Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

udine2000Στο στρατό με σέβονταν και με φοβόντουσαν για τους λάθος λόγους. Λόγω ηλικίας και βαθμού, ένα και το αυτό, δηλαδή, να το διευκρινίσω μην έχουμε παρεξηγήσεις.

Είχε φύγει με βυσματική απόσπαση ο επιλοχίας διοικήσεως και είχε μείνει ο λόχος δίχως επιλοχία. Στον συγκεκριμένο λόχο δεν είχαμε άλλους βαθμοφόρους, έτσι πάει αυτό. Οπότε, βγαίνει την άλλη μέρα ο λογαχός και φωνάζει στην αναφορά: «Ποιος είναι πάνω από 28 χρόνων»; Κανείς. «Ποιος είναι πάνω από 27»; Κανείς. «Ποιος είναι πάνω από 26»; Πάλι κανείς. «Πάνω από 25»; Σηκώνω το χέρι εγώ. «Τζο, έλα στο γραφείο επάνω, από σήμερα θα είσαι επιλοχίας».

Βαριέμαι να αναλύω για τις κοπέλες τώρα τι είναι ο επιλοχίας, αλλά σε γενικές γραμμές είναι κάποιος που κάθεται στο γραφείο του όλη μέρα και βγάζει το πρόγραμμα των σκοπιών και τέτοια πράματα, πέραν αυτού αναλόγως τα χόμπι του, παίζει στοίχημα, διαβάζει λογοτεχνία, ξεφυλλίζει τσόντες, ακούει μουσική. Εγώ, ας πούμε, διάβαζα λογοτεχνία, τι φλώρος. Την υπόλοιπη μέρα δεν κάνεις σχεδόν τίποτα και όλοι κάνουν ό,τι πεις εσύ. Λάθος άνθρωπο σε λάθος θέση έβαλαν, βέβαια, έκαναν εξουσία τον αντιδραστικό, λόγω ηλικίας. Αλλά έσωσα κόσμο, τελικά, μια χαρά τα πήγα εκείνους τους τρεις μήνες.

Αγαπημένη μου ασχολία στον Έβρο ήταν οι αγώνες του Παναθηναϊκού στο Champions League. Καθόμουν πίσω-πίσω στο γεμάτο ΚΨΜ που έδινε άδεια ο διοικητής όποιος θέλει να το βλέπει, επειδή ήταν αργά, με τα ακουστικά στο γουόκμαν, άκουγα το παιχνίδι από το ραδιόφωνο που ο ήχος έφτανε 1-2 δευτερόλεπτα νωρίτερα από την τηλεόραση. Έκανε επίθεση ο Παναθηναϊκός, σούταρε ο Νασιόπουλος άουτ, φώναζα εγώ δυνατά «άουτ», μετά έδειχνε η τηλεόραση που έπαιρνε φόρα ο Νασιόπουλος και σούταρε άουτ. Σε κάθε φάση το ίδιο, κόρνερ, φάουλ, οφσάιντ, γκολ, δεν μπορούσαν οι βάζελοι να φχαριστηθούν αγώνα, που ήταν και πολλοί, καμιά εκατοστή άτομα. Δεν ήξερα τότε πως ήμουν ένα τρολ, δεν υπήρχε ακόμα ο όρος, αλλά στο στρατό βρίσκεις περίεργους τρόπους για να περνάει η ώρα.

Μου λέει ο λογαχός «Τζο, σε κάνω επιλοχία, δε θα κάνεις τίποτα, αλλά άδεια δε θα πάρεις, δεν έχω άλλον». Εντάξει, κυρ-λογαχέ μου, θα κάθομαι εδώ στο γραφείο, θα βγάζω τις υπηρεσίες, τι άδεια να ζητήσω, κάθε μέρα εξοδούχος θα είμαι, όλα καλά. Ήρθε και η σύζυγος στον Έβρο μία εβδομάδα επίσκεψη, κανονικός τουρισμός, όλα τα αξιοθέατα τα είδαμε, τον Άρδα, την Ορεστιάδα, τον Άρδα, την Ορεστιάδα, τον Άρδα, όλα, όσα είχε να δούμε τα είδαμε. Μέχρι και σε συναυλία στις Τρύπες πήγα, με διανυκτέρευση, εγώ και οι μισοί αξιωματικοί της μονάδας, κι εσύ εδώ, ρε Τζο, εγώ μια χαρά είμαι εδώ, εσείς τι δουλειά έχετε στις Τρύπες. Για την πατρίδα ήρθατε, μάλλον.

Γεμίζει το ΚΨΜ για το Ουντινέζε-ΠΑΟΚ. Κάθομαι εγώ πρώτη καρέκλα στην τηλεόραση, στα επίσημα, άλλη φορά δεν είχα κάτσει στη Θύρα 1. Δίπλα μου 5-6 καλοί δικοί μας, από πίσω τριακόσια άτομα μικτής προέλευσης. Ξεκινάει το ματς, άγχος μεγάλο εμείς, πίσω μας ψου-ψου οι Αθηναίοι βαζελογάβροι, πέντε-μηδέν, τρία-μηδέν, χαμηλόφωνα, όμως, μην τους ακούσουμε, ήμουν πλέον επιλοχίας, ήμουν 1,88, είχα βάλει και δεκαπέντε κιλά κι είχα γίνει σαν ερπυστριοφόρο χωρίς ερπύστριες, φοβόταν ο κόσμος να πει κακό λόγο για τον ΠΑΟΚ δυνατά. Κύλησε ωραία το ματς, χάσαμε και 1-2 ευκαιρίες και το τρώμε στο 95’. Παγώνουμε. Τι μπελάς τώρα, στις καθυστερήσεις, μια χαρά ήταν το μηδέν-μηδέν, εύκολο να το γυρίσεις στην Τούμπα, τώρα κλάφ’ τα, ρε Ντούσαν, δε βάζεις δύο γκολ δίχως να φας σ’ αυτή την ομάδα, που ήταν και πρώτη τότε στο Καμπιονάτο. Δε γύρισα να κοιτάξω, αλλά σίγουρα θα έφευγαν κωλοδάχτυλα από τους Αθηναίους, μέσα στη γενική μούγκα, θα έκραζαν και θα πανηγύριζαν όταν έφυγα από το ΚΨΜ προβληματισμένος. Δεν το καταλαβαίνω αυτό, να μην υποστηρίζεις την ελληνική ομάδα, τι παράξενο πράμα.

Πάω στο λογαχό το άλλο πρωί. Τι έγινε, Τζο, το ρουφήξατε στις καθυστερήσεις; Ναι, λοιπόν, άκου, λογαχέ μου, είδες, εγώ ό,τι μου λες κάνω, υπηρεσίες, καθαριότητες, όλα τζετ («τζετ» είναι φανταρικός όρος που δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα, έμπαινε στη θέση οποιασδήποτε λέξης σήμαινε ωραίο, τακτοποιημένο, κομπλέ), μέχρι και τον κλέφτη με τα παπούτσια σταμάτησα, έβγαλα και πόσα λεφτά για το λόχο (θα το αναλύσω αυτό άλλη φορά), πρέπει να πάω στη ρεβάνς να γυρίσω το ματς. Μόνος σου θα το γυρίσεις, ρε Τζο, πρέπει να πας εσύ για να προκριθείτε; Ρε στη ρεβάνς θα φάτε άλλα τρία έτσι που παίξατε, κάτσε στ’ αυγά σου, δεν έχω άλλον στη θέση σου. Άμα πάω εγώ θα το γυρίσω, ξέρω τι σου λέω, κυρ-λογαχέ, δώσε μια άδεια και θα το δεις, παίξ’ το και στο Στοίχημα άμα θες.

Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε, μου έδωσε δύο μέρες, έφυγα πρωί-πρωί με το λεωφορείο και πήγα απευθείας στο γήπεδο, με στάση στο σπίτι να αφήσω τα πράματα. Αλλά έπεσα έξω σε κάτι, δεν το γύρισα εγώ το ματς τελικά, η σύζυγος το γύρισε, αυτή έκανε τα μαγικά στο 2-0, πριν από το κόρνερ, όπως σας το λέω ακριβώς έγινε, ποιος Καμπς και ποιος Φρούσος, άμα δεν είχε έρθει στο γήπεδο η δικιά μου, η πρόκριση θα ήταν χαμένη. Αργότερα θα αναφερθώ και στη μαύρη μαγεία που κάναμε εκείνη τη μέρα στην Τούμπα, άλλο κεφάλαιο. Αλλά αν δεν πήγαινα εγώ δε θα πήγαινε ούτε αυτή, οπότε ο ΠΑΟΚ χρωστάει εκείνη την πρόκριση στον ελληνικό στρατό και τον βάζελο λογαχό από τη Λαμία που μου έδωσε άδεια.

Κόμβος

Κόμβος

Μου την είπε ένας γκρινάρης πριν λίγες μέρες που δεν έγραψα για την παράδοση κατ’ οίκον στην επιστρο ...

Read more
Σαμπατακίδης

Σαμπατακίδης

22 Φεβρουαρίου 1976. Με την εντός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Άρη, ο ΠΑΟΚ μένει τέσσερις πόντους πίσω ...

Read more
Αθηναίος

Αθηναίος

Σαν τον Αθηναίο Παοκτσή δεν έχει. Τον γηγενή Αθηναίο, εννοώ, όχι κάτι δικούς μας που κατέβηκαν για δ ...

Read more
Γιούχα

Γιούχα

Δεν μπορώ να θυμηθώ α&p ...

Read more
Πορτοφόλι

Πορτοφόλι

Σελίδα 235: «Τέσσερις ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
0045

0045

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more
2016-Γεγονότα

2016-Γεγονότα

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από κάπ&om ...

Read more
Σέλφι

Σέλφι

Τώρα εμείς της γενιάς μας ακούμε λολ και μένσιον και σέλφι και δεν έχουμε ιδέα τι εννοούν τα παιδιά. ...

Read more
Τούρτα

Τούρτα

Όποιος θυμάται έναν π& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.