Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

kavala15Α’ Επιστολή Προς Καβαλιώτες. Σήμερα ο Σ.Φ. ΠΑΟΚ Καβάλας γιορτάζει τα 15 χρόνια από την ίδρυσή του.

Δυστυχώς, με όλη τη βαρύτητα που μπορεί να έχει η λέξη «δυστυχώς», δεν μπορώ να είμαι εκεί. Θα μου άρεσε. Θα έβλεπα φάτσες γερασμένες ή ωριμότερες, όπως το βλέπει κανείς, κατά είκοσι χρόνια. Θα ξαναπιάναμε την ίδια κουβέντα, για την Παρί, για το «θρίαμβό» μας. Γι’ αυτούς που λείπουν. Και για τις πρωτόγονες εκδρομές των χρόνων μας. Και το πού πάμε, ποιοι είμαστε, πού βαδίζουμε, όπως πάντα. Αλλά επειδή αφήσαμε μια άλλη κουβέντα στη μέση και δεν ξέρω πότε θα την ολοκληρώσουμε, θα κάνω τη δική μου πλευρά του διαλόγου από εδώ, δημοσίως. Ούτε να ντρεπόμαστε έχουμε, ούτε να κρύψουμε κάτι.

Γιατί να γιορτάζουμε σήμερα 15 χρόνια και όχι 20. Ή και περισσότερα. Καλή η ερώτηση, μου την κάνουνε πολύ συχνά. Εγώ μπορώ να απαντήσω γιατί δεν γιορτάζουμε από 20 έως 23 χρόνια, γιατί, δηλαδή, δεν ιδρύθηκε επίσημος σύνδεσμος στα χρόνια που είχα εγώ την, πώς να την πω δίχως να χαρακτηριστώ ως «ψωνάρα», ευθύνη, ας την πούμε, την ευθύνη να οργανώνω τις εκδρομές –γιατί ο «σύνδεσμος», τότε, αυτό ήταν, να ταξιδεύουμε για τον ΠΑΟΚ, ως εκεί. Ούτε γραφεία, ούτε «κατήχηση», ούτε να δούμε τα ματς στην τηλεόραση όλοι μαζί. Για ό,τι χρειαζόμασταν, είχαμε τα «κεντρικά» μας στη Νεάπολη. Τυχαίο, το αρχαίο όνομα της Καβάλας ήταν «Νεάπολη». Το είχα πει μια φορά στον Μπέλλο και πολύ χάρηκε με την πληροφορία, τράβα πιες ένα κακάο, μικρέ, να στανιάρεις. Με την ευκαιρία, πολλοί από τους παλιούς ίσως δεν ξέρουν πως έχουνε δει αρκετά ματς επειδή ο Μπέλλος καβάτζωνε πενηντάρες για μας, ολόκληρο πακέτο, για την εκδρομή μας, πού δίχως αυτά τα εισιτήρια δε θα κάναμε εκδρομή σε κάποιους αγώνες που δεν παίρναμε, ως σύνδεσμος-φάντασμα. Δεν ήταν κάποιο μυστικό, αλλά δεν πειράζει να το ξαναγράψω, ένας καλός λόγος παραπάνω ποιον να πειράξει.

Αρχικά, να σημειώσω τι ήταν τότε ο «Σύνδεσμος Φίλων ΠΑΟΚ Καβάλας». Τίποτα δεν ήταν, δεν υπήρχε πουθενά. Εγώ ήμουν, που έτρεχα μεσοβδόμαδα για να πάρω τα εισιτήρια είτε από την ΠΑΕ, είτε από τη Νεάπολη, μετά έβγαζα τις αφίσες της εποχής, τις κολλούσα σε όλη την πόλη, «μεγάλη εκδρομή για τον αγώνα τάδε, κόστος τάδε, αναχώρηση τάδε ώρα». Έκλεινα το λεωφορείο, κυκλοφορούσα με μια κόλλα χαρτί όπου σημείωνα τις συμμετοχές με τα παρατσούκλια, όπως με είχε συμβουλέψει μια όμορφη ψυχή που μου τα έμαθε όλα σε μισή ώρα όταν με είδε που παιδευόμουν 16 χρονών πιτσιρίκος με τα διαδικαστικά. Το τηλέφωνο στις αφίσες ήταν του πατρικού μου στο χωριό, η μάνα μου απαντούσε και σημείωνε ποιος θέλει να έρθει και έδινε τις πληροφορίες, δασκαλεμένη. Ο «σύνδεσμος» συνεδρίαζε, όποτε χρειαζόταν, στην Μπαλάντα, μαζευόταν εκεί πριν από τις εκδρομές και έκανε εκεί ανασκόπηση μετά την επιστροφή. Στο μαγαζί του λεγόμενου «Μαξιλάρη», ο οποίος υποθέτω πως ποτέ δεν έμαθε το κρυφό παρατσούκλι, επειδή με τα μαλλιά που είχε λέγαμε πως κοιμάται έτσι, τα έχει και για μαξιλάρι. Δεν ήμουν μόνος μου, φυσικά, είχα από πίσω ιερά τέρατα της εποχής, μπες εσύ μπροστά κι εμείς σε βαστάμε. Αλλά έκανα όλο το τρέξιμο, ως μικρότερος, αυτοί φρόντιζαν για τα δύσκολα.

Κάποια στιγμή με πήραν χαμπάρι από την ΠΑΕ πως αυτός ο περίεργος με τις πεντάλφες που πηγαινοέρχεται δεν μας γεμίζει το μάτι ως «πρόεδρος». Ζητήσανε χαρτιά. Είχαμε τη βοήθεια της Νεάπολης, ο Μάριος είχε κανονίσει να μας καβατζώνουν πάντα όσα εισιτήρια χρειαζόμασταν -δεν το έκανα πολλές φορές, το πάλευα στα γραφεία, τελευταία φορά, τελευταία φορά, όλο τελευταία φορά κι όλο ξαναπήγαινα να παρακαλέσω. Αλλά στο φάιναλ-φορ της Αθήνας δεν τα κατάφερα, είχε ζορίσει το πράμα, αναγκαστήκαμε να πάμε σε δικηγόρο για να φτιάξουμε καταστατικό και σωματείο και ό,τι προέβλεπε ο Νόμος για να έχουμε χαρτιά και να μας δίνουνε κανονικά τα εισιτήρια.

Μια βδομάδα το συζητούσαμε, πήγαμε στο ραντεβού με τον δικηγόρο ένα πρωί με τον Ν. Τον ξέρετε οι Καβαλιώτες τον Ν, μεγάλη ψυχή, δάσκαλος και σωτήρας μου. Μπαίνουμε στο γραφείο, καλημέρα, καθίστε, να παραγγείλω καφεδάκι, όχι, καλά είμαστε, λοιπόν, παλικάρια, δεν είναι τίποτα η υπόθεση, καταρχάς να σας ενημερώσω πως η αμοιβή μου είναι εκατό χιλιάδες δραχμές, όπα, μεγάλε, να σε διακόψουμε μια στιγμή, κάτι μας έτυχε έκτακτο, φεύγουμε και ξαναρχόμαστε να το συνεχίσουμε άλλη φορά. Για να κάνω το πλαίσιο, μια εκδρομή για αγώνα στην Τούμπα τότε κόστιζε, συνολικά, εξήντα χιλιάδες δραχμές και μετά εβδομήντα. Δεν υπήρχε περίπτωση να μαζέψουμε τόσα λεφτά για τέτοιο σκοπό, ποιος θα μας τα ‘δινε. Ή, καλύτερα, ποιος θα κατάφερνε να τα κρατήσει, τα εκατό συν χιλιάρικα, πόσα άλλα θα χρειάζονταν για γραφεία και αγορές και οργάνωση, όταν θα μας τα έδιναν τα μελλοντικά μέλη προκαταβολικά για να φτιάξουμε σύνδεσμο.

Αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα: Δεν μπορούσες να κρατήσεις λεφτά. Οι νεότεροι δεν μπορούν να το αντιληφθούν, λογικό είναι, δεν το γράφω υποτιμητικά. Η εποχή ήτανε άγρια. Σχεδόν το μισό λεωφορείο ερχόταν τσάμπα και η εκδρομή έβγαινε από τους μισούς μπροστά, εξήντα χιλιάδες διά είκοσι πέντε ή τριάντα, στην καλύτερη. Όποιος είχε έρθει τότε στις εκδρομές θα το θυμάται, πώς γίνεται να κοστίζει το πούλμαν εξήντα και να δίνουνε όλοι συμμετοχή δύο χιλιάρικα και πάντα να χρειάζεται και συμπλήρωμα. Κάποιοι γκρίνιαζαν πως «τα παίρναμε» κιόλας, έκαναν την πράξη τη μαθηματική, σου λέει ρε αυτοί κονομάνε. Ας θυμηθούν, όλοι αυτοί, τις φάτσες στη γαλαρία και γύρω από τη γαλαρία, ποιος θα τολμούσε να τους πάρει έστω και ένα κατοστάρικο.

Στο φάιναλ-φορ το είχα εφαρμόσει για πρώτη φορά. Είχα ζητήσει προκαταβολικά 12.000 δραχμές από όποιον ήθελε να έρθει Αθήνα, όλο το κόστος της εκδρομής, είτε την κάναμε μόνοι μας είτε βρίσκαμε τράνζιτ από Θεσσαλονίκη. Μου έδωσαν χρήματα 12 άτομα, είχα, δηλαδή 144 χιλιάδες δραχμές, μαζί με τα δικά μου. Μαθαίνονταν αυτά, δεν ήτανε μυστικό. Πήγαινα για καφέ το πρωί, ερχόταν ο ένας για δανεικά, ξέρετε για ποιο λόγο, έλα, αφού το ξέρω πως κουβαλάς χρήμα επάνω σου, αύριο θα σου τα φέρω. Μα είναι τα λεφτά για την εκδρομή, τι εννοείς, ρε κωλόπαιδο, εμείς ΠΑΟΚ δεν είμαστε, τελείωνε. Θα σου τα φέρουμε λίγο πριν την εκδρομή, μαζί με τα δικά μας 12 χιλιάρικα, μην ανησυχείς. Ο ένας ήταν αυτός που είχε κλέψει ολόκληρο το πορτοφόλι με τα λεφτά μιας εκδρομής στη Θεσσαλονίκη, τώρα ζητούσε και δανεικά, γελώντας, άστραφτε ο σουγιάς του στην τσέπη, το θυμάμαι και τρέμω. Θεός σχωρέσ’ τον. Πήρα τελικά 12 εισιτήρια, δεν έχει σημασία πώς και από πού, έδωσα και το δικό μου, δεν πήγα, σιχάθηκα, πήγαν οι άλλοι.

Αυτές οι περίεργες φάτσες τώρα θα είναι σαράντα πέντε και πενήντα και πενήντα πέντε ετών και θα έχουν παιδιά και θα διηγούνται πόσο μάγκες ήταν στα νιάτα τους και πώς τρέχανε για τον ΠΑΟΚ παντού. Θα παραλείπουν, υποθέτω, να περιλάβουν στην αφήγηση πως ταξίδευαν, έτρωγαν και έπιναν από το αίμα των υπολοίπων, παράσιτα, αναγκαία κακά της μοίρας μας, δε μας έπαιρνε να τους έχουμε στην απ’ έξω, θα τρώγαμε τα μούτρα μας. Χάζευα τις φωτογραφίες στο 1926.gr, πρώτες μούρες κάποιοι απ’ αυτούς, χαμογελάνε και τραγουδάνε, κάπου εκεί δίπλα κι εγώ, ποτέ μαζί τους, όμως, δεν ταίριαζα, τους κρατούσα κακία, μ’ ενοχλούσε αυτό το πράμα, ήμουνα αφελής και ρομαντικός. Όπως οι περισσότεροι ανήλικοι που γεμίζαμε τα λεωφορεία εκείνο τον καιρό, μέσος όρος δεκαεφτά με το ζόρι.

Μαζί με τους ανθρώπους που με προστάτευαν, με συμβούλευαν και πάντα με κρατούσαν ευθεία, το μόνο που μπορούσα ήταν να κάνω την εκδρομή. Ο Πι, ο Ν, ο Σ, ο Μ, οι «μεγάλοι» και οι έμπειροι που ήξεραν πέντε πράματα παραπάνω και από εμένα και από τους περισσότερους. Να βρεθούμε δίπλα στην ομάδα, σαράντα, πενήντα, καμιά φορά και περισσότεροι, όρθιοι στο διάδρομο, όσοι μπορούσαν και όσοι θέλανε. Πηγαίναμε σχεδόν παντού στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά για Αθήνα πηγαίναμε μπούγιο με τη Νεάπολη, πέντε-δέκα άτομα το πολύ. Και με αντιπάλους εκτός ευρωπαϊκών και των ντέρμπι, δεν ερχόταν κανείς, πιάναμε το οτοστόπ με τον Ν ή με κάποιο αμάξι ή με το ΚΤΕΛ. Δύο, τρεις, πέντε, δέκα. Αλλά το πανί σηκωνόταν σε όλα τα ματς. KAVALA CITY. Έδινε παρουσία, πάλι εδώ είμαστε, να το ξέρετε. Εμείς οι δύο, έστω, αλλά είμαστε εδώ. Και με τον Ιωνικό και με τον Εθνικό και με τα Γιάννινα και με τον Ολυμπιακό και με την Παρί και με τη Μαλίν και παντού, όπου μπορούσαμε –είχαμε και σχολείο την άλλη μέρα.

Δεν μπορώ να δηλώσω περήφανος επειδή είμαι Καβαλιώτης, γιατί δεν είμαι περήφανος γενικώς για πράγματα που είναι τυχαία, δεν έχει καμία σχέση η καταγωγή σου γι’ αυτό που είσαι κι αυτό που καταφέρνεις στη ζωή. Είμαι περήφανος, όμως, που ως Καβαλιώτες πάντα δίναμε το παρών, σχεδόν παντού, με εκδρομές ή και μόνοι μας, όπου έπαιζε ο ΠΑΟΚ. Μπάσκετ, ποδόσφαιρο, εντός, εκτός, δρόμοι, χιλιόμετρα, δύσκολες επιστροφές, κυνηγητό, ανακρίσεις, ευθύνες. Δύσκολα χρόνια. Τα πιτσιρίκια να κάνουμε κουμάντο σε ανθρώπους με διπλάσια ηλικία, σε νεκροζώντανους και σε επικίνδυνα μυαλά, που τα πιο πολλά χάθηκαν νωρίς. Σε μια εκδρομή είχαν μαζί τους και γκαζάκι, τι άλλο να γράψω, αυτό αρκεί. Δεν γινόταν να ιδρύσεις σύνδεσμο, μόνο αν ήσουν εσύ ο χρηματοδότης, μόνος σου, να πλήρωνες όλα τα έξοδα δίχως να το μάθει κανείς και μια μέρα να τον εγκαινιάσεις και να ανακοινώσεις «ανοίξαμε και σας περιμένουμε, όλα πληρωμένα». Και να συνέχιζες να βάζεις από την τσέπη σου, για τα σπασμένα και τα οργανωτικά και τα λειτουργικά. Εγώ ήμουν από μικρός στο μεροκάματο, δεν μπορούσα να το κάνω.

Άλλαξαν οι εποχές, ανέλαβαν χρόνια μετά κάποιοι άνθρωποι που το κατάφεραν. Μπράβο τους. Εμένα συνέχιζαν να με θεωρούν «πρόεδρο» του «συνδέσμου» και έπαιρναν στο παλιό τηλέφωνο των «γραφείων» μας όποτε κάποιος μας χρειαζόταν. Με κάλεσαν από την «Ωμέγα Τηλεόραση» σε ένα πάνελ μια φορά, γελούσα όταν μου το είπε η μάνα μου. Με κάλεσαν και ως «εκπρόσωπο του συνδέσμου Καβάλας» στο συνέδριο που έγινε κάπου ανατολικά, Μηχανιώνα ή Επανομή, δεν το καλοθυμάμαι, πήγαμε με τον Πι, «δύο άτομα από κάθε σύνδεσμο». Εγώ έλειπα από την πόλη επί τρία χρόνια, ο Πι έλειπε τέσσερα, αυτοί από την ΠΑΕ μας κάλεσαν ως «εκπροσώπους», να μας μιλήσουν και να τους μιλήσουμε για τα προβλήματα των συνδέσμων. Ωραία τα ακούσαμε, ωραία τα είπαμε, ο σύνδεσμος, όμως, δεν είχε ακόμα προβλήματα επειδή ιδρύθηκε δύο χρόνια μετά. Από τότε η ΠΑΕ είχε τέτοια σπουδαία οργάνωση.

Λείπω πλέον είκοσι χρόνια. Η τελευταία μου εκδρομή είχε γίνει Οκτώβριο του 1994, λίγες μέρες πριν μετακομίσω εδώ, σε ένα διπλό μέσα στο Καυτανζόγλειο. Ωραία εκδρομή, πολλή τρέλα, ανεβήκαμε τσαμπουκά από Αγίου Δημητρίου επειδή οι κάγκουρες βαριούνταν να περπατήσουν –τότε δε μας αφήνανε μέχρι το γήπεδο, πάρκαραν τα πούλμαν δίπλα στο Λευκό Πύργο. Ξαναπήγα εκδρομή με την Καβάλα τις προάλλες με την Ίντερ. Έκοψα φάτσες, είδα τον κόσμο, ένα πράμα κατάλαβα: Ο σύνδεσμος είναι σε καλά χέρια. Και επειδή ξέρω πως εκεί παραδίπλα σας υπάρχει διαθέσιμη μια ολόκληρη δεξαμενή γνώσης και μυαλού από τα λίγα που έχω συναντήσει, όχι μόνο στον ΠΑΟΚ αλλά στη ζωή μου ολόκληρη, δεν ανησυχώ για το μέλλον σας. Τσάμπα είναι οι συμβουλές, ας πω κι εγώ μία: Αν έχετε στο μυαλό σας τον ΠΑΟΚ και μόνο τον ΠΑΟΚ, δε θα κουραστείτε ποτέ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038