Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

ymnosΑυτό τώρα με το νέο «Ύμνο του ΠΑΟΚ» να μην το σχολιάσω. Και τον Ύμνο και τον ποιητή, τον οποίο άκουσα προσεκτικά χθες στο ραδιόφωνο.

Άμα είσαι κάγκουρας χουλιγκάνος μεταλλάς όπως εγώ και ακούς τέτοιο πράμα… Έλα, κρατήσου. Θα κρατηθώ. Ουφ. Καλύτερα να θυμηθώ έναν προηγούμενο «Ύμνο του ΠΑΟΚ» που είχε γράψει και συνθέσει ο θειο-Γιάννης και είχε τραγουδήσει ο Παυλίδης, Θεός σχωρέσ’ τους και τους δυο.
«Η Τούμπα μας ηφαίστειον/κι ο ΠΑΟΚ εν φωτία» άρχιζε. Α, μετά πήγαινε «οι παίκτες του είναι μαστόρ/λεβέντες στην καρδία», κάπως έτσι. Τέλος πάντων, ο Τσανάκαλης κουβαλούσε μια τσάντα με το νέο cd του εκείνη την εποχή και το χάριζε δεξιά κι αριστερά (έτσι κάναμε downloading τότε). Μου ‘χε δώσει ένα cd κι εμένα, «ωραία μουσική, να τ’ ακούς όλη μέρα». Το άκουσα, τι να κάνω, αλλά την άλλη μέρα τον ρώτησα με την αφέλεια της νιότης μου: «Ρε θείο, αφού εσύ είσαι Απόλλων Καλαμαριάς, γιατί έγραψες ύμνο του ΠΑΟΚ;» Και ο μπαγάσας απάντησε δίχως να το σκεφτεί: «Και ποιοι θα ανοίγουν σαμπάνιες στο μαγαζί, βρε μαλάκα; Οι Απολλωνισταί;»

Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
Υποψήφιοι

Υποψήφιοι

Το συγκεντρωτικό π& ...

Read more
Καρναβάλια

Καρναβάλια

Φεβρουάριος 2004 και μία παρέα αποτελούμενη από δύο ατρόμητους Παοκτσήδες ξεκινά το ταξίδι με το αυτ ...

Read more
Προπονητής

Προπονητής

Τι κάνει πάλι ο κοιμ&iot ...

Read more
Γενέθλια

Γενέθλια

Τέτοια ώρα, πριν από 29 ακ& ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Εξιλέωση

Εξιλέωση

Στα παιδιά μου δεν &l ...

Read more
Πραγματικότητα

Πραγματικότητα

Ο φίλος μου ο Βαγγέλης με χαρακτήρισε χθες ως «τον τελευταίο φίλαθλο σ’ αυτή την πόλη που δεν ακούει ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.