Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

synthpΠαρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθημάτων μας, φέρνοντας νέες μελωδίες και ταιριάζοντας παλιά και νέα μηνύματα, λέξη-λέξη και συλλαβή-συλλαβή.

Δύσκολη δουλειά, μπορεί να το πούμε μισή φορά και να ξεχαστεί, μπορεί να το λέμε για πάντα, ποτέ δεν ξέρεις αν δεν το δοκιμάσεις στο πέταλο –κι αν δεν το δοκιμάσεις την κατάλληλη ώρα. Πόσα και πόσα ειπώθηκαν και ξεχάστηκαν μόλις τελείωσε η πρώτη φορά τους, πόσα τραγουδάμε δεκαετίες τώρα ασταμάτητα, αλλά και πόσα έμειναν κλασικά κι ας ήταν για μία ή δύο φορές.

Τους λυπάμαι, τους κακομοίρηδες. Παιδεύονται επί μήνες, να ταιριάξει ο ρυθμός, να τονίζεται σωστά η συλλαβή, κάνουν δουλειά τα παιδιά, δεν το αφήνουν στην τύχη. Να μην είναι μικρό, να μην είναι μακρυνάρι, να είναι εντυπωσιακό, να έχει μήνυμα, να αφορά σε όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο. Δεν ειρωνεύομαι, αλήθεια τα γράφω όλα αυτά, ρισπέκτ στους νέους στιχουργούς μας και στην προσπάθεια να μας ξεσκουριάσουν από τον τρελογιατρό και το βουντού, που εμένα άμα μου κόψεις τον τρελογιατρό κόβω και το γήπεδο, αλλά δεν είμαι χαρακτηριστικό δείγμα οπαδού και μπορεί οι πιο πολλοί να το έχουνε βαρεθεί.

Προσωπικά, έχω βρεθεί στη γέννηση συνθήματος τετρακόσιες φορές. Άλλοι θα έχουν βρεθεί χίλιες τετρακόσιες και άλλοι δεκαπλάσιες, ανάλογα είναι τα πράγματα με τα ματς που έχεις πάει. Αλλά το μυστικό είναι το αυθόρμητο. Είναι παρθένα του Ελληνιάδη η χτένα. Καμπούρη γερά σπάσε τα μπετά. Είναι τρελός ο γερανός. Κρύο γαμιέται η μάνα σου. Οεεε, Παοκολέ, ολέ. Έβγαιναν για την πλάκα, ιστορικά και απίστευτα συνθήματα που λέγονταν επί χρόνια, εκεί, στο πέταλο της Τούμπας και του Παλέ, πεταγόταν ένας από το πουθενά, πετούσε μια παπαριά, του άρεσε του ανεβασμένου στο κάγκελο, το έλεγε δυνατά, το λέγαμε εμείς, άμα ήταν καλό το ξαναλέγαμε, άμα δεν ήταν καλό τις άκουγε αυτός που το πρότεινε. Ούτε πεντάγραμμα απλώνονταν, ούτε Καβάφη μελετούσε κανείς, ούτε ψάχναμε μέρες στο ίντερνετ για ρυθμούς και μελωδίες να τα ταιριάξουμε. Πάνω στον Ζαμπέτα και τον Τσιτσάνη πρέπει να γράψαμε τα μισά συνθήματα της δεκαετίας του ’90, έτσι, στο πόδι, το μάθαινε η κερκίδα με δύο φορές.

Στα σοβαρά και στα ζόρικα έπαιζε «χαρτάκι». Ο Ύμνος και η επιστροφή του προδότη είναι δύο που θυμάμαι πως έπαιξε σκονάκι. Στο πρώτο κυκλοφορούσαν χαρτάκια στην 4 πριν το ματς, στο δεύτερο είχε ανακοίνωση στο Σύνδεσμο από μέρες με τα λόγια. Γυρνούσα κι εγώ μετά τους αγώνες εκστασιασμένος, τα έλεγα στη νυν σύζυγο, άκου καινούργιο σύνθημα που βγήκε χθες, το τραγουδούσα, αυτή το άκουγε, τώρα αν με δούλευε ή όχι το έχει γράψει η ιστορία, εγώ πάντως της τα έλεγα όλα, για να τα μαθαίνει. Ήταν και η γκόμενα του ντεμέκ προέδρου εκείνο τον καιρό, έπρεπε να τηρεί ένα συγκεκριμένο ασπρόμαυρο προφίλ, να φωνάξει κανένας απέναντι στο δρόμο «σκουλήκια φωνάξτε ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ» και να μην ξέρει πώς να το συνεχίσει, δεν έλεγε.

Η μύηση της συζύγου είχε αρχίσει από το σχολείο ακόμα. Τα έβλεπε τα ματς στην τηλεόραση, της άρεσε και το μπάσκετ πάρα πολύ, είχε γίνει ξεφτέρι, γκαρντ, πίβοτ, μπρος-πίσω και τα σχετικά. Έμαθε και με απίστευτη αντίληψη το οφσάιντ, τόσο γρήγορα το κατάλαβε που με προβλημάτισε λίγο καιρό, αλλά ντάξει, ήταν ειδική περίπτωση, μάθαινε εύκολα. Το σχέδιο ήταν μόλις τελειώσουμε το σχολείο να κλεφτούμε και να την κοπανήσουμε Θεσσαλονίκη, ντεμέκ επειδή ήταν ωραία πόλη, της έλεγα, αλλά όποιος με διαβάζει αυτήν τη στιγμή καταλαβαίνει τι σκοπό είχα στην πραγματικότητα, με είχανε φάει πια τα χιλιόμετρα και οι κατσικόδρομοι και τα οτοστόπ, τόσα χρόνια 400 χιλιόμετρα για κάθε εντός έδρας, δεν πήγαινε άλλο, έπρεπε να ζήσω κι εγώ ως κανονικός γηπεδούχος. Έτσι, καθήκον της ήταν να μάθει και πέντε πράματα πριν μετακομίσουμε στην έδρα της ομάδας, επειδή κάθε δεύτερο Σάββατο και Κυριακή και Τετάρτη και Πέμπτη θα ήμασταν στο γήπεδο, στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο, οπότε θα πρέπει να είναι διαβασμένη.

Μαζί με τα μαθήματα του σχολείου, που έπρεπε να βγάλουμε σχεδόν είκοσι για να περάσουμε στη Σχολή που θέλαμε (κομπλέ, τελικά, τα καταφέραμε), είχε και τα μαθήματα του ΠΑΟΚ. Ιστορία, βαθμολογίες, παίκτες, προπονητές, τα πάντα. Της έδινα υλικό, εφημερίδες και περιοδικά, σημειώσεις, καθόταν αυτή και τα διάβαζε. Και, φυσικά, έπρεπε να μάθει και τα συνθήματα. Πώς θα κάτσει στο πέταλο χωρίς να ξέρει τι να φωνάζει, δεν ήταν καμιά γλάστρα να τη σέρνεις στην 4, όλα κι όλα, απαίτησε να της δώσω μια λίστα με τα συνθήματα που λέμε στο γήπεδο και το ρυθμό που τα λέμε, για να τα αποστηθίσει και από του χρόνου να τα φωνάζει κι αυτή. Τη βρήκα σήμερα εκείνη τη λίστα, μιλάμε για εποχή 1993-1994, οπότε ξαναθυμήθηκα τι φωνάζαμε πριν 20 χρόνια. Μόνο στο  «Ζαμπέτας-Ο Πιο Καλός Ο Μαθητής» είχε μια σελίδα συνθήματα. Τι ρομαντικό ζευγάρι που ήμασταν.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038