Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

paok1990aΤο είχε ξεκινήσει ένας συμμαθητής μας στο σχολείο, κάπου στα 1987-1988. Έκατσε και έστειλε γράμμα στον Παναθηναϊκό και ζήτησε μια αφίσα για τον τοίχο του.

Δεν είπε τίποτα σε κανέναν, ώσπου ένα πρωί ήρθε ο ταχυδρόμος στο σχολείο και έφερε την απάντηση. Ως διεύθυνση είχε βάλει Τάδε, ΣΤ’ Τάξη Δημοτικού Σχολείου του τάδε χωριού. Τον φώναξαν σ’ ένα διάλειμμα στο γραφείο και του παρέδωσαν το φάκελο με το σήμα του Παναθηναϊκού απ’ έξω, τυπωμένο με πράσινο λογότυπο και γενικώς πολύ επαγγελματική όλη η κατάσταση.

Κατεβαίνει στην αυλή και μας φωνάζει. Τον κυκλώνουμε εμείς, είχε ένα δέος το πράμα, ολόκληρος Παναθηναϊκός είχε στείλει γράμμα στον φίλο μας, άντε να δούμε και τι του γράφει. Ανοίγει ο φάκελος, χοντρός, μεγάλος, βγάζει από μέσα μια διπλωμένη αφίσα. Και την ξεδιπλώνει, την ξεδιπλώνει, την ξεδιπλώνει, τέσσερα άτομα την κρατούσαμε. Πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη αφίσα που είχαμε δει, η ομάδα να ποζάρει σε πλήρη σύνθεση, χαρτί ιλουστρασιόν άλφα ποιότητα, νομίζω πως είχε κι άλλα δωράκια, μπρελόκ, φωτογραφίες, μέσα και μια επιστολή αγαπητέ πιτσιρίκο σε ευχαριστούμε που είσαι Παναθηναϊκός και τι ωραία που ένιωσε ο φίλος μας, του ‘φτιαξε η μέρα και ο μήνας και όλη του η παιδική ηλικία.

Ζηλέψαμε όλοι. Εννοείται. Άντε να σχολάσουμε, να πάμε στο ταχυδρομείο να στείλουμε κι εμείς το δικό μας το γράμμα, γιατί μέχρι να τελειώσει το μάθημα το είχαμε γράψει όλοι. Αγαπητέ ΠΑΟΚ, μια αφίσα για τον τοίχο εμείς, αγαπητέ Παναθηναϊκέ οι υπόλοιποι παναθηναϊκοί, αγαπητή ΑΕΚ, αγαπητέ Ολυμπιακέ. Άρη δεν είχαμε. Μετά από λίγα χρόνια έμαθα πως στο χωριό έγινε Άρης ένα παιδί, δεν ξέρω τι απέγινε, αλλά στα δικά μου τα χρόνια δεν υπήρχανε τέτοιες εξαιρέσεις. Όπως χτύπησε το κουδούνι, βουρ όλη η πιτσιρικαρία στο ταχυδρομείο, φάκελος, γραμματόσημο, καρδιοχτύπι, σφιγμένο στομάχι, τα ρίξαμε τα φάκελα στη σχισμή. Και τώρα, περιμένουμε.

Ο φίλος μας είχε κάνει περίπου δύο εβδομάδες να πάρει απάντηση. Αλλά από την επόμενη κιόλας μέρα, όποτε βλέπαμε τον ταχυδρόμο τον ρωτούσαμε, ήρθε τίποτα, έστειλε καμιά ομάδα, μπα, ρε σεις, μην ανησυχείτε, μόλις έρθουν θα σας τα φέρω όλα στο σχολείο. Και σε κάθε διάλειμμα σε πλησίαζε δάσκαλος κι έλεγες «τώρα θα με φωνάξει να πάρω την αφίσα».

Πέρασαν οι μέρες, ήρθε τελικά ο ταχυδρόμος με ένα πάκο επιστολές. Ορμήσαμε πάνω του, ηρεμήστε, θα τα δώσω στους δασκάλους να σας τα μοιράσουνε. Ουρά από πίσω εμείς, τον πήγαμε συνοδεία μέχρι το γραφείο. Τα πήρε ένας δάσκαλος στο χέρι, άρχιζε να φωνάζει ονόματα. Μπήκαν μέσα ένας-ένας, με τη σειρά, όλοι οι παναθηναϊκοί και πήραν το φάκελό τους. Έβγαιναν, άνοιγαν, ξεδίπλωναν την τεράστια αφίσα και χοροπηδούσαν από χαρά, διάβαζαν και την επιστολή, τέλεια.

Για μας δεν έχει τίποτα; Τίποτα. Τίποτα ακόμα, μόλις έρθουν και τα δικά σας, θα σας τα φέρω. Πέρασαν λίγες μέρες, πέρασαν και οι μήνες, πήγαμε Γυμνάσιο, πήγαμε Λύκειο, πήγαμε στο ΤΕΙ, παντρευτήκαμε, κάναμε δύο παιδιά, σε λίγο θα κάνουμε και εγγόνια, ακόμα δεν ήρθε η απάντηση από τον ΠΑΟΚ.

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το Publ ...

Read more
Αυτές

Αυτές

Ποτέ δεν πίστεψα στη& ...

Read more
Άμστερνταμ

Άμστερνταμ

Μία από τις μεγαλύτε&r ...

Read more
Αυθεντικός

Αυθεντικός

Επειδή ο σεβασμός &si ...

Read more
Κυμαινόμενο

Κυμαινόμενο

Η οργάνωση μιας εκδρομής από την επαρχία για Τούμπα ήθελε πολύ τρέξιμο. Απλή εκδρομή, ας πούμε ένα Π ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
Πρόβλημα

Πρόβλημα

Ο Λαός του ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο οι Παοκτσήδες του «ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα». Στην κερκίδα υπάρχει μεγάλη δι ...

Read more
Χανιμπάλας

Χανιμπάλας

Δε θυμάμαι να έχω ξεν& ...

Read more
Κούτελο

Κούτελο

25/01/2014, ΠΑΟΚ-Άρης, εκκένωση γηπέδου, ανακοίνωση ΚΑΕ ΠΑΟΚ: ...

Read more
Γιούχα

Γιούχα

Δεν μπορώ να θυμηθώ α&p ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
Τάμα

Τάμα

Μεγάλωσα σε θρησκευόμενο χωριό. Ή, τέλος πάντων, σε χωριό όπου η θρησκεία έπαιζε μεγάλο ρόλο στην κα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.