Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

SHIKABALA

Μία από τις μεγαλύτερες καγκουριές στην ιστορία του οπαδικού κινήματος ΔΕΝ έγινε τον Ιούνιο του 2005. Τρεις άνθρωποι το είχαμε σχεδιάσει από δέκα μεριές, δεν υπήρχε ακάλυπτη παράμετρος και το σχέδιο θα πετύχαινε 100%. Ώρα άφιξης, τρένο, ξενοδοχείο, άλλο τρένο, γήπεδο, τα πάντα. Διπλοτσεκάραμε αεροπλάνα, δρόμους, γιοφύρια, όλα κομπλέ. Κάτι μας ξέφυγε, τελικά.

Η Αίγυπτος Under 20 (η Ελπίδων, ας πούμε) αγωνιζόταν στην Ολλανδία για το Μουντιάλ των U-20. Με το 10 στην πλάτη πρωταγωνιστούσε ο τότε μεγάλος μας πόθος, ο μελαψός Μαραντόνα, ο Τουταγχαμών της ντρίπλας, ο Φαραώ του Αγίου Θεράποντα, ο νέος Μαγκντί, αναλόγως τι σάιτ διάβαζες. Βλέπαμε και τα βίντεο, ο τύπος ήταν τουλάχιστον για να μας πάει τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, πού τον ανακαλύψαμε πρώτοι, μπράβο στον σκάουτερ. Αλλά ακόμα δεν είχε κλείσει, κάτι το συμβόλαιο, η διάρκεια, η ρήτρα, δε θυμάμαι τώρα, ήταν στο τσακ να έρθει και να πάρουμε τρία σερί πρωταθλήματα πριν μας τον κλέψει ο Φέργκιουσον με πενήντα εκατομμύρια Ευρώ. Και τώρα που θα έπαιζε στο Μουντιάλ, δεν μπορεί, τόσοι ατζέντηδες και λαγωνικά, κάποιος θα μας τον άρπαζε. Αυτή ήταν η μία παράμετρος.

Μήνες πριν, είχαμε κανονίσει να πάμε Ολλανδία για άλλο λόγο, ο οποίος καμία σχέση δεν είχε με τον Σικαμπάλα (ή με την μπάλα γενικότερα), δηλαδή να δούμε live τους System Of A Down. Είχαμε κλείσει αεροπορικά πήγαινε-έλα, ξενοδοχείο, εισιτήρια για τη συναυλία, για το τρένο προς Ρότερνταμ, είχαμε κάνει καλή δουλειά. Και, ξαφνικά, διαπιστώνουμε πως τη μέρα που φτάνουμε Άμστερνταμ η Αίγυπτος του παικταρά αγωνίζεται σε ένα χωριό δύο εκατοστά απόσταση στο χάρτη. Το κοιτάμε, φτάναμε ξημερώματα, παίρναμε τρένο από αεροδρόμιο για ξενοδοχείο, ξαναφεύγαμε προς το χωριό Enschede όπου γινόταν το ματς (ΗΠΑ-Αίγυπτος), βαριά-βαριά θα φτάναμε στο γήπεδο 3 ώρες πριν τον αγώνα. «Άνετα», σκεφτήκαμε.

Θα απλώσουμε δύο πανιά στα κάγκελα (τα πήραμε και μαζί μας), θα κάνουμε κερκίδα, θα δει ο παικταράς πόσο τον αγαπάμε και τον θέλουμε και θα έρθει στον ΠΑΟΚ να μας τρελάνει. Όλα αυτά μία μέρα πριν πετάξουμε, τότε το πήραμε χαμπάρι το θέμα. Εφόσον έπιανε το σχέδιο, μετά θα λέγαμε σε όλους πως πήγαμε Ολλανδία γι’ αυτόν το λόγο και μόνο, εννοείται. Κι όταν θα σήκωνε τις κούπες ο Ραμσής της Κλεάνθους, θα ευχαριστούσε τον Αλλάχ, τους γονείς του κι εμάς τους τρεις.

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο κατά τις 5 το πρωί. Το ματς ήταν στη 1:30, μεσημεριάτικα. Αεροδρόμιο-Άμστερνταμ ήταν κάνα εικοσάλεπτο, άλλα είκοσι λεπτά περπάτημα ως το ξενοδοχείο, να τακτοποιηθούμε και τα λοιπά κάνα δεκάλεπτο στα γρήγορα, όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο. Φορέσαμε μπλούζες ΠΑΟΚ και φύγαμε για το σταθμό να πάρουμε το τρένο για Enschede και κάπου εκεί συνειδητοποιήσαμε πως είχε πάει δύο το μεσημέρι κι εμείς ακόμα εκεί ήμασταν. Τι έγινε, πώς έγινε, σε ποια χωροχρονική λούπα μπλέξαμε ακόμα δεν το ‘χουμε καταλάβει. Πώς πέρασαν εννιά ώρες αντί για πενήντα λεπτά, τι να σας πω. Χάσαμε το ματσάκι κι αρχίσαμε τις βόλτες στην πόλη, πάει ο παικταράς, θα μας τον πάρει κανένας Άγιαξ τώρα. Και μας βλέπει ένας δικός μας στο δρόμο, με τις μπλούζες, και φωνάζει «ρε σεις, πού παίζει ο ΠΑΟΚ»; Ο δικός μας, να σημειώσω, οδηγούσε το μοναδικό αυτοκίνητο που είδαμε να κυκλοφορεί μια βδομάδα στο κέντρο του Άμστερνταμ.

Τελικά, ο παικταράς ήρθε, όπως είναι γνωστό, και άξιζε όλη η μανούρα που κάναμε για να τον φέρουμε για κείνη και μόνο τη διπλή ντρίπλα στο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ, στο φιλικό, εκεί στο κέντρο, που στραβολαίμιασε όλη η δεξιά πτέρυγα της ΑΕΚ κι ακόμα δεν μπορούν να κοιμηθούν μπρούμυτα. Και ευτυχώς που δεν το ‘χαμε πει σε κανέναν το σχέδιο Σικαμπάλα γιατί θα τρώγαμε μεγάλο κράξιμο με τέτοια αποτυχία. Αλλά, ρε φίλε, πώς πέρασαν εννιά ώρες, χαμπάρι δεν πήραμε, το σκέφτομαι κι ακόμα το μυαλό μου πονάει.

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη συμμετοχ ...

Read more
Αμαφούλε

Αμαφούλε

Με τα λόγια εύκολο είναι να βοηθάς την ομάδα. Γι’ αυτό κι εγώ θα τη βοηθήσω και πρακτικά. ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το τράνσκριπτ της ζω&nu ...

Read more
Δύσκολα

Δύσκολα

Μεγάλο διπλό το χθεσινό στο Καραϊσκάκη. Ιστορικό. Θα το θυμόμαστε χρόνια, λόγω των συνθηκών υπό τις ...

Read more
Βόλεϊ-2015

Βόλεϊ-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα βόλεϊ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Ασπίδα

Ασπίδα

25 Αυγούστου 2002, 14 χρόνι&al ...

Read more
Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Σοβαρά

Σοβαρά

Τελικά δεν ήταν αστείο. Οπότε, ας σοβαρευτούμε (τουλάχιστον έως να ακούσουμε την πρώτη Παναγιά που θ ...

Read more
Ντου

Ντου

Κανείς δεν έχει μιλήσει ξεκάθαρα ακόμα για τα γεγονότα της 1ης Οκτωβρίου 1992, τα οποία οδήγησα ...

Read more
Μάνου

Μάνου

Στα τέλη της δεκαε&t ...

Read more
Ξενάγηση

Ξενάγηση

Ξενάγηση στον Άγγλο οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, στο ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα, δύο ώρες πριν το παιχνίδι. ...

Read more
Βλάκας

Βλάκας

Το «τερν αράουντ» τ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.