Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

anasΌπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανείς. Δημοσίως, έστω. 

Δεν έχω πρόβλημα να το πιστέψω, ίσως και να ισχύει. Κι αν δεν πρόκειται για όλους, ενδεχομένως οι περισσότεροι να τον αγαπούν. Επειδή είναι ντόμπρος, επειδή είναι δίπλα τους, επειδή είναι δίκαιος, επειδή ό,τι θέλετε. Δεκτόν.

Ο μύθος περί της αγάπης των ποδοσφαιριστών προς το συγκεκριμένο προπονητή με είχε ιντριγκάρει κι εμένα, χρόνια πριν. Από την πρώτη του περίοδο το ακούγαμε, πόσο δεμένη είναι η ομάδα με τον προπονητή και πόσο τον σέβονται όλοι. Ακούγαμε κι άλλα, βέβαια, αλλά ποτέ δημοσίως, συνεπώς θα πιστέψουμε αυτούς που έχουν βγει κι έχουν δηλώσει επώνυμα πως ο Άγγελος όντως είναι αυθεντία στο θέμα. Άπαξ και τον έχεις προπονητή, τον αγαπάς –τέλος. Αλλά γιατί, αναρωτιόμουν. Και όταν βρήκα την ευκαιρία, ρώτησα στα ίσια.

Μετά από αρκετή περιπλάνηση, το φιλαράκι μου βρέθηκε να παίζει στον Ηρακλή. Με προπονητή Άγγελο. Σάββατο απόγευμα, πριν από ΠΑΟΚ-Ηρακλής στην Τούμπα, παίρνει τηλέφωνο και μας καλεί για μπιρίμπα στο σπίτι του, πάρε τη γυναίκα κι ελάτε. Τι ώρα, του λέω, αύριο έχεις ματς, ρε φίλε, δεν είσαι στην αποστολή; Μην αγχώνεσαι, μου λέει, φέρτε κανένα γλυκό κι ελάτε κατά τις 9.

Παίρνουμε τα γλυκά από γνωστή αλυσίδα ζαχαροπλαστείων και σκάμε στο σπίτι του στην ώρα μας. Η γυναίκα του είχε στρώσει τραπέζι, κάτι κοτόπουλα, μεζέδες και τα λοιπά. Α, φέρατε και γλυκά, μέσα στη χαρά ο δικός μου, μεγάλος λιγούρης. Ρε φίλε, αγχώθηκα πάλι εγώ, μέχρι να φάμε και το γλυκό θα πάει 10, άμα παίξουμε και μπιρίμπα θα ξημερώσουμε, δεν παίζεις αύριο; Μην τρελαίνεσαι, μια χαρά θα παίξω αύριο, απάντησε και κάπου εκεί χέστηκα πια και δεν ασχολήθηκα. Επαγγελματίας είναι, εμένα τι με νοιάζει τι ώρα θα κοιμηθεί.

Φάγαμε το φαΐ, ήρθε η ώρα για το γλυκό. Φάγαμε και το γλυκό (σημαντικό αυτό), καθένας διάλεξε το δικό του, είχαμε ανοίξει κι ένα κρασάκι, αρχίσαμε την μπιρίμπα, έπαιζε και ελληνική ταινία, θυμάμαι, Κωνσταντάρας ή κάτι παρόμοιο, με τα πολλά πιάσαμε 3-4 το πρωί. Κάπου εκεί, τον ρωτάω: Ρε φίλε, για πες μου και κάτι που αναρωτιέμαι πολύ καιρό τώρα, γιατί όλοι σας βγάζετε τέτοια αγάπη για τον Άγγελο; Τι σας κάνει και βγαίνετε στις δηλώσεις υπέρ του κι όταν φεύγει ο Άγγελος όλοι κλαίτε που χάσατε το κελεπούρι; Και μου λύνει την απορία: Ρε μαλάκα, 4 το πρωί ξημερώματα Κυριακής πήγε, πριν από ματς στην Τούμπα, κι ακόμα μπιρίμπα παίζουμε. Άμα είχαμε οποιονδήποτε άλλο προπονητή τώρα θα ήμουν στο ξενοδοχείο και θα ροχάλιζα δίπλα στον Τάδε που ροχαλίζει πιο δυνατά κι από ελέφαντα, τι μου λες, θέλει και ρώτημα;

Αυτό μου είπε ο δικός μου, με εμπειρία 20 χρόνια στα γήπεδα. Ο κυριότερος λόγος που τον γούσταραν ήταν που δεν τους μάντρωνε στο ξενοδοχείο πριν τα παιχνίδια. Αλήθεια, ψέμα, υπερβολή, δεν ξέρω. Σε δείγμα ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή, το 100% είπε πως τον αγαπούσε επειδή τον άφηνε να κοιμάται σπίτι με τη γυναίκα του. Τόσο απλά και ξεκάθαρα.

Α, ναι, τα γλυκά. Το άλλο πρωί, με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει πως η γυναίκα του έπαθε γαστρεντερίτιδα. Ρε τσογλάνι, για μένα το έφερες το χαλασμένο, για να μην παίξω σήμερα; Ευτυχώς που δεν το είχε φάει αυτός το χαλασμένο γλυκό και δεν έπεσε στο κρεβάτι τρεις μέρες όπως η γυναίκα του. Ευτυχώς έπαιξε στο ματς, έφαγε και το απαραίτητο κράξιμο από μένα από την 6 που είχα κατεβεί ειδικά γι’ αυτόν στο κάγκελο, έχασε η γριά, όλα κομπλέ.

Χορτάστε

Χορτάστε

Όταν η ομάδα μας χρειά& ...

Read more
Ψέματα

Ψέματα

Έλα, μάνα, θυμάσαι μια φορά που σου είπα πως πάω να γραφτώ στη σχολή στη Θεσσαλονίκη και είχες πει « ...

Read more
Πόντος

Πόντος

Ας πούμε πως παίζει ένα φανταστικό ΠΑΟΚ-Άρης, ντέρμπι από τα παλιά στο μπάσκετ. Μεγάλο ντέρμπι, το π ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Πορτοφόλι

Πορτοφόλι

Σελίδα 235: «Τέσσερις ...

Read more
Απεντόμωση

Απεντόμωση

Και οι τυφλοί είδαν εχθές. Ομάδα απαλλαγμένη από εξωαγωνιστικές έγνοιες, συγκεντρωμένη στο χορτάρι, ...

Read more
Αποδείξεις

Αποδείξεις

Γράφω ποιο είναι το &r ...

Read more
Βαθύτερα

Βαθύτερα

Για τη διακοπή της &epsilo ...

Read more
Παλαβομάρα

Παλαβομάρα

Φυσικό είναι να μιλά&epsi ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2002)

Η Ζωή Μετά (2002)

Η περίοδος 2001-2002 ήταν η τ&e ...

Read more
Μίσος

Μίσος

Η γιαγιά μου, η μπάμπω-&L ...

Read more
Ξεκολλάτε

Ξεκολλάτε

Κάθε μου μέρα ξεκινάει και τελειώνει ανάμεσα στις τρεις μου γυναίκες. Γέλια, φωνές, γκρίνιες, κλάματ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.