Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

organo

Στον τελικό του 2003 είχε πάρει φωτιά το μπατζάκι ενός Οργάνου της Τάξεως. Όποιος ήταν μέσα θα το θυμάται, έγινε καμιά ώρα πριν το ματς.

Δεν είχε πάθει τίποτα, την έσβησε γρήγορα. Κάτι μήνες μετά, έτυχε να τον γνωρίσω και να πιω και ένα τσίπουρο μαζί του.

Αυτός με ήξερε, γνωστός του πατέρα μου, εγώ δεν τον ήξερα. Τον είχε πάρει τηλέφωνο μόλις με είδε να μπαίνω στον τελικό, του τύπου «είδα και το γιόκα σου εδώ, μπήκε πριν λίγο με μια τσάντα στον ώμο». Με πήρε ο γέρος μου κάποια στιγμή, μου το ‘πε, μου είπε και πως ήταν αυτός που κάηκε το παντελόνι του και του έστειλα χαιρετίσματα «πες του πως στην τσάντα είχα τη μολότοφ που του πετάξανε, ας με ψάχνανε στην είσοδο και θα είχε γλιτώσει». Μεταξύ μας, κάτι ζακέτες Αθηναίων εκδρομέων είχα στην τσάντα, που τις πέταξα πάνω από ένα εκδοτήριο στην 4 να μην τις κουβαλάω στο γήπεδο, άρα με είχε δει νωρίτερα.

Στις διακοπές, στο χωριό, τον κουβάλησε μετά της συζύγου ο πατέρας μου σε μια ταβέρνα. Ήθελε, λέει, να με γνωρίσει κι από κοντά. Εσύ είσαι, ρε, που μου πέταξες τη μολότοφ; Χα χα, γελάσαμε, έσπασε ο πάγος, ήπιαμε και τα τσίπουρα, άρχισε να μας λέει ενδιαφέρουσες ιστορίες, να μας διηγείται πως πλέον τα πράματα στα γήπεδα έχουν ηρεμήσει, δεν είναι σαν τη δεκαετία του ’80 που σε κάθε ματς είχαμε ανακατωσούρες, ούτε πρεζάκια πολλά έχει πια, παλιά που ήταν απλός ματατζής κάθε Κυριακή πόναγε το χέρι του. Τώρα είναι και προϊστάμενος (δε θυμάμαι τι βαθμό είπε πως έχει), ήρεμα πράματα, κανένα δακρυγόνο, καμιά φάπα, ψιλολόγια. Μάλιστα, του έλεγα εγώ, τι να πω, τέτοια κολλητηλίκια δεν είχα ξανακάνει, με είχε πιάσει αδιάβαστο, αλλά δεν είχα σκοπό να κάτσω και να το φιλοσοφήσω μαζί του, είχε και τη γυναίκα του, άντε γεια μας, να βραδιάσει να τον ξεφορτωθούμε.

Και τότε μας διηγήθηκε την πιο περήφανη στιγμή της ζωής του, κορδωμένος, σίγουρα περίμενε και χειροκρότημα όταν τελείωσε. Αρχές δεκαετίας ’80, στη Νέα Φιλαδέλφεια, έμπαιναν τα χανούμια στο γήπεδο και ένα πρεζάκι τον κοίταξε στραβά. Δεν υπήρχε αμφιβολία, τον είχε κοιτάξει τόσο στραβά που θα χρειαζόταν ψυχανάλυση δέκα χρόνια μετά, τόσο στραβά μιλάμε. «Το περίμενα, το κωλόπαιδο, σε όλο το ματς. Έμεινα εκεί στην έξοδο, μπάστακας, και σκεφτόμουνα από ‘δώ θα περάσει το μαλακισμένο. Τελειώνει το ματς, βγαίνει ο κόσμος, τον βλέπω, τον αρπάζω από το μαλλί, τον σέρνω στο πλάι, πάρε κι αυτή, πάρε και την άλλη, τον μάτωσα. Μου λένε οι συνάδελφοι μην τον βαράς εδώ έξω, θα γίνει καμιά ιστορία, οπότε τον παίρνω σηκωτό και τον βάζω στην κλούβα. Και είπα: Μην μπει κανείς, τον θέλω για μένα αυτόν. Και τον αρχίζω, ρε παιδιά, τέτοιο ξύλο, σας λέω, ακόμα μελανιές θα έχει το πουστράκι. Τον κάναμε γύρους καμιά ώρα, μέχρι που λιποθύμησε, τον πέταξα σα σκουπίδι δίπλα σ’ έναν κάδο, τον έφτυσα κι από πάνω, να δούμε, θα ξανατολμήσει να κοιτάξει στραβά»;

Κι η γυναίκα του είχε μια φάτσα πως δεν είχε ξανακούσει την ιστορία. Μείναμε όλοι κάπως παγωμένοι, τι μας λέει το άτομο, όλη η παρέα έτοιμη να ξεράσει. Λέω μετά του πατέρα μου, ρε μεγάλε, πλάκα μας κάνεις, πού τον τσίμπησες αυτόν, ωραίες παρέες κάνεις. Κι αυτός δεν είχε ιδέα τι ιστορία κουβαλούσε ο τύπος, ντράπηκε. Δεν τον ξαναείδα. Δε θα τον ξαναδεί κανείς, πέθανε πριν λίγο καιρό. Ελπίζω εκείνο το πρεζάκι να είναι κανένας αρχιδιάβολος τώρα και να τον περιμένει.

 

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038