Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

KoskotΆμα πέθαινα σήμερα, η ταφόπλακα θα έγραφε «Γεννήθηκε ως Παοκτσής σε ένα 6-1 και πέθανε ως Παοκτσής μετά από ένα 6-1».

Δεν υπάρχει πιο σημαδιακό σκορ για την πάρτη μου, όποτε γράφει τελικό 6-1 γυρνάω πίσω στο 1987. Εκείνη τη στιγμή που σφύριξε τη λήξη και κοιτιόντουσαν όλοι με γουρλωμένα μάτια, τι είχανε δει, δεν το πιστεύανε, οι κάγκουρες απέναντι χοροπηδούσαν ασταμάτητα, αυτοί είχανε χάσει το μέτρημα από νωρίς. Εκείνη τη στιγμή έφυγε το μυαλό μου, έκανε μια βόλτα μέχρι το πέταλο και ξαναγύρισε διαφορετικό. Εκείνη τη στιγμή όλα μέσα μου έγιναν ασπρόμαυρα.

Με τραβούσαν από το χέρι ανάμεσα στον κόσμο, μη χαθεί ο πιτσιρίκος και τον ψάχνουνε σε ξένη πόλη. Είχε κρύο, παγώσαμε τόσες ώρες στο γήπεδο, είχαμε και την επιστροφή, οι τρεις μεγάλοι της παρέας το συζητούσαν, να φύγουμε αμέσως ή να πάμε πρώτα για έναν καφέ, να ζεσταθούμε λιγάκι και μετά φεύγουμε. Πήγαμε σε μια καφετέρια, σε όροφο, οι Σερραίοι μπορεί να ξέρουν πού αναφέρομαι, εγώ το μόνο που θυμάμαι ήταν αυτό, ανεβήκαμε σκάλες. Παντού δικοί μας, όλοι μέσα στην τρέλα από το ματς, πανηγύρι μεγάλο. 12 χρονών ήμουν, είχα αναστατωθεί, έτρεμα από τη συγκίνηση που άλλαξα ομάδα, έπαιζε στο μυαλό μου εκείνη η λασπωμένη κερκίδα που δε σταματούσε να ανεβοκατεβαίνει και να τραγουδάει, ζήλευα που δεν το είχα ζήσει από εκεί.

Πατέρας και συνοδοιπόροι παναθηναϊκοί. Μέσα στην τρελή χαρά κι αυτοί, είχαν θαυμάσει την ταπείνωση του αιώνιου αντιπάλου, παίνευαν τον ΠΑΟΚ και μιλούσαν με θαυμασμό. Δεν είχες συμπλέγματα τότε, αναγνώριζες. Έτσι το θυμάμαι, τουλάχιστον, όποτε κέρδιζε κάποιος άλλος με την αξία του, έλεγαν μπράβο. Αλλά εγώ δεν έλεγα μόνο μπράβο, άλλα σκεφτόμουν, πώς θα του το πω, μπαμπά, από σήμερα είμαι ΠΑΟΚ, το είπα τελικά στο αυτοκίνητο της επιστροφής, αλλά στην καφετέρια δεν τα κατάφερα, σώπαινα και άκουγα τις αναλύσεις των μεγάλων για το παιχνίδι, τους σάρωσαν, τους εξευτέλισαν, μεγάλη ομάδα ο ΠΑΟΚ, τέτοια. Και καμάρωνα από τότε ακόμα που μιλούσαν έτσι για την ομάδα μου, γύφτικο σκεπάρνι το Παοκτσάκι με μισή ώρα ένσημα.

Όταν είσαι από μια ηλικία και πάνω, ξέρεις τι σημαίνει αυτό το πράμα που ξεσηκώνει κάθε κύτταρο στο κορμί σου μετά από το 6-1 και πράττεις αναλόγως. Όταν είσαι μικρούλης, δεν ξέρεις. Εγώ ήθελα να φάω κάτι γλυκό. Έτσι το ένιωθα μέσα μου αυτό το πράμα, είχα δει την απόλυτη ταπείνωση της ομάδας που μισούσαν όλοι από πάντα, την ομάδα του Κοσκωτά που αγόραζε τους πάντες με τα λεφτά του, είχα βρει τον οπαδικό μου προορισμό στη ζωή, είχα περάσει μια τέλεια εορταστική μέρα, όλα στο κεφάλι και το σώμα μου ζητούσαν μια αποφόρτιση –άμα είσαι 12 χρονών μια σοκολάτα την κάνει τη δουλειά. Αλλά είχα ξεχάσει να ζητήσω να μου πάρουν κάτι γλυκό, ίσως και να ντρεπόμουν επειδή με είχαν πάρει μαζί τους στο γήπεδο και να μη ζητάω συνέχεια πράγματα, έμεινα σε μια καρέκλα βουλιαγμένος στην καφετέρια να ακούω τον πατέρα και δύο θείους να αναλύουνε τον αγώνα.

Κι έρχεται ο σερβιτόρος και παθαίνω την πλάκα της ζωής μου. Τι θα πάρετε, παρακαλώ; Μια σοκολάτα, λέει ο πατέρας μου. Κι εγώ, λέει ο ένας θείος. Μία και σ’ εμένα, λέει κι ο άλλος. Πόσο γαμάτη θα είναι αυτή η μέρα, δηλαδή. Εκδρομή στις Σέρρες, έξι-ένα ο ΠΑΟΚ τον Ολυμπιακό, έγινα Παοκτσής, ένιωθα ήδη περήφανος ως Παοκτσής, είχε αλλάξει όλη η ζωή μου και τώρα βγαίνουμε με τους μεγάλους και θα φάμε και σοκολάτα; Τι θα πάρει ο μικρός; Τι να σου φέρω, αγόρι μου; Ε, τι να μου φέρεις, εδώ θα φάνε σοκολάτες οι μεγάλοι και δε θα φάω εγώ; Τι μαγικό μέρος ήταν αυτές οι Σέρρες που έχουν ζαχαροπλαστεία στις καφετέριες; «Μια σοκολάτα, παρακαλώ». Αυτό ήταν, εκείνη η στιγμή, από την ώρα που έγινα Παοκτσής, όλα μία μαγεία.

Η Ζωή Μετά (2002)

Η Ζωή Μετά (2002)

Η περίοδος 2001-2002 ήταν η τ&e ...

Read more
0026

0026

Η φράση «απόλαυση να &t ...

Read more
Ομορφιά

Ομορφιά

Σαν σήμερα, στις 15 Μαΐ&omi ...

Read more
Συμμαχίες

Συμμαχίες

Εμένα οι φίλοι μου &delt ...

Read more
Δώσε

Δώσε

Αυτός είναι ο Παοκτσής. Κερδίζει ήδη 5-1 τον Ολυμπιακό στις Σέρρες, κλέβει ο επιθετικός του την μπάλ ...

Read more
Ιονέλ

Ιονέλ

Η σύγχρονη ιστορία τ&omi ...

Read more
Εσφαγιάσθησαν

Εσφαγιάσθησαν

Η πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μόνος του στην πρώτη θέση ήταν μόλις στη ...

Read more
Περαστικοί

Περαστικοί

Αν πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ είναι οι παίκτες του, οι προπονητές του, οι διοικήσεις του, οι υπάλληλοί του ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
Χάσαμε

Χάσαμε

Επιστρέφαμε στην Καβάλα με τον Θοδωρή κι έναν ακόμα, νομίζω ήταν ο Μιχαλάκης. Το αμάξι πήγαινε μόνο ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Σήμερα στις 19:00 το Πα&lambda ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.