Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

athensΣαν τον Αθηναίο Παοκτσή δεν έχει. Τον γηγενή Αθηναίο, εννοώ, όχι κάτι δικούς μας που κατέβηκαν για δουλειά κάτω στα 25 ή έγιναν σώγαμπροι.

Αυτόν που γεννήθηκε στη χαβούζα, που μεγάλωσε ως ο μοναδικός Παοκτσής στο σχολείο και που σήμερα είναι ο μοναδικός Παοκτσής στη δουλειά. Είμαστε οι Παοκτσήδες της πόλης, της επαρχίας, του Νότου, του Εξωτερικού, αλλά ο Αθηναίος είναι η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση. Για να αναλυθεί χρειάζονται βιβλία ολόκληρα, αλλά τα βασικά που κανείς εδώ πάνω δε σκέφτεται μπορείς να τα βάλεις κάτω.
Καταρχάς, εμείς εδώ πάνω έχουμε καλομάθει ως οι πρώτοι στο χωριό. Ό,τι κι αν γίνει, συνήθως θα τον περάσεις και τον Αρούλη και τη Γριά, στη χειρότερη θα βγεις τέταρτος, οπότε τι να σου πει κάποιος εδώ. Ναι, ρε, με πέρασαν και οι τρεις του ΠΟΚ, αλλά εσύ τι μιλάς που πάλι παραλίγο να πέσεις (ή έπεσες, ενίοτε). Είναι μια άνεση, όσο να πεις. Πας για καφέ τουλάχιστον δίχως αυτούς στο κεφάλι σου. Ο Αθηναίος τη Δευτέρα έχει να γυρίσει σε περιβάλλον με πέντε γάβρους, πέντε βάζελους και 2-3 χανούμια, ιστορικά και στατιστικά και οι τρεις από πάνω μας ήταν, άντε τώρα να τ’ ακούς που έχασες στη Λάρισα ή στην Ξάνθη ή στα Γιάννινα –αν σου κάνουν τη χάρη να ασχοληθούν μαζί σου, μην κοιτάτε οι νεότεροι τώρα τελευταία που έφυγαν οι άλλοι δύο από τη μέση και ασχολούνται μαζί μας περισσότερο.
Να ‘χεις και πατέρα Παοκτσή, να σε τρέχει σε όλα τα ματς στην Αθήνα από μικρό. Πόσα παιχνίδια να κερδίσεις σε Αιγάλεω, Νίκαια, Νέα Σμύρνη, Ριζούπολη και τα λοιπά; Λίγα. Συνήθως δεν κερδίζεις. Να μη βάλω τους «μεγάλους». Από μικρός, σου γίνεται βίωμα: Οι νίκες είναι πολυτέλεια. Εδώ στο Βορρά μεγαλώνουμε με διπλά στις Σέρρες, στη Βέροια, στην Καβάλα, ακόμα και το Χ αποτυχία είναι, άσε που και στην κερκίδα των ντόπιων οι μισοί είναι δικοί μας. Άμα είσαι και Θεσσαλονίκη, πόσες φορές να χάσεις στην Τούμπα, εδώ κερδίσαμε 16 στα 17 ματς φέτος στο Πρωτάθλημα κι όποιον ρωτήσεις θα σου πει για τον Τζόρβα, έδρα είναι αυτή που έρχεται ο Απόλλωνας και μας κόβει δυο πόντους;
Επίσης, ο Αθηναίος Παοκτσής δεν μπορεί να συλλάβει την έννοια της λέξης «γριά». Του λες «στο συνεργείο δουλεύουμε τρεις δικοί μας και δύο γριές» κι αυτός φαντάζεται δύο γιαγιάδες με μπικουτί κάτω απ’ την καλίμπρα, με γράσα στα ρούχα, στο ένα χέρι η μαγκούρα και στο άλλο το στουπί. Του εξηγείς, δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν, ένας εδώ κι ένας εκεί, αλλά γελάει, νομίζει πως του κάνεις πλάκα. Ο Ηρακλής είναι γι’ αυτόν σαν τον Παναιτωλικό ή τα Τρίκαλα, συμπληρώνει τη βαθμολογία.
Κάποτε για να πάρει τα Σπορ έπρεπε να πάει σε συγκεκριμένο περίπτερο ή αγόραζε Φίλαθλο για να μην καρφώνεται. Ακόμα και για τα ματς, πρέπει να ξέρει πού και με ποιους θα τα δει, όχι όπως εμείς εδώ που όπου βρεις πάρκινγκ μπαίνεις μέσα, ΠΑΟΚ θα παίζει, όλοι δικοί μας θα είναι. Και στο δρόμο δεν έχει πέντε ραδιόφωνα να σχολιάζουν μέχρι και τι βρακί φοράει ο Τσιστιακόφ –εκεί σέντρα fm, έρα σπορ, μάθε τα πάντα γι’ αυτά που δε σε ενδιαφέρουν. Ο Αθηναίος Παοκτσής δε μεγαλώνει και δε ζει στον ασπρόμαυρο αέρα του Βορρά, ούτε στον μπερδεμένο του Νότου ή του εξωτερικού. Κινείται συνεχώς μέσα στο στόμα του λύκου, πάντα στην πίεση και χαλαρώνει με το ένα μάτι ανοιχτό. Διαχειρίζεται την πρεσβεία μας στην καρδιά του εχθρού, εκεί που του την πέφτει ο κάθε πικραμένος για να εκτονωθεί.
Η ομαδοποίηση ποτέ δεν έχει θετικό πνεύμα, σε τίποτα. Τι «Αθηναίος Παοκτσής» μου λες, όλοι το ίδιο είμαστε, άλλος εδώ κι άλλος εκεί. Αλλά εγώ τους ξεχωρίζω, μ’ αυτά τα παλικάρια έχω φάει ένα κόλλημα, από μικρός, σε κάθε εκδρομή μου φαινόταν πιο δύσκολο να γυρίσεις σε μισή ώρα στο σπίτι σου εκεί πέρα παρά 10 ώρες στο δρόμο ως το δικό μου. Τουλάχιστον εγώ γύριζα σε μια σχετική άνεση, ανέπνεα καθαρά.
Έχει κι άλλα χίλια δύσκολα. Εγώ δεν ξέρω αν θα άντεχα. Στο σχολείο με γαβροβάζελους, στη δουλειά με γαβροβάζελους, να μην έχεις δέκα επιλογές κολλητών για καφέ αναλόγως για το τι θέλεις να γκρινιάξεις –ο ένας για τον Σάντος, ο άλλος για τον Άγγελο, για τον Σάλπι, για τον Ιβάν, έχουμε κι από έναν που καλύπτει κάθε ανάγκη εδώ πάνω, δυο σκουλίκια και μια γριά θα βρεθούν τριγύρω, πλέον πάνε κι αυτοί, μόνοι μας μείναμε. Respect στον Παοκτσή της Αθήνας από εμένα, από την πρώτη φορά που τον γνώρισα στην τσιμεντοβροχή του Καραϊσκάκη το 1990 μέχρι και τις προάλλες στο ΟΑΚΑ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB