Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

udine30Κανόνισα σκοπιές και θαλαμοφυλίκια και ό,τι τέλος πάντων έπρεπε να κανονιστεί, άφησα στο πόδι μου τον φαντάρο με ψευδώνυμο «Κουραδάκο», αγνώστων λοιπών στοιχείων κι έφυγα με το νωρίτερο ΚΤΕΛ που πρόλαβα.

Ταξί βουρ για το σπίτι κι από εκεί στο γήπεδο με τη σύζυγο, φτάσαμε μια χαρά, πολύ πριν το ματς, πήρα εκεί μια ανάσα. Γήπεδο με κοντά μαλλιά, το ζούσα κι αυτό. Η κερκίδα κάπως συγκρατημένη, δεν το πολυπίστευε ο κόσμος, ήταν και η Ουντινέζε φόβητρο εκείνο τον καιρό, θα δούμε, θα δούμε, θα το παλέψουμε, να προσέξουμε λίγο πίσω κι ο Καμπς βοηθός.

Η σύζυγος με καθησύχαζε, μη μασάς, έχω τα μαγικά. Τα φυλούσε για τις δύσκολες ώρες, ποιος δεν έχει τα γούρια και τις παραξενιές και τα άλλαξε θέση, μη φοράς αυτές τις κάλτσες, την άλλη φορά που μπήκαμε από την 5 χάσαμε, από την 6 δε χάσαμε ποτέ, άμα πάω τουαλέτα πριν το παιχνίδι κερδίζουμε, μόνο σκέτη ρετσίνα γιατί μια φορά που έβαλα κοκακόλα αποκλειστήκαμε από τον Παναθηναϊκό, μπορώ να γράφω τρεις μέρες και ξέρω μόνο τα γούρια από δέκα άτομα, άμα τα μαζέψουμε κάνουμε εγκυκλοπαίδεια. Αυτή είχε τα μαγικά της. Τα είχε κάνει μία φορά, πιάσανε. Τα έκανε δεύτερη φορά, πιάσανε πάλι. Μετά, τα κρατούσε για την πολύ δύσκολη ώρα, μην το σπαταλάει το χάρισμα για κάθε Ιωνικό και κάθε Παναχαϊκή.

Τι ήταν τα μαγικά. Είχε αντιγράψει μια κίνηση του Μπενίνι από το «Η Ζωή Είναι Ωραία», που κάνει έτσι με τα χέρια πως ρίχνει μαγικά ξόρκια, σαν ταχυδακτυλουργός, ας πούμε, της άρεσε, το έκανε μια φορά για κάτι στην πλάκα, όπα, πιάνει, να το κάνουμε και στο γήπεδο. Γιατί ό,τι συνέβαινε στη ζωή μας, έπρεπε να το εφαρμόσουμε και στον ΠΑΟΚ, αλλιώς δεν είχε νόημα –αγοράζαμε άνετα παπούτσια: Α, ωραία θα είναι αυτά για τις εκδρομές, βρίσκαμε κρυφή τσέπη στο καινούργιο μπουφάν; Α, εδώ θα περνάμε τους αναπτήρες, γνωρίζαμε τον γκόμενο μιας φίλης; Α, για να τον πάρουμε μαζί μας στο γήπεδο, να δούμε τι σόι άνθρωπος είναι. Οπότε, φυλούσε τη μαγική κίνηση για τη δύσκολη ώρα του ΠΑΟΚ, για τότε που δε θα μπορούσε να μας σώσει τίποτε άλλο, ούτε ο Φρούσος, ούτε ο Ναλιτζής, ούτε το μη σταματάς, Δικέφαλε. Ευτυχώς δεν είχε κολλήσει με καμιά κίνηση από το Μάτριξ, να γελάει όλος ο κόσμος μαζί μας, ή από το Φάιτ Κλαμπ, που τότε της είχανε κάνει εντύπωση, να δέρνει τους φιλάθλους μας και να φωνάζει το πέταλο «πόσο μαλάκες είσαστε».

Φτάνουμε, λοιπόν, στην παράταση. Με το ζόρι κρατιόταν στις καθυστερήσεις, άσ’ το, της έλεγα, θα κάνουμε το 2-0 και μετά μπορεί να προλάβουν να μας κάνουν το 2-1 από τη σέντρα, μην το γκαντεμιάζεις, άσ’ το για κάνα σίγουρο, στο τελευταίο πέναλτι, να το πιάσει ο Τοχούρογλου και να μπούμε μέσα, κρατήσου. Κρατιόταν κι αυτή, ήταν σοβαρός άνθρωπος από τότε, έβαζε τα χέρια στις τσέπες να μην προκαλεί την τύχη της, χάναμε τις ευκαιρίες για το δεύτερο γκολ της πρόκρισης, είχε μπει και ο Φρούσος, είχε μπει και ο Καμπς, όλα τα έδινε η ομάδα, πίσω πήγαινε μια χαρά η άμυνα, αλλά φαινόταν το πράμα πως θα πήγαινε ως τα πέναλτι. Κι εμείς πέναλτι δεν κερδίσαμε ποτέ μέσα στην Τούμπα. Οπότε, αλλάζω τροπάριο και την ενημερώνω πως στα πέναλτι δε μας σώνει τίποτα, πρέπει να το καθαρίσει το ματς από την παράταση. Εντάξει, μου λέει, κάτι θα κάνω.

Κερδίζουμε ένα στημένο, φάουλ, κόρνερ, κάτι τέτοιο. «Τώρα»; «Τώρα», της λέω. Και απλώνει τα χέρια, κάνει το τελετουργικό, άμπρα κατάμπρα, κοιτάνε κάποιοι τριγύρω αλλά κανείς δε λέει τίποτα, σου λέει άμα μπορεί η κοπέλα να πάρει την πρόκριση μ’ αυτή την παπαριά ας την πάρει, δε μας χαλάει, σέντρα, κεφαλιά, δύο-μηδέν. Ήμασταν οι μόνοι που δεν πανηγυρίσαμε, κοιτιόμασταν σα μαλάκες, ρε τι έγινε πάλι, πλάκα μας κάνει ο Θεός, είναι δυνατόν; Ευτυχώς βάλαμε το τρίτο, να γουστάρουμε κι εμείς λίγα πανηγύρια, γιατί στο πρώτο είσαι λίγο εγκρατής που απλώς ισοφαρίζεις το σκορ του πρώτου αγώνα και στο δεύτερο κάναμε τις μαύρες μαγείες. Αλλά στο τρίτο γκολ, τι έγινε σ’ εκείνο το τρίτο γκολ, α ρε Φρουφρού, παλικάρι, ποτέ δε θα σε ξεχάσω, ρε παίκτουρα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038