Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

paok1990aΤο είχε ξεκινήσει ένας συμμαθητής μας στο σχολείο, κάπου στα 1987-1988. Έκατσε και έστειλε γράμμα στον Παναθηναϊκό και ζήτησε μια αφίσα για τον τοίχο του.

Δεν είπε τίποτα σε κανέναν, ώσπου ένα πρωί ήρθε ο ταχυδρόμος στο σχολείο και έφερε την απάντηση. Ως διεύθυνση είχε βάλει Τάδε, ΣΤ’ Τάξη Δημοτικού Σχολείου του τάδε χωριού. Τον φώναξαν σ’ ένα διάλειμμα στο γραφείο και του παρέδωσαν το φάκελο με το σήμα του Παναθηναϊκού απ’ έξω, τυπωμένο με πράσινο λογότυπο και γενικώς πολύ επαγγελματική όλη η κατάσταση.

Κατεβαίνει στην αυλή και μας φωνάζει. Τον κυκλώνουμε εμείς, είχε ένα δέος το πράμα, ολόκληρος Παναθηναϊκός είχε στείλει γράμμα στον φίλο μας, άντε να δούμε και τι του γράφει. Ανοίγει ο φάκελος, χοντρός, μεγάλος, βγάζει από μέσα μια διπλωμένη αφίσα. Και την ξεδιπλώνει, την ξεδιπλώνει, την ξεδιπλώνει, τέσσερα άτομα την κρατούσαμε. Πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη αφίσα που είχαμε δει, η ομάδα να ποζάρει σε πλήρη σύνθεση, χαρτί ιλουστρασιόν άλφα ποιότητα, νομίζω πως είχε κι άλλα δωράκια, μπρελόκ, φωτογραφίες, μέσα και μια επιστολή αγαπητέ πιτσιρίκο σε ευχαριστούμε που είσαι Παναθηναϊκός και τι ωραία που ένιωσε ο φίλος μας, του ‘φτιαξε η μέρα και ο μήνας και όλη του η παιδική ηλικία.

Ζηλέψαμε όλοι. Εννοείται. Άντε να σχολάσουμε, να πάμε στο ταχυδρομείο να στείλουμε κι εμείς το δικό μας το γράμμα, γιατί μέχρι να τελειώσει το μάθημα το είχαμε γράψει όλοι. Αγαπητέ ΠΑΟΚ, μια αφίσα για τον τοίχο εμείς, αγαπητέ Παναθηναϊκέ οι υπόλοιποι παναθηναϊκοί, αγαπητή ΑΕΚ, αγαπητέ Ολυμπιακέ. Άρη δεν είχαμε. Μετά από λίγα χρόνια έμαθα πως στο χωριό έγινε Άρης ένα παιδί, δεν ξέρω τι απέγινε, αλλά στα δικά μου τα χρόνια δεν υπήρχανε τέτοιες εξαιρέσεις. Όπως χτύπησε το κουδούνι, βουρ όλη η πιτσιρικαρία στο ταχυδρομείο, φάκελος, γραμματόσημο, καρδιοχτύπι, σφιγμένο στομάχι, τα ρίξαμε τα φάκελα στη σχισμή. Και τώρα, περιμένουμε.

Ο φίλος μας είχε κάνει περίπου δύο εβδομάδες να πάρει απάντηση. Αλλά από την επόμενη κιόλας μέρα, όποτε βλέπαμε τον ταχυδρόμο τον ρωτούσαμε, ήρθε τίποτα, έστειλε καμιά ομάδα, μπα, ρε σεις, μην ανησυχείτε, μόλις έρθουν θα σας τα φέρω όλα στο σχολείο. Και σε κάθε διάλειμμα σε πλησίαζε δάσκαλος κι έλεγες «τώρα θα με φωνάξει να πάρω την αφίσα».

Πέρασαν οι μέρες, ήρθε τελικά ο ταχυδρόμος με ένα πάκο επιστολές. Ορμήσαμε πάνω του, ηρεμήστε, θα τα δώσω στους δασκάλους να σας τα μοιράσουνε. Ουρά από πίσω εμείς, τον πήγαμε συνοδεία μέχρι το γραφείο. Τα πήρε ένας δάσκαλος στο χέρι, άρχιζε να φωνάζει ονόματα. Μπήκαν μέσα ένας-ένας, με τη σειρά, όλοι οι παναθηναϊκοί και πήραν το φάκελό τους. Έβγαιναν, άνοιγαν, ξεδίπλωναν την τεράστια αφίσα και χοροπηδούσαν από χαρά, διάβαζαν και την επιστολή, τέλεια.

Για μας δεν έχει τίποτα; Τίποτα. Τίποτα ακόμα, μόλις έρθουν και τα δικά σας, θα σας τα φέρω. Πέρασαν λίγες μέρες, πέρασαν και οι μήνες, πήγαμε Γυμνάσιο, πήγαμε Λύκειο, πήγαμε στο ΤΕΙ, παντρευτήκαμε, κάναμε δύο παιδιά, σε λίγο θα κάνουμε και εγγόνια, ακόμα δεν ήρθε η απάντηση από τον ΠΑΟΚ.

Ζωζώ

Ζωζώ

Αυτός είσαι, ολυμπιακέ. 13 Πρωταθλήματα και 5 Κύπελλα είχες πάρει από το 1997 και τα χώρεσες όλα σ’ ...

Read more
Αυτοεξόριστος

Αυτοεξόριστος

Εγώ ξέρω να χάνω. Την αποδέχομαι την ήττα, δε διαμαρτύρομαι για τον τρόπο που έχασα το παιχνίδι –ειδ ...

Read more
Ντου

Ντου

Κανείς δεν έχει μιλήσει ξεκάθαρα ακόμα για τα γεγονότα της 1ης Οκτωβρίου 1992, τα οποία οδήγησα ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που γνωρίζ&omicr ...

Read more
Γεωγραφία

Γεωγραφία

Αυτή είναι η παγκόσμι ...

Read more
Τζαμποσακούλα

Τζαμποσακούλα

Δεν είναι δυνατό να μεταφέρεται γονιδιακά αυτό το πράμα. Κι όμως, κάθε μέρα επαληθεύεται, αυτό το πα ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
Μπασκετάκι-2015

Μπασκετάκι-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Μπελούσι

Μπελούσι

Πριν μια βδομάδα, ο Τ&zet ...

Read more
Διάγνωση

Διάγνωση

Να θυμάσαι επετείους, γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, θανάτους, με ορόσημο κάποιον αγώνα. ...

Read more
Σαλονικιοί

Σαλονικιοί

Ξυπνητήρι στις 6:15. Γρήγ&om ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.