Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

kasetaarsenalΕγώ δεν έχω κολλήματα και άνετα παραδέχομαι πως έχω τα περισσότερα καμένα εγκεφαλικά από οποιονδήποτε. Κύτταρα. Καμένα εγκεφαλικά κύτταρα.

Δεν το έβαλα πριν το ουσιαστικό στην πρόταση, βγήκε περίεργη. Τι να λέει, δεν υπάρχει, κλαίω (βάζω και σύγχρονες εκφράσεις των νέων, για να δείξω πως δουλεύει ακόμα και έχω επαφή με την πραγματικότητα). (Να βάλω και μερικές ακόμα, για καλό και για κακό). Σήμερα το πρωί στο ακάου μου έβγαλα ένα τουί και είχα δύο αρτί αλλά είδα κι ένα ανφόλο γιατί ρε κοπελιά το ανφόλο επειδή δε σε έκανα φαβ ντάξει ξεκόλλα. Σύγχρονε πατέρα, αν νομίζεις πως έχεις επαφή με το παιδί σου αλλά δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτή η πρόταση, έχε το νου σου, σε κοροϊδεύει.

Πάμε τώρα δεκαεπτά χρόνια πίσω, να συγκρίνουμε αν είχαμε από τότε απώλειες ή άρχισαν να καίγονται μετά. Δε θα αναμασήσω παλιές ιστορίες που έχω γράψει, μετά τον κολικό της Άννας πήραμε το 1-0 στην Τούμπα με τον Ζαφειρίου, μετά μαζεύαμε λεφτά για Λονδίνο αλλά μάσησα και δεν πήγα καζίνο, με τα πολλά φτάνει η ώρα της ρεβάνς με την Άρσεναλ. Η Άννα δεν κατάφερε να πάρει ρεπό, οι πιο πολλοί δικοί μου είχαν πάει Αγγλία, με ποιον να το δω, με κανέναν. Έκατσα σπίτι. Θα το έβλεπα μόνος μου, ήταν σημαντικό ματς, δεν μπορούσα να αφήσω οποιονδήποτε τυχαίο σε μια καφετέρια να μου χαλάσει την αυτοσυγκέντρωση.

Γίνεται η πρώτη σύνδεση, λέει ο περιγραφέας τα γνωστά καλησπέρα από το Χάιμπουρι όπου ο ΠΑΟΚ και ξέρω ‘γώ τα διάφορα που λένε, κάτι δε μου πάει καλά. Δε μου αρέσει η φωνή του, ο τρόπος του, που τα ήξερε όλα και έλεγε λεπτομέρειες για τις ομάδες και οι εμφανίσεις και έτσι κι αλλιώς, με έπιασε το στομάχι μου. Πώς θα έβλεπα τέτοιο ματς, που καταρχάς δεν είμαι καν εκεί όπως θα έπρεπε, άμα μου γυρίζει τα έντερα ο περιγραφέας. Ραδιόφωνο. Ανοίγω το ραδιόφωνο, 102 Εφ-Εμ, σύνδεση με Λονδίνο. Περιγράφει κάποιος που δεν τον θυμάμαι, νομίζω πως λεγόταν Χαραλαμπίδης. Πιθανό. Ωραία φωνή, Παοκτσήδικη, κιμπάρικη, ο ΠΑΟΚ ήρθε εδώ για την πρόκριση, δύσκολα τα πράματα, θα το παλέψει. Ωραίος. Αυτό ήθελα.

Αρχίζει το ματς, κάνω μια πρώτη σύγκριση. Μιλούσε ο ένας στην τηλεόραση, Άνταμς, ο οποίος προέρχεται από μικροαστική οικογένεια και στα 14 δούλευε σερβιτόρος σε παμπ, για τον Πετί, ο οποίος διαγνώστηκε με μαγουλάδες σε μικρή ηλικία και η μητέρα του είναι ανώτατη δικαστικός, ντάξει, φτάνει, βαρέθηκα. Βάζω και το ραδιόφωνο δυνατά, ο ΠΑΟΚ στέκεται καλά, πιέζει στο κέντρο, θέλει προσοχή, μπορεί, ο Άγγελος στον πάγκο δίνει οδηγίες, πρέπει να έχει συγκέντρωση για την πρόκριση, κατοχυρώνεται στον Χαραλαμπίδη. Μιουτ στην τιβί, αφήνω το ραδιόφωνο να ακούγεται και το βλέπω. Και εκεί αντιλαμβάνομαι πως η φωνή έρχεται πρώτη και μετά η εικόνα, ελάχιστα, μισό δευτερόλεπτο, ίσως, αυτό μ’ έφτιαξε ακόμα περισσότερο, αν και στο γκολ του Μπέργκαμπ πρώτα το άκουσα και μετά το είδα. Στα υπόλοιπα, όμως, διώχνει ο Μιχόπουλος, σούταρε μετά ο Ολλανδός. Άγχος μηδέν.

Και σκέφτομαι, κάποια στιγμή, ρε δεν το γράφω κιόλας, τι είναι, ένα κουμπί. Πού ξέρεις, μπορεί να πάρουμε καμιά ιστορική πρόκριση σήμερα, να μας μείνει το ντοκουμέντο. Το έγραψα σε μια κασέτα, τη βρήκα σήμερα το πρωί. ARSENAL-ΠΑΟΚ 1-1. Τι γιουτιούμπ και τι στιγμιότυπα, αυτό να ακούσετε, ειδικά από την ισοφάριση και μετά, μεγάλες στιγμές. Καμένα εγκεφαλικά κύτταρα όλη εκείνη η χρονιά, μου έμεινε συνήθεια και έβλεπα τα ματς στην τηλεόραση με ήχο από το ραδιόφωνο, δεν είχε τότε εξυπνάκηδες από το στούντιο να διακόπτουν για να πούνε μια παπαριά να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους και τόσες διαφημίσεις την ώρα του ματς, υπήρχε σεβασμός στον ακροατή.

Μπροστά

Μπροστά

Τον ΠΑΟΚ δε θα τον αλλάξει κανένας βολεμένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Κανένας υπάλληλος, κανένα ό ...

Read more
Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να κ ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Θάνος

Θάνος

Είχαμε πάρει τα εισ& ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more
Σκόρπια

Σκόρπια

Στα δισεκατομμύρι&al ...

Read more
Μιζέρια

Μιζέρια

Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε θα χάναμε. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Η ομαδάρα που κατόρθωσε να κάν ...

Read more
320

320

Με την απόφαση να μετ&alp ...

Read more
Μαιευτήριο

Μαιευτήριο

It’s a boy? It’s a girl? It’s a ΠΑΟΚ! Ο μέ&gamma ...

Read more
Κηδείες

Κηδείες

Επί μία εικοσαετία &kap ...

Read more
Βόλτα

Βόλτα

Και μετά από τόσα σούρ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.