ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

synthpΠαρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθημάτων μας, φέρνοντας νέες μελωδίες και ταιριάζοντας παλιά και νέα μηνύματα, λέξη-λέξη και συλλαβή-συλλαβή.

Δύσκολη δουλειά, μπορεί να το πούμε μισή φορά και να ξεχαστεί, μπορεί να το λέμε για πάντα, ποτέ δεν ξέρεις αν δεν το δοκιμάσεις στο πέταλο –κι αν δεν το δοκιμάσεις την κατάλληλη ώρα. Πόσα και πόσα ειπώθηκαν και ξεχάστηκαν μόλις τελείωσε η πρώτη φορά τους, πόσα τραγουδάμε δεκαετίες τώρα ασταμάτητα, αλλά και πόσα έμειναν κλασικά κι ας ήταν για μία ή δύο φορές.

Τους λυπάμαι, τους κακομοίρηδες. Παιδεύονται επί μήνες, να ταιριάξει ο ρυθμός, να τονίζεται σωστά η συλλαβή, κάνουν δουλειά τα παιδιά, δεν το αφήνουν στην τύχη. Να μην είναι μικρό, να μην είναι μακρυνάρι, να είναι εντυπωσιακό, να έχει μήνυμα, να αφορά σε όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο. Δεν ειρωνεύομαι, αλήθεια τα γράφω όλα αυτά, ρισπέκτ στους νέους στιχουργούς μας και στην προσπάθεια να μας ξεσκουριάσουν από τον τρελογιατρό και το βουντού, που εμένα άμα μου κόψεις τον τρελογιατρό κόβω και το γήπεδο, αλλά δεν είμαι χαρακτηριστικό δείγμα οπαδού και μπορεί οι πιο πολλοί να το έχουνε βαρεθεί.

Προσωπικά, έχω βρεθεί στη γέννηση συνθήματος τετρακόσιες φορές. Άλλοι θα έχουν βρεθεί χίλιες τετρακόσιες και άλλοι δεκαπλάσιες, ανάλογα είναι τα πράγματα με τα ματς που έχεις πάει. Αλλά το μυστικό είναι το αυθόρμητο. Είναι παρθένα του Ελληνιάδη η χτένα. Καμπούρη γερά σπάσε τα μπετά. Είναι τρελός ο γερανός. Κρύο γαμιέται η μάνα σου. Οεεε, Παοκολέ, ολέ. Έβγαιναν για την πλάκα, ιστορικά και απίστευτα συνθήματα που λέγονταν επί χρόνια, εκεί, στο πέταλο της Τούμπας και του Παλέ, πεταγόταν ένας από το πουθενά, πετούσε μια παπαριά, του άρεσε του ανεβασμένου στο κάγκελο, το έλεγε δυνατά, το λέγαμε εμείς, άμα ήταν καλό το ξαναλέγαμε, άμα δεν ήταν καλό τις άκουγε αυτός που το πρότεινε. Ούτε πεντάγραμμα απλώνονταν, ούτε Καβάφη μελετούσε κανείς, ούτε ψάχναμε μέρες στο ίντερνετ για ρυθμούς και μελωδίες να τα ταιριάξουμε. Πάνω στον Ζαμπέτα και τον Τσιτσάνη πρέπει να γράψαμε τα μισά συνθήματα της δεκαετίας του ’90, έτσι, στο πόδι, το μάθαινε η κερκίδα με δύο φορές.

Στα σοβαρά και στα ζόρικα έπαιζε «χαρτάκι». Ο Ύμνος και η επιστροφή του προδότη είναι δύο που θυμάμαι πως έπαιξε σκονάκι. Στο πρώτο κυκλοφορούσαν χαρτάκια στην 4 πριν το ματς, στο δεύτερο είχε ανακοίνωση στο Σύνδεσμο από μέρες με τα λόγια. Γυρνούσα κι εγώ μετά τους αγώνες εκστασιασμένος, τα έλεγα στη νυν σύζυγο, άκου καινούργιο σύνθημα που βγήκε χθες, το τραγουδούσα, αυτή το άκουγε, τώρα αν με δούλευε ή όχι το έχει γράψει η ιστορία, εγώ πάντως της τα έλεγα όλα, για να τα μαθαίνει. Ήταν και η γκόμενα του ντεμέκ προέδρου εκείνο τον καιρό, έπρεπε να τηρεί ένα συγκεκριμένο ασπρόμαυρο προφίλ, να φωνάξει κανένας απέναντι στο δρόμο «σκουλήκια φωνάξτε ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ» και να μην ξέρει πώς να το συνεχίσει, δεν έλεγε.

Η μύηση της συζύγου είχε αρχίσει από το σχολείο ακόμα. Τα έβλεπε τα ματς στην τηλεόραση, της άρεσε και το μπάσκετ πάρα πολύ, είχε γίνει ξεφτέρι, γκαρντ, πίβοτ, μπρος-πίσω και τα σχετικά. Έμαθε και με απίστευτη αντίληψη το οφσάιντ, τόσο γρήγορα το κατάλαβε που με προβλημάτισε λίγο καιρό, αλλά ντάξει, ήταν ειδική περίπτωση, μάθαινε εύκολα. Το σχέδιο ήταν μόλις τελειώσουμε το σχολείο να κλεφτούμε και να την κοπανήσουμε Θεσσαλονίκη, ντεμέκ επειδή ήταν ωραία πόλη, της έλεγα, αλλά όποιος με διαβάζει αυτήν τη στιγμή καταλαβαίνει τι σκοπό είχα στην πραγματικότητα, με είχανε φάει πια τα χιλιόμετρα και οι κατσικόδρομοι και τα οτοστόπ, τόσα χρόνια 400 χιλιόμετρα για κάθε εντός έδρας, δεν πήγαινε άλλο, έπρεπε να ζήσω κι εγώ ως κανονικός γηπεδούχος. Έτσι, καθήκον της ήταν να μάθει και πέντε πράματα πριν μετακομίσουμε στην έδρα της ομάδας, επειδή κάθε δεύτερο Σάββατο και Κυριακή και Τετάρτη και Πέμπτη θα ήμασταν στο γήπεδο, στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο, οπότε θα πρέπει να είναι διαβασμένη.

Μαζί με τα μαθήματα του σχολείου, που έπρεπε να βγάλουμε σχεδόν είκοσι για να περάσουμε στη Σχολή που θέλαμε (κομπλέ, τελικά, τα καταφέραμε), είχε και τα μαθήματα του ΠΑΟΚ. Ιστορία, βαθμολογίες, παίκτες, προπονητές, τα πάντα. Της έδινα υλικό, εφημερίδες και περιοδικά, σημειώσεις, καθόταν αυτή και τα διάβαζε. Και, φυσικά, έπρεπε να μάθει και τα συνθήματα. Πώς θα κάτσει στο πέταλο χωρίς να ξέρει τι να φωνάζει, δεν ήταν καμιά γλάστρα να τη σέρνεις στην 4, όλα κι όλα, απαίτησε να της δώσω μια λίστα με τα συνθήματα που λέμε στο γήπεδο και το ρυθμό που τα λέμε, για να τα αποστηθίσει και από του χρόνου να τα φωνάζει κι αυτή. Τη βρήκα σήμερα εκείνη τη λίστα, μιλάμε για εποχή 1993-1994, οπότε ξαναθυμήθηκα τι φωνάζαμε πριν 20 χρόνια. Μόνο στο  «Ζαμπέτας-Ο Πιο Καλός Ο Μαθητής» είχε μια σελίδα συνθήματα. Τι ρομαντικό ζευγάρι που ήμασταν.

Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more
Κηδείες

Κηδείες

Επί μία εικοσαετία &kap ...

Read more
Μπάσταρδοι

Μπάσταρδοι

- Θα χάσουμε.- Ω, ρε φί&lambd ...

Read more
Δικαίωση

Δικαίωση

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω. Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζ ...

Read more
Πίκρα

Πίκρα

Η πίκρα ενός φίλου εί&nu ...

Read more
Πανιώνιοι

Πανιώνιοι

Οι μοναδικοί οπαδοί που συμπαθώ στην Ελλάδα είναι οι πανιώνιοι. Από παλιά. Δε θυμάμαι από πότε άρχισ ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more
Επιστήμη

Επιστήμη

Με βάση την τελευταία σοβαρή έρευνα (του Focus, το 2006), οι Παοκτσήδες ήταν το 13% του πληθυσμού. ...

Read more
Βόλτα

Βόλτα

Και μετά από τόσα σούρ& ...

Read more
Στρατηγός

Στρατηγός

Αυτό τώρα που βγαίνει κάθε λίγες ώρες ένας στρατηγός και λέει τη γνώμη του για τον ΠΑΟΚ εγώ δεν το κ ...

Read more
0041

0041

Νομίζω πως ήμασταν στ ...

Read more
Πειρατές

Πειρατές

Από Ελλάδα είχα φύγε& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.