Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

painpaylΜα πώς σας αρέσει να πλακώνεστε; Πώς τρέχετε στα γήπεδα κάθε βδομάδα με τον ΠΑΟΚ; Τι είναι αυτό το πράμα, που μαζεύεστε σαν τα ζώα και χτυπιέστε μεταξύ σας;

Τι να σου πω, ρε μάνα, δεν ξέρω. Εγώ για τον ΠΑΟΚ τρέχω, ούτε πλακώνομαι, ούτε με πλάκωσε κανένας ποτέ. Είμαι και στόχος, δυο μέτρα παλικάρι, έχω και τα τσουλούφια και τα παράξενα ρούχα, μπαίνω και μπροστά επειδή είμαι περίεργος και θέλω να βλέπω τα πάντα, αλλά κανείς δεν ήρθε να μου κατεβάσει τα μούτρα ποτέ. Έτυχε. Ή μπορεί και να μην έτυχε, δεν είμαι σίγουρος, συνήθως αυτοί που την ψάχνουν είναι κι αυτοί που τη βρίσκουν.

Ξύλο μπορείς να φας οπουδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο. Παίζει ρόλο και η τύχη, η απειρία, καμιά φορά και το κουρασμένο μυαλό. Αλλά κάποιοι πηγαίνουν γυρεύοντας. Σα να το επιδιώκουν, πάντα μπροστά, πάντα με το βλέμμα να ψάχνει. Δεν παίρνουν κάποιον στο λαιμό τους, ορμάνε μόνοι κι όσες δώσουν κι όσες φάνε. Και μετά τους μαζεύουμε. Τι φλας έφαγες, ρε φίλε, τι σου ‘ρθε και την έπεσες σε πέντε αστυνομικούς. Δεν τους έβλεπες να μετανιώνουν, συνέρχονταν από τη λιποθυμία και ξανατρέχανε στο κάγκελο, Παοκολέ, δε σταματάμε. Μεγάλος προβληματισμός η συγκεκριμένη περίπτωση ανθρώπων για το ατροφικό μυαλό ενός θεωρητικού κάγκουρα. Τι παίζει με δαύτους. Να τους θαυμάσεις που δε μασάνε τίποτε, να τους ζηλέψεις που δεν κωλώνουν πουθενά, να τους λυπάσαι για το ξύλο που τρώνε;

Μια μέρα διάβασα κάτι που ίσως να εξηγεί τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό τους. Ίσως και όχι. Αλλά ήταν ό,τι πιο κοντινό βρήκα. «Έχουμε κάτσει σε μια παραλία που βαράει ο ήλιος κι ο Παύλος έχει ξεφλουδιστεί. Υποφέρει, οι σκηνές βράζουν. […] Τα εγκαύματα είχαν προχωρήσει και στα πόδια και στις πλάτες και στη μύτη, παντού. […] Ήταν όμως τόσο χαρούμενος, λαμποκοπούσε. Ήταν από τις λίγες φορές, όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα, που ένιωθε έναν πόνο πιο δυνατό απ’ τον πόνο της πρέζας και αυτό του έδωσε χαρά και θάρρος». Του Άκη Λαδικού, από το «Παύλος Σιδηρόπουλος – Πού Να Γυρίζεις».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB