και τη σφαγή Παπαπέτρου ακόμα να τρέχει το αίμα πριν λίγους μήνες και, όσο να πεις, δεν τον συμπαθούσαμε τον Ολυμπιακό.

Και πέντε λεπτά πριν τη λήξη, ακούγεται ένα «γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολ» και τρίζουν τα ντουβάρια του νεοκλασικού, χαρές, σφυρίγματα, χειροκροτήματα, βρισιές, κοπανούσαν τους πάγκους οι μάγειρες, τρέχουμε στην κουζίνα, βλέπουμε τον Κόντε να κάνει το πιο μακρόσυρτο «σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ» στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ προς τους γάβρους και να πηγαινοέρχεται μανιασμένα, ναι, ρε, χαμός, αγκαλιές, τέτοια χαρά ούτε στο Ευρωμπάσκετ οι οπαδοί ενωμένοι. Οι άλλοι, δηλαδή, γιατί εγώ είμαι και σοβαρός άνθρωπος και δε συμμετείχα σε όλα αυτά, σας περιγράφω τι έκαναν οι υπόλοιποι και ντρέπομαι για λογαριασμό τους.

Ανεβαίνουμε πάνω, στο τραπέζι επικρατεί ταραχή. Αλαφιασμένοι οι ολυμπιακοί, τι έγινε, τι έγινε, βάλαμε γκολ, το έβαλε ο θρύλος, πάμε στους τέσσερις, πείτε μας, πείτε μας! Εκεί αναλαμβάνει ο Βαγγέλης, κορδωμένος και στις μύτες των παπουτσιών για να φαίνεται πιο ψηλός από το 1,60 που ήταν τότε ακόμα στην ανάπτυξη, «ρε μάγκες, σε ποια πόλη νομίζετε ότι βρίσκεστε, στο Πασαλιμάνι, να πανηγυρίζουμε τα γκολ του Ολυμπιακού»; Οι σκατιάρηδες, τριακόσιες χιλιάδες λογαριασμό κάνανε και δεν αφήσανε πουρμπουάρ.

 

Προτάσεις

Προτάσεις

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο περιστασιακά, όταν δείχνει η τηλεόραση κάνα ματς κι ...

Read more
Καράβι

Καράβι

Στις αρχές της περιόδου 1992-1993 η κόντρα του κόσμου με τον Θωμά είχε αρχίσει να εντείνεται. ...

Read more
Κλυταιμνήστρα

Κλυταιμνήστρα

Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που δεν την έχει δει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Η καλύτερη ελληνική ταινία ...

Read more
Χριστουγεννιάτικο

Χριστουγεννιάτικο

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, στις 23 Δεκεμβρίου 1992, έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα με τη φανέλα ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Μαιευτήριο

Μαιευτήριο

It’s a boy? It’s a girl? It’s a ΠΑΟΚ! Ο μέ&gamma ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
Αυθεντικός

Αυθεντικός

Επειδή ο σεβασμός &si ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί &pi ...

Read more
Γεωγραφία

Γεωγραφία

Αυτή είναι η παγκόσμι ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.