Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

synthpΠαρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθημάτων μας, φέρνοντας νέες μελωδίες και ταιριάζοντας παλιά και νέα μηνύματα, λέξη-λέξη και συλλαβή-συλλαβή.

Δύσκολη δουλειά, μπορεί να το πούμε μισή φορά και να ξεχαστεί, μπορεί να το λέμε για πάντα, ποτέ δεν ξέρεις αν δεν το δοκιμάσεις στο πέταλο –κι αν δεν το δοκιμάσεις την κατάλληλη ώρα. Πόσα και πόσα ειπώθηκαν και ξεχάστηκαν μόλις τελείωσε η πρώτη φορά τους, πόσα τραγουδάμε δεκαετίες τώρα ασταμάτητα, αλλά και πόσα έμειναν κλασικά κι ας ήταν για μία ή δύο φορές.

Τους λυπάμαι, τους κακομοίρηδες. Παιδεύονται επί μήνες, να ταιριάξει ο ρυθμός, να τονίζεται σωστά η συλλαβή, κάνουν δουλειά τα παιδιά, δεν το αφήνουν στην τύχη. Να μην είναι μικρό, να μην είναι μακρυνάρι, να είναι εντυπωσιακό, να έχει μήνυμα, να αφορά σε όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο. Δεν ειρωνεύομαι, αλήθεια τα γράφω όλα αυτά, ρισπέκτ στους νέους στιχουργούς μας και στην προσπάθεια να μας ξεσκουριάσουν από τον τρελογιατρό και το βουντού, που εμένα άμα μου κόψεις τον τρελογιατρό κόβω και το γήπεδο, αλλά δεν είμαι χαρακτηριστικό δείγμα οπαδού και μπορεί οι πιο πολλοί να το έχουνε βαρεθεί.

Προσωπικά, έχω βρεθεί στη γέννηση συνθήματος τετρακόσιες φορές. Άλλοι θα έχουν βρεθεί χίλιες τετρακόσιες και άλλοι δεκαπλάσιες, ανάλογα είναι τα πράγματα με τα ματς που έχεις πάει. Αλλά το μυστικό είναι το αυθόρμητο. Είναι παρθένα του Ελληνιάδη η χτένα. Καμπούρη γερά σπάσε τα μπετά. Είναι τρελός ο γερανός. Κρύο γαμιέται η μάνα σου. Οεεε, Παοκολέ, ολέ. Έβγαιναν για την πλάκα, ιστορικά και απίστευτα συνθήματα που λέγονταν επί χρόνια, εκεί, στο πέταλο της Τούμπας και του Παλέ, πεταγόταν ένας από το πουθενά, πετούσε μια παπαριά, του άρεσε του ανεβασμένου στο κάγκελο, το έλεγε δυνατά, το λέγαμε εμείς, άμα ήταν καλό το ξαναλέγαμε, άμα δεν ήταν καλό τις άκουγε αυτός που το πρότεινε. Ούτε πεντάγραμμα απλώνονταν, ούτε Καβάφη μελετούσε κανείς, ούτε ψάχναμε μέρες στο ίντερνετ για ρυθμούς και μελωδίες να τα ταιριάξουμε. Πάνω στον Ζαμπέτα και τον Τσιτσάνη πρέπει να γράψαμε τα μισά συνθήματα της δεκαετίας του ’90, έτσι, στο πόδι, το μάθαινε η κερκίδα με δύο φορές.

Στα σοβαρά και στα ζόρικα έπαιζε «χαρτάκι». Ο Ύμνος και η επιστροφή του προδότη είναι δύο που θυμάμαι πως έπαιξε σκονάκι. Στο πρώτο κυκλοφορούσαν χαρτάκια στην 4 πριν το ματς, στο δεύτερο είχε ανακοίνωση στο Σύνδεσμο από μέρες με τα λόγια. Γυρνούσα κι εγώ μετά τους αγώνες εκστασιασμένος, τα έλεγα στη νυν σύζυγο, άκου καινούργιο σύνθημα που βγήκε χθες, το τραγουδούσα, αυτή το άκουγε, τώρα αν με δούλευε ή όχι το έχει γράψει η ιστορία, εγώ πάντως της τα έλεγα όλα, για να τα μαθαίνει. Ήταν και η γκόμενα του ντεμέκ προέδρου εκείνο τον καιρό, έπρεπε να τηρεί ένα συγκεκριμένο ασπρόμαυρο προφίλ, να φωνάξει κανένας απέναντι στο δρόμο «σκουλήκια φωνάξτε ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ» και να μην ξέρει πώς να το συνεχίσει, δεν έλεγε.

Η μύηση της συζύγου είχε αρχίσει από το σχολείο ακόμα. Τα έβλεπε τα ματς στην τηλεόραση, της άρεσε και το μπάσκετ πάρα πολύ, είχε γίνει ξεφτέρι, γκαρντ, πίβοτ, μπρος-πίσω και τα σχετικά. Έμαθε και με απίστευτη αντίληψη το οφσάιντ, τόσο γρήγορα το κατάλαβε που με προβλημάτισε λίγο καιρό, αλλά ντάξει, ήταν ειδική περίπτωση, μάθαινε εύκολα. Το σχέδιο ήταν μόλις τελειώσουμε το σχολείο να κλεφτούμε και να την κοπανήσουμε Θεσσαλονίκη, ντεμέκ επειδή ήταν ωραία πόλη, της έλεγα, αλλά όποιος με διαβάζει αυτήν τη στιγμή καταλαβαίνει τι σκοπό είχα στην πραγματικότητα, με είχανε φάει πια τα χιλιόμετρα και οι κατσικόδρομοι και τα οτοστόπ, τόσα χρόνια 400 χιλιόμετρα για κάθε εντός έδρας, δεν πήγαινε άλλο, έπρεπε να ζήσω κι εγώ ως κανονικός γηπεδούχος. Έτσι, καθήκον της ήταν να μάθει και πέντε πράματα πριν μετακομίσουμε στην έδρα της ομάδας, επειδή κάθε δεύτερο Σάββατο και Κυριακή και Τετάρτη και Πέμπτη θα ήμασταν στο γήπεδο, στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο, οπότε θα πρέπει να είναι διαβασμένη.

Μαζί με τα μαθήματα του σχολείου, που έπρεπε να βγάλουμε σχεδόν είκοσι για να περάσουμε στη Σχολή που θέλαμε (κομπλέ, τελικά, τα καταφέραμε), είχε και τα μαθήματα του ΠΑΟΚ. Ιστορία, βαθμολογίες, παίκτες, προπονητές, τα πάντα. Της έδινα υλικό, εφημερίδες και περιοδικά, σημειώσεις, καθόταν αυτή και τα διάβαζε. Και, φυσικά, έπρεπε να μάθει και τα συνθήματα. Πώς θα κάτσει στο πέταλο χωρίς να ξέρει τι να φωνάζει, δεν ήταν καμιά γλάστρα να τη σέρνεις στην 4, όλα κι όλα, απαίτησε να της δώσω μια λίστα με τα συνθήματα που λέμε στο γήπεδο και το ρυθμό που τα λέμε, για να τα αποστηθίσει και από του χρόνου να τα φωνάζει κι αυτή. Τη βρήκα σήμερα εκείνη τη λίστα, μιλάμε για εποχή 1993-1994, οπότε ξαναθυμήθηκα τι φωνάζαμε πριν 20 χρόνια. Μόνο στο  «Ζαμπέτας-Ο Πιο Καλός Ο Μαθητής» είχε μια σελίδα συνθήματα. Τι ρομαντικό ζευγάρι που ήμασταν.

Λουκούμι

Λουκούμι

Το περσινό φάιναλ φο&r ...

Read more
0014

0014

Η μεγαλύτερη προσφ&om ...

Read more
Ξεκόλλα

Ξεκόλλα

Δεν ξέρω αν είμαι «ο μ ...

Read more
Βόλος

Βόλος

Μετά από ένα δίωρο πανη&gam ...

Read more
Δευτερηθέσιους

Δευτερηθέσιους

Όλοι κατέβαζαν σειρές από το ίντερνετ με ελληνικούς υπότιτλους αλλά κανείς δε σκεφτόταν ποιος έφτιαχ ...

Read more
Τζούτζου

Τζούτζου

Δεν το έχω κρύψει πως ο Τζούλιαν «Βον» είναι το μεγάλο πουλέν μου, από την πρώτη φορά που τον είδα ν ...

Read more
0032

0032

Δεν υπάρχει «είδο&sigma ...

Read more
Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε επισ ...

Read more
Κατερίνη

Κατερίνη

Την είχαμε πέσει και βλέπαμε το Τρένο Της Μεγάλης Φυγής. Ο Γιον Βόιτ το οδηγούσε στην απόλυτη ελευθε ...

Read more
Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα στ ...

Read more
Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες &up ...

Read more
Χάμω

Χάμω

Στην ιστορία του από ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.