Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

anasΌπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανείς. Δημοσίως, έστω. 

Δεν έχω πρόβλημα να το πιστέψω, ίσως και να ισχύει. Κι αν δεν πρόκειται για όλους, ενδεχομένως οι περισσότεροι να τον αγαπούν. Επειδή είναι ντόμπρος, επειδή είναι δίπλα τους, επειδή είναι δίκαιος, επειδή ό,τι θέλετε. Δεκτόν.

Ο μύθος περί της αγάπης των ποδοσφαιριστών προς το συγκεκριμένο προπονητή με είχε ιντριγκάρει κι εμένα, χρόνια πριν. Από την πρώτη του περίοδο το ακούγαμε, πόσο δεμένη είναι η ομάδα με τον προπονητή και πόσο τον σέβονται όλοι. Ακούγαμε κι άλλα, βέβαια, αλλά ποτέ δημοσίως, συνεπώς θα πιστέψουμε αυτούς που έχουν βγει κι έχουν δηλώσει επώνυμα πως ο Άγγελος όντως είναι αυθεντία στο θέμα. Άπαξ και τον έχεις προπονητή, τον αγαπάς –τέλος. Αλλά γιατί, αναρωτιόμουν. Και όταν βρήκα την ευκαιρία, ρώτησα στα ίσια.

Μετά από αρκετή περιπλάνηση, το φιλαράκι μου βρέθηκε να παίζει στον Ηρακλή. Με προπονητή Άγγελο. Σάββατο απόγευμα, πριν από ΠΑΟΚ-Ηρακλής στην Τούμπα, παίρνει τηλέφωνο και μας καλεί για μπιρίμπα στο σπίτι του, πάρε τη γυναίκα κι ελάτε. Τι ώρα, του λέω, αύριο έχεις ματς, ρε φίλε, δεν είσαι στην αποστολή; Μην αγχώνεσαι, μου λέει, φέρτε κανένα γλυκό κι ελάτε κατά τις 9.

Παίρνουμε τα γλυκά από γνωστή αλυσίδα ζαχαροπλαστείων και σκάμε στο σπίτι του στην ώρα μας. Η γυναίκα του είχε στρώσει τραπέζι, κάτι κοτόπουλα, μεζέδες και τα λοιπά. Α, φέρατε και γλυκά, μέσα στη χαρά ο δικός μου, μεγάλος λιγούρης. Ρε φίλε, αγχώθηκα πάλι εγώ, μέχρι να φάμε και το γλυκό θα πάει 10, άμα παίξουμε και μπιρίμπα θα ξημερώσουμε, δεν παίζεις αύριο; Μην τρελαίνεσαι, μια χαρά θα παίξω αύριο, απάντησε και κάπου εκεί χέστηκα πια και δεν ασχολήθηκα. Επαγγελματίας είναι, εμένα τι με νοιάζει τι ώρα θα κοιμηθεί.

Φάγαμε το φαΐ, ήρθε η ώρα για το γλυκό. Φάγαμε και το γλυκό (σημαντικό αυτό), καθένας διάλεξε το δικό του, είχαμε ανοίξει κι ένα κρασάκι, αρχίσαμε την μπιρίμπα, έπαιζε και ελληνική ταινία, θυμάμαι, Κωνσταντάρας ή κάτι παρόμοιο, με τα πολλά πιάσαμε 3-4 το πρωί. Κάπου εκεί, τον ρωτάω: Ρε φίλε, για πες μου και κάτι που αναρωτιέμαι πολύ καιρό τώρα, γιατί όλοι σας βγάζετε τέτοια αγάπη για τον Άγγελο; Τι σας κάνει και βγαίνετε στις δηλώσεις υπέρ του κι όταν φεύγει ο Άγγελος όλοι κλαίτε που χάσατε το κελεπούρι; Και μου λύνει την απορία: Ρε μαλάκα, 4 το πρωί ξημερώματα Κυριακής πήγε, πριν από ματς στην Τούμπα, κι ακόμα μπιρίμπα παίζουμε. Άμα είχαμε οποιονδήποτε άλλο προπονητή τώρα θα ήμουν στο ξενοδοχείο και θα ροχάλιζα δίπλα στον Τάδε που ροχαλίζει πιο δυνατά κι από ελέφαντα, τι μου λες, θέλει και ρώτημα;

Αυτό μου είπε ο δικός μου, με εμπειρία 20 χρόνια στα γήπεδα. Ο κυριότερος λόγος που τον γούσταραν ήταν που δεν τους μάντρωνε στο ξενοδοχείο πριν τα παιχνίδια. Αλήθεια, ψέμα, υπερβολή, δεν ξέρω. Σε δείγμα ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή, το 100% είπε πως τον αγαπούσε επειδή τον άφηνε να κοιμάται σπίτι με τη γυναίκα του. Τόσο απλά και ξεκάθαρα.

Α, ναι, τα γλυκά. Το άλλο πρωί, με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει πως η γυναίκα του έπαθε γαστρεντερίτιδα. Ρε τσογλάνι, για μένα το έφερες το χαλασμένο, για να μην παίξω σήμερα; Ευτυχώς που δεν το είχε φάει αυτός το χαλασμένο γλυκό και δεν έπεσε στο κρεβάτι τρεις μέρες όπως η γυναίκα του. Ευτυχώς έπαιξε στο ματς, έφαγε και το απαραίτητο κράξιμο από μένα από την 6 που είχα κατεβεί ειδικά γι’ αυτόν στο κάγκελο, έχασε η γριά, όλα κομπλέ.

Μπαλάφας

Μπαλάφας

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
0015

0015

Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ή ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
91

91

Δεν έχεις πάει ποτέ σ& ...

Read more
Όμιλοι

Όμιλοι

Ίσως η πιο γελοία έμ&pi ...

Read more
Χερούλι

Χερούλι

Σελίδα 59: «Επέλεξα ν&a ...

Read more
Πετάω

Πετάω

Κάθε 12η Αυγούστου, &e ...

Read more
Παγκόσμιοι

Παγκόσμιοι

Έχουν απλωθεί σε όλ& ...

Read more
Πρωτοπόρος

Πρωτοπόρος

Και ναι! Η κόρη μου έγινε παγκόσμιο φαινόμενο! Φυσικά, δεν έχει 5.000.000 Like και 1.000.000 ...

Read more
Περισπασμός

Περισπασμός

Η σαπουνόπερα με τι&s ...

Read more
Καρναβάλια

Καρναβάλια

Φεβρουάριος 2004 και μία παρέα αποτελούμενη από δύο ατρόμητους Παοκτσήδες ξεκινά το ταξίδι με το αυτ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.