Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

malezzzasΥπάρχουν άνθρωποι που έχουνε γεννηθεί για το ποδόσφαιρο. Κόβει το μάτι τους, τους αρκεί να δουν έναν παίκτη πέντε λεπτά και ξέρουν αν θα κάνει καριέρα ή όχι.

Τυχαίνει να ξέρω δύο τέτοιους ανθρώπους, που βασίζομαι πάνω τους όποτε έχω αμφιβολίες. Άμα το πουν αυτοί, πάει και τελείωσε, έτσι είναι. Αυτός θα παίξει χρόνια στον ΠΑΟΚ, αυτός δε θα παίξει ούτε σε πρώτη φάση Κυπέλλου, πάντα πέφτουνε μέσα. Και απορώ που η ΠΑΕ δεν τους έχει εκμεταλλευτεί. Ούτε μίζες θέλουνε, ούτε τίποτα, αγνά Παοκτσάκια είναι και οι δύο.

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ήταν ένα φιλικό με τον Πιερικό στην Κατερίνη. Δεν μπορούσα να πάω, δούλευα, αλλά ΤΣ και Άννα είχανε φύγει τρέχοντας για να πάρουν μια γεύση από τον νέο ΠΑΟΚ που έχτιζε ο κάποιος, δεν θυμάμαι ποιος ήτανε, ή ο Άγγελος ή ο Καραγεωργίου, ένας από τους δύο, θα σας γελάσω. Γυρνάνε το βράδυ μετά τον αγώνα, πώς ήταν η ομάδα, πώς πάει το χτίσιμο, άσε, φίλε, δεν μπορείς να φανταστείς τι είδαν τα μάτια μας. Τι είδαν τα μάτια σας, λοιπόν; Δεν περιγράφεται το θέαμα. Και δε θα το δεις ποτέ, γιατί δεν πρόκειται να ξαναπαίξει. Ποιος να ξαναπαίξει, τι λέτε, ρε παιδιά;

Έλεγαν και οι δύο για έναν απίθανο τύπο που έπαιξε με την πρώτη ομάδα, ένα ξυλάγγουρο, ούτε με κεφαλιά δεν μπορούσε να βρει την μπάλα δυο μέτρα μπόι. Για λύπηση, έλεγαν, το παλικάρι. Ρε αυτός όχι στον ΠΑΟΚ, ούτε σε τρίτη εθνική δεν μπορεί να παίξει. Ποιος ξέρει τι μίζα έπεσε και τον πήραμε, ρε φίλε, δε φαντάζεσαι θέαμα, σκέψου έναν δίμετρο άχρηστο άμπαλο τύπο να μην μπορεί να ακουμπήσει το τόπι, όλοι τον περνούσαν για πλάκα, τι να σε λέμε τώρα. Ρε τόσο χάλια; Τόσο. Και πώς τον λένε αυτόν που λέτε; Δεν ξέρουμε, θα δούμε αύριο στην εφημερίδα, μεγάλη απάτη, δεν υπάρχουνε λόγια. Γι’ αυτό σου είπαμε, δεν πρόκειται αυτός να ξαναπαίξει ούτε σε φιλικό, ούτε σε επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι.

Μια χρονιά στον ΠΑΟΚ, όντως, τους επιβεβαίωσε, δεν έπαιξε ούτε λεπτό. Μετά, δανεικός στη Γάμα Εθνική, όπως το λέγανε. Ξαναγύρισε, όμως, πέρασαν από τον ΠΑΟΚ Κωστίκος, Ντουμιτρέσκου, Βούκοτιτς, τον έβαζαν αλλαγή πέντε-δέκα λεπτά, ο Παράσχος τον έβαλε λίγο περισσότερο, έκανε 14 συμμετοχές συνολικά σε δύο χρόνια. Τον ξεκίνησε βασικό ο Σάντος στο Καραϊσκάκη το 2007, έπαιξε άλλα 11 ματς ως σαρδέλα και εκτοξεύτηκε δίπλα στον Κοντρέρας το 2008, παίζοντας ως βασικός 134 παιχνίδια στις επόμενες 4 χρονιές. Έγινε και αρχηγός. ΠΑΟΚ, Εθνική, Μουντιάλ, Γερμανία, τώρα στον Παναιτωλικό. Μέσα πέσανε.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB