Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

filasΤην προλάβαμε και τη Φιλαδέλφεια πριν την γκρεμίσουν, πάλι καλά. Δεν ήθελα να πηγαίνω με τους αεκτσήδες, δεν τους αντέχω. Πορόμ-ποπόμ, οι κατσάμπες των γηπέδων.

Σεβασμό έχω σε όλους, δε θα σταματήσω ποτέ να το γράφω αυτό, δεν κοροϊδεύω και δε βρίζω ανθρώπους που πιστεύουν σε μια ιδέα –και οι οπαδοί της ΑΕΚ την έχουνε για ιδέα. Αλλά, ρε παιδί μου, δεν τους μπορώ, έρχονταν στην Τούμπα και μία-δύο ώρες οι βαλεντίνοι και τα σιρόπια και οι αγαπούληδες, αεκάρα σ’ αγαπάω, αεκάρα σ’ αγαπώ, η κερκίδα των κανταδόρων, ήθελες να τους πετάξεις έναν κουβά νερό να σκάσουν πια, έλεος.

Έβγαιναν οι εμετοί από εμάς, αγαπούλες και λουλουδάκια οι απέναντι, μας έδειχναν το πανί που έλεγε πως είμαστε αδέρφια. Ή ξαδέρφια, κάτι τέτοιο. Ναι, μάλιστα. Αδερφικό ξύλο παίζαμε και αδερφικές πέτρες πετούσαν όταν κατεβαίναμε στα σπίτια τους, άνοιγαν τα κεφάλια και φώναζε ο κιτρινόμαυρος λαός «αμάν, το παιδί ρε, το αδέρφι μας, το χτυπήσαμε, τράβα ρε φέρε λίγο σπαθόλαδο να το δώσουμε στο αδέρφι να κλείσει η πληγή». Τέλος πάντων, αγαπάνε τα παιδιά, υποφέρουν από έρωτα, εγώ να τους ακούω δεν μπορώ, μου φαίνεται πολύ ξενέρωτο όλο αυτό το πορόμ-ποπόμ. Κατά τα άλλα, άμα πιστέψεις τις διηγήσεις των παλιών, έχουνε καλό κόσμο, άμα ζεις στην Αθήνα και δεν έγινες γάβρος ή βάζελος, κάτι καλό θα έχεις πάνω σου. Κι εγώ τους παλιούς τους πιστεύω.

Κατεβαίναμε στη Φιλαδέλφεια και από μέρες με είχε πιάσει η περιέργεια, να δω από κοντά τους αεκτσήδες που είναι έτσι πολύ φανατικοί και όποτε κατεβαίνουμε γίνονται ιστορίες. Η συγκεκριμένη εκδρομή ήταν μαρτύριο, οι χειρότερες ώρες που έχω περάσει στη ζωή μου με τον ΠΑΟΚ και τις έχω αναλύσει λεπτομερώς. Φτάνοντας με το τρένο που μας χώσανε μετά τη μάζωξη στον Πανελλήνιο, θυμάμαι μια περίεργη χωμάτινη κατηφόρα, που στο γυρισμό, τι περίεργο, έγινε χωμάτινη ανηφόρα, μεγάλες στιγμές ο γυρισμός μετά το γήπεδο. Είχα μια απίστευτη ενέργεια μετά τα βραδινά και το σουλατσάρισμα με το βρακί όλη μέρα, είχα φάει καλά, ήμουν πολύ ακμαίος και έτοιμος για όλα. Επίσης, είχα ξεφλουδιστεί ήδη από τον ήλιο, πολύς ο ήλιος, μετά από τόσες ώρες εμετό και πέντε σουβλάκια με σουβλάκι πώς τα λένε και τις κοκακόλες, να έχεις τον ήλιο του λεκανοπεδίου πάνω από το πονεμένο κεφάλι σου. Αλλά με θυμάμαι στα καλύτερά μου, ο κλασικός πολυλογάς των εκδρομών, ο αγχωμένος πότε θα φτάσουμε και τι θα γίνει και πάμε άντε ρε και τα λοιπά.

Δε θυμάμαι να έγινε κάποιο σκηνικό μέχρι που μπήκαμε. Απλωθήκαμε στο πέταλο, κόσμος πολύς, αρκετή ώρα πριν το παιχνίδι, παίζαμε μόνοι μας. Από τα μεγάφωνα ακούγονταν κάτι καρέκλες, αδιάφορα τραγουδάκια ξεπερασμένης μόδας ακόμα και για τους κάγκουρες του ΠΑΟΚ. Θυμάμαι έναν που το ξεκίνησε, πιο πιθανό να ήταν ο Μπέλλος, άνοιξε τα χέρια σα να χορεύει καρσιλαμά και κορόιδευε χορεύοντας στα καγκούρικα τραγούδια που έπαιζε το μεγάφωνο, μετά κι άλλος, κι άλλος, και σε λίγο η ασπρόμαυρη κερκίδα χόρευε σκασμένη στα γέλια μια μίξη τσιφτετελιού, μπρέικ-ντανς και μίμηση μπαλέτου. Κάνε τώρα στο μυαλό σου πώς ήταν αυτές οι χιλιάδες εμφανισιακά, το ‘χεις το σούργελο. Υποθέτω πως δεν άντεχαν να μας βλέπουν, γιατί κάποια στιγμή το έκοψαν το καρεκλάδικο μετά από κάποια τραγούδια απότομα. Κι εκεί, άκουσαν το κλασικό αγαπημένο «τρέλα σας πουλάμε».

Ήταν γεγονός πως πουλούσαμε τρέλα. Είχαμε περάσει κάτι μήνες με τους τρελούς στο χορτάρι, τον τρελό στον πάγκο, είχαμε αποτρελαθεί κι εμείς, σκασμένοι τόσα χρόνια που δε φτιάχναμε ομάδα. Επιτέλους. Εκπνοή. Πόσα χρόνια κρατούσαμε την ανάσα μας, από την Παρί μέχρι εκείνη την Άνοιξη, την Άνοιξη του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ, ο οποίος μας είχε στείλει να πλακωνόμαστε μεταξύ μας και να κάνουμε αποχές και ντροπές και καλύτερα να μην τα θυμάσαι αυτά που είχαν προηγηθεί. Δεν είχαμε ελπίδες να βγούμε Ευρώπη, δεν ξέραμε ακόμα τι πάει να πει «Κουτσουπιάς», αλλά δε μας χαλούσε, είχε η κερκίδα μια πρωτόγνωρη χαλαρότητα, τρελοπωλείο, εντός και εκτός, δεν το ξανάζησα αυτό όσα χρόνια περάσανε μέχρι σήμερα. Δεν περιγράφεται, όπως λέγανε παλιά στο ραδιόφωνο.

Αυτή η επιδημία της τρέλας δε με βοήθησε να δω σοβαρά τους φημισμένους αντιπάλους απέναντι. Είχαν κι αυτοί τα δικά τους, βρίζονταν μεταξύ τους, δε θυμάμαι τι προβλήματα είχαν με τους Τροχανάδες και κάθε τραχανά που τους είχε ξανακάνει ομάδα της πλάκας, πού να ‘ξεραν τι τους περίμενε στη συνέχεια. Έπρεπε να φτάσουμε ώρες αργότερα, όταν είχε αδειάσει πλέον το γήπεδο, που ένα εκτελεστικό απόσπασμα μας πλάγιασε από τα αριστερά, αφού είχαν λύσει προσωρινά τα εσωτερικά τους ζητήματα που πλακώνονταν στα επίσημα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το πιο σοβαρό που είχε συμβεί, πέρα από τα γκολ και γενικώς το καθαυτό ποδοσφαιρικό θέαμα που μας είχε προσφέρει ο Ζουμπούλης και η παρέα του, ήταν ο κουστουμάτος Κολομπούρδας, που πανηγύριζε διακόσια μέτρα στο βάθος για κάτι που δεν καταλαβαίναμε και του φωνάζαμε έλα ρε να μας το πεις από κοντά. Διέσχισε το γήπεδο μέχρι ένα σημείο, «έχασε ο Άρης», φώναζε και έκανε χειρονομίες, ναι, μπράβο, καλή φάση, αλλά εδώ έχουμε άλλα θέματα τώρα, πιο σοβαρά.

Κάπου είχε πάει η αστυνομία, ίσως είχανε διάλειμμα ή στάση εργασίας, δεν μπορώ να το γνωρίζω αυτό. Πάντως, ένας όγκος φανατισμένων κατσαμπάδων μας την έπεφτε αλαλάζοντας από αριστερά. Είχαν μαζευτεί στο ισιάδι, κατέβηκαν να μπούνε στο γήπεδο και από εκεί, μόνο να υποθέσω μπορώ, να μας κάνουν ένα ντου, δεν ξέρω τι είχανε στο μυαλό τους τα παλικάρια. Τέλος η τρέλα απότομα, ετοιμαζόμαστε για τη μετωπική. Θυμόμουν τι έλεγαν οι παλιοί, καλά άτομα οι αεκτσήδες, δεν πίστευα πως απλώς θα μπουν στο γήπεδο να μας πετάξουν πέτρες και να φύγουνε τρέχοντας, δεν ήταν τέτοιοι οπαδοί. Οπότε στην τσέπη τα πράματα, τυλίγεις το κασκόλ και κάνεις προθέρμανση.

Κατέβηκαν να μπουν από ένα πορτάκι. Έβριζαν, φώναζαν, ερχόμαστε και τα λοιπά, εμείς περιμέναμε. Μετά, περιμέναμε λίγο ακόμα. Περνούσε η ώρα, βράδιαζε, είχαμε και ταξίδι, τι θα γίνει, ρε μάγκες, θα μπείτε μέσα να δούμε κι εμείς τι θα κάνουμε; Να ανάψουμε τσιγάρο ή συντομεύετε και τσάμπα θα πάει; Τίποτα αυτοί, δεν μπορούσαν να ανοίξουν την πόρτα. Κι εκεί που είχαμε ανέβει στα κάγκελα για τον πήδο μέσα, μπαρδόν, κύριε όργανο, να περάσω λίγο σε λέω που έχω μία δουλίτσα να τελειώσω, αρχίσαμε να καθόμαστε πάλι και να συζητάμε τα προβλήματά μας. Ο Βαγγέλης, για παράδειγμα, μου έλεγε για τα χαρτάκια που του τελειώσανε και πώς θα την παλέψει τόσες ώρες και να σταματήσουμε σε ένα περίπτερο, να, είχε δει ένα απ’ έξω, να πούμε στον οδηγό να περιμένει δύο λεπτά να πάει να πάρει και κανένα κρουασάν που πεινούσε, τέτοια λέγαμε, τι να κάνουμε, ούτε να φύγουμε μας άφηναν, ούτε ερχόταν κανένας να μπούμε μέσα. Αν καταφέρναμε να μπούμε μέσα, μην το παίζω τώρα και τσάμπα μάγκας, μπορεί και να γλιστρούσαμε στα κάγκελα όλοι και να μην μπαίναμε. Υποθέσεις είναι αυτά.

Ε, πέρασε πόση ώρα, βαρέθηκε να περιμένει ο Λαός τους αεκτσήδες να έρθουν, να ανταλλάξουμε, ας πούμε, κασκόλ. Ωραία η εκδρομή, ωραίο το ματς, πήραμε το διπλό, έχουμε και οικογένειες, όμως. Οπότε ακούγεται για πρώτη φορά στ’ αυτιά μου το εκπληκτικό, εύστοχο και περιεκτικό σύνθημα «κάντε επιτέλους ένα ντου, ένα ντου, ένα ντου, ου ου». Α, πλάκα έχει αυτό, το είπαμε πάλι, το ξαναείπαμε, κάποια στιγμή πρέπει να ήρθε ο κλειδαράς που είχανε πάρει 210-9999999 θα είχε κανένα αυτοκόλλητο στα κάγκελα για τέτοιες έκτακτες περιπτώσεις, μπήκε μέσα ο αφηνιασμένος λαός της ΑΕΚ, μας πέταξαν κάτι γρασίδια που ξηλώνανε από το γήπεδο, δυο τρία κέρματα δικά μας που τα επιστρέψανε και μπράβο στα αδέρφια για την τιμιότητά τους, κάνανε και κάτι κωλοδάχτυλα, τρόμος κανονικός, εμείς σκύβαμε μη μας βρει κανένα χορτάρι στο μάτι και μας τυφλώσει, ένας έπεσε και στο τσιμέντο από ένα αποτσίγαρο που του πετάξανε κι ακόμα έχει σημάδι το παιδί, ο «Αποτσίγαρος», άμα τον ξέρετε, Θύρα 4 παλιός, τέλος πάντων, μετά από σαράντα δευτερόλεπτα απίστευτου βομβαρδισμού έφυγαν τρέχοντας από εκεί όπου ήρθαν. Ώρες κάναμε να συνέρθουμε, δεκάδες οι τραυματίες από τα γέλια.

Ντάξει, έτυχες σε τέτοιο παιχνίδι που πιο πολύ μεταξύ τους μαλώνανε, με διόρθωσε ο παλιός, δεν ήταν έτσι με τα χανούμια τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και μετά απ’ αυτό έπαιξαν δύσκολα σκηνικά. Δεκτόν, αλλά εγώ δεν είμαι απ’ αυτούς που λένε ιστορίες άλλων ούτε φτιάχνω μύθους από τις διηγήσεις, ό,τι έζησα αυτό ξέρω μόνο. Κι αυτό που έζησα εκείνη τη μέρα στη Φιλαδέλφεια είχε μεγάλη πλάκα. Μέχρι που βγήκαμε από το γήπεδο, βέβαια, γιατί από εκείνη τη στιγμή και μέχρι να μπούμε στα πούλμαν δεν είχε καθόλου πλάκα, για την ακρίβεια έκλαψε κόσμος από την ακατανόητη επίθεση που μας έριξε ο στρατός αποκατάστασης τάξεως που είχε μαζευτεί έξω από το γήπεδο. Δεν υπήρχε λόγος για καμία τάξη να αποκατασταθεί, κάτι τρελαμένοι χοροπηδώντας και τραγουδώντας έβγαιναν από τη Θύρα, Παοκολέ και τραλαλά, μας έχω δει να βγάζουμε αφρούς και να σπάμε ό,τι μπορεί και δεν μπορεί να σπαστεί, αλλά εκείνο το απόγευμα ο χειρότερος να είχε βρίσει καμιά μάνα. Και ένας δικός μας που είχε σκοντάψει με μια πέτρα στο χέρι και κατά λάθος η πέτρα του έφυγε και πέρασε μέσα από το κράνος και μάτωσε έναν ματατζή που έπεσε κάτω, δηλαδή ατύχημα, γκαντεμιά, απροσεξία.

Ήταν απάνθρωπο σχέδιο. Το κλασικό, αιώνιο σχέδιο της αστυνομίας: Ένας Παοκτσής διέλυσε τη μάπα ενός δικού μας, γι' αυτό κι εμείς που είμαστε παλικάρια θα τους σπάσουμε όλους τα κόκαλα. Τους είδα παραταγμένους, να μας χτυπάνε όπου να ‘ναι, όλους, με τη σειρά, έναν προς έναν, πόδια, πλάτες, κάποια κεφάλια, να τραβάνε μαλλιά και σκουλαρίκια, ειδικά όποιος φορούσε παλαιστινιακό πόνεσε πολύ σ’ εκείνη την ανηφόρα για το τρένο. Κι εγώ πάλι τη γλίτωσα, πάλι μ’ έσωσε ο Βαγγέλης, όπως έφαγε το γκλομπ ακριβώς στη σπονδυλική στήλη και λιποθύμησε κάτω στο χώμα ουρλιάζοντας για ένα δευτερόλεπτο και μετά σα να πέθανε, κοιτούσε ο ηλίθιος τρομαγμένος μήπως τον σκότωσε, έσκυψα εγώ, ενάμισι μέτρο άνθρωπος ο Βαγγέλης, τον πήρα στον ώμο, με κοίταγε ο πούστης όσο τον κουβαλούσα στην ανηφόρα, δεν τον ξεχνάω, είκοσι χρονών τρίγωνη φάτσα με το πηγούνι να χάσκει από το κράνος, όσο και να γεράσει άμα τον δω κάπου θα τον γνωρίσω, σ’ ένα δρόμο, σε ένα λεωφορείο, σε μια κηδεία, κάπου θα συναντηθούμε και θα του ρίξω μια μούντζα, μαλάκα, τρεις χιλιάδες κόσμο είχαμε κάτω και πήγες και βάρεσες τον καλύτερο, ας βάραγες εμένα.

Υπομονή

Υπομονή

Σοβαρά τώρα, σ’ εμένα θα κάνεις μάθημα για την υπομονή; Σ’ εμένα θα κουνήσεις το δάχτυλο και θα με δ ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Λευτεριά

Λευτεριά

Σαφώς και είναι τεράστιο θέμα η σύλληψη, προφυλάκιση και παραμονή επί τόσο μεγάλο διάστημα των συνοπ ...

Read more
Χαΐρι

Χαΐρι

Ο Κώστας Λαγωνίδης ...

Read more
Αόρατοι

Αόρατοι

Δηλώνω δημοσίως πως εγώ δε σας τα ‘λεγα εδώ και καιρό. Αλήθεια. Δεν είμαι ο τεράστιος ποδοσφαιράνθρω ...

Read more
Παοκτσής

Παοκτσής

Εκτός από μια τριετία που ασχολήθηκα με τις εκδρομές, πριν από είκοσι χρόνια και βάλε, θεωρώ τον εαυ ...

Read more
Ενασαπομάς

Ενασαπομάς

Έχουμε μείνει στο κυλικείο, στο Παλατάκι, έξι άτομα. Το ματς αρχίζει σε λίγα λεπτά, ο Λαός ακούγεται ...

Read more
Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο έχ&omicro ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
0029

0029

Ο άνθρωπος που περ&io ...

Read more
0025

0025

Η ομάδα ποδοσφαίρο&u ...

Read more
Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ έχ&e ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.