Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

painpaylΜα πώς σας αρέσει να πλακώνεστε; Πώς τρέχετε στα γήπεδα κάθε βδομάδα με τον ΠΑΟΚ; Τι είναι αυτό το πράμα, που μαζεύεστε σαν τα ζώα και χτυπιέστε μεταξύ σας;

Τι να σου πω, ρε μάνα, δεν ξέρω. Εγώ για τον ΠΑΟΚ τρέχω, ούτε πλακώνομαι, ούτε με πλάκωσε κανένας ποτέ. Είμαι και στόχος, δυο μέτρα παλικάρι, έχω και τα τσουλούφια και τα παράξενα ρούχα, μπαίνω και μπροστά επειδή είμαι περίεργος και θέλω να βλέπω τα πάντα, αλλά κανείς δεν ήρθε να μου κατεβάσει τα μούτρα ποτέ. Έτυχε. Ή μπορεί και να μην έτυχε, δεν είμαι σίγουρος, συνήθως αυτοί που την ψάχνουν είναι κι αυτοί που τη βρίσκουν.

Ξύλο μπορείς να φας οπουδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο. Παίζει ρόλο και η τύχη, η απειρία, καμιά φορά και το κουρασμένο μυαλό. Αλλά κάποιοι πηγαίνουν γυρεύοντας. Σα να το επιδιώκουν, πάντα μπροστά, πάντα με το βλέμμα να ψάχνει. Δεν παίρνουν κάποιον στο λαιμό τους, ορμάνε μόνοι κι όσες δώσουν κι όσες φάνε. Και μετά τους μαζεύουμε. Τι φλας έφαγες, ρε φίλε, τι σου ‘ρθε και την έπεσες σε πέντε αστυνομικούς. Δεν τους έβλεπες να μετανιώνουν, συνέρχονταν από τη λιποθυμία και ξανατρέχανε στο κάγκελο, Παοκολέ, δε σταματάμε. Μεγάλος προβληματισμός η συγκεκριμένη περίπτωση ανθρώπων για το ατροφικό μυαλό ενός θεωρητικού κάγκουρα. Τι παίζει με δαύτους. Να τους θαυμάσεις που δε μασάνε τίποτε, να τους ζηλέψεις που δεν κωλώνουν πουθενά, να τους λυπάσαι για το ξύλο που τρώνε;

Μια μέρα διάβασα κάτι που ίσως να εξηγεί τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό τους. Ίσως και όχι. Αλλά ήταν ό,τι πιο κοντινό βρήκα. «Έχουμε κάτσει σε μια παραλία που βαράει ο ήλιος κι ο Παύλος έχει ξεφλουδιστεί. Υποφέρει, οι σκηνές βράζουν. […] Τα εγκαύματα είχαν προχωρήσει και στα πόδια και στις πλάτες και στη μύτη, παντού. […] Ήταν όμως τόσο χαρούμενος, λαμποκοπούσε. Ήταν από τις λίγες φορές, όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα, που ένιωθε έναν πόνο πιο δυνατό απ’ τον πόνο της πρέζας και αυτό του έδωσε χαρά και θάρρος». Του Άκη Λαδικού, από το «Παύλος Σιδηρόπουλος – Πού Να Γυρίζεις».

Αρίνα

Αρίνα

Βρισκόμαστε στην μπ&omic ...

Read more
24

24

Τον Δεκέμβριο του 20 ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός, ει&de ...

Read more
Πλάκα

Πλάκα

«Έχω πάθει πλάκα», είπ& ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Σε αντίθεση με τον π ...

Read more
Απογοήτευση

Απογοήτευση

Από εμπιστοσύνη και &ups ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Παπάς

Παπάς

Μετά από το πιο τραγικό ξεκίνημα της σύγχρονης ιστορίας μας, βλέπαμε μπροστά μας το πιο όμορφο θέαμα ...

Read more
0004

0004

Οκτώβριος 1990, πρώτη φο&r ...

Read more
0050

0050

Παραμονή της Λιβαδ&epsi ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.