Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

421

421

ΠΑΟΚ και Άρης...

Μπένγκτσον

Μπένγκτσον

Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ...

Ημιδιαμονή

Ημιδιαμονή

Θέλεις να ψάξεις...

Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36
  • 421

    421

    Sunday, 22 September 2019 11:19
  • Μπένγκτσον

    Μπένγκτσον

    Thursday, 08 August 2019 17:03
  • Ημιδιαμονή

    Ημιδιαμονή

    Wednesday, 19 June 2019 17:42
  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50

73236812 2649127528478569 93746311299334144 nΤο είχα πάρει απόφαση πως δεν θα δω το ματς και είχα επικεντρωθεί στο πώς θα μπουν η Άννα με το παιδί. Ήδη μου έλεγαν να μην τολμήσω είσοδο από την 4, που ήταν υπερπλήρης, οπότε κατεβήκαμε στην 8 για να δούμε τι παίζει. Θα παρακαλούσαμε, θα φωνάζαμε, θα κάναμε σκηνικό, αναλόγως την κατάσταση. Ήμασταν δύο ενήλικες με ένα παιδί και ένα διαρκείας της 4.

Αποδείχτηκε πως πολλοί ήταν αυτοί που δεν κατάφερναν να μπουν στο σωστό πέταλο και είχαν κάνει την κατηφοριά. Χωρίς πολλή ταλαιπωρία, ένας από τους υπεύθυνους πήρε πρωτοβουλία και μάζεψε όσους είχαν εισιτήριο σε άλλη Θύρα για να τους μπάσει από ένα ανοιχτό τουρνικέ. «Πηγαίνετε», είπα της Άννας, αλλά ήταν θολωμένη. Η μικρή είχε αρχίσει να κλαίει, με ήθελε μαζί. «Μπείτε και θα το παλέψω», τις βεβαίωσα, πιο πολύ για να αποφύγω το μελόδραμα -εκείνη τη στιγμή, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να κερδίσουμε το ματς, να πάρουμε το Πρωτάθλημα και για γιορτές έχουμε καιρό.

Δεν είχανε μπει ακόμα όταν χτύπησε το τηλέφωνο. «Γεια σου, φίλε, είσαι ο Νίκος»; «Εξαρτάται», απάντησα, «ποιος ρωτάει»; «Είμαι ο Γιώργος, μου είπε ο Χριστόδουλος πως ψάχνεις εισιτήριο, πού είσαι»; Του είπα πού ήμουν και δύο λεπτά αργότερα με συνάντησε έξω από την 8. «Γεια σου, ρε Ισοβίτη, θα το σηκώσουμε σήμερα»; Θα το σηκώσουμε. «Έλα, πάρε το διαρκείας, στην 6 είναι, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις». Κι εσύ τι θα κάνεις; «Ε, σήμερα έπρεπε να έρθει και η γυναίκα στο γήπεδο, δεν έβρισκα άλλο εισιτήριο στην 6, βρήκα δύο αλλού για να το δούμε μαζί, οπότε περισσεύει το διαρκείας». Τι να σου πω, ρε φίλε, σ' ευχαριστώ. Νομίζω πως τον φίλησα κιόλας, δεν το θυμάμαι, μπορεί.

«Καλά, με διαρκείας της 6 θέλεις να μπεις στην 8», αναρωτήθηκε ο υπεύθυνος. Ρε έχω γυναίκα και παιδί μέσα, με περιμένουν. Με άφησε εύκολα, τις βρήκα, βρήκα και την υπόλοιπη παρέα, έζησα όλο το γλέντι, το πιο δυνατό και αξέχαστο γλέντι της ζωής μου, απ' την αρχή ως το τέλος -ακόμα αναρωτιέμαι πώς θα ένιωθα σήμερα αν δεν τα είχα καταφέρει.

Πέρασε λίγος καιρός, με πήρε ο Χριστόδουλος κάποια στιγμή να μου θυμίσει πως «ρε το παλικάρι θέλει το διαρκείας του για να το ανανεώσει». Του το πήγα να του το δώσει, ένα από τα τέσσερα που είχα στο συρτάρι των εισιτηρίων επειδή όλοι με αλλουνού διαρκείας έμπαιναν και τα μάζεψα να τα μοιράσω μετά -αν μπείτε στο σπίτι μου, το μόνο σημείο όπου έχει κάτι πολύτιμο είναι αυτό το συρτάρι με τα αποκόμματα των αναμνήσεων, ΠΑΟΚ, συναυλίες, θέατρα, όλα εκεί. Το ανανέωσε ο Γιώργος το διαρκείας στην 6, το βιαζόταν γιατί έφευγε διακοπές στην Κεφαλλονιά και ήθελε να έχει το κεφάλι του ήσυχο. «Γουρλίδικο είναι, σήκωσε κούπα», έστειλα τα χαιρετίσματα.

Ο Γιώργος έφτασε Κεφαλλονιά και πέθανε. Δεν άντεξε η καρδιά του. Σαράντα χρονών. Τι λες τώρα. Αυτό που σου λέω, έφτασε στο νησί, πήγαν για φαγητό, πέθανε το παιδί. Το παιδί που μου είχε χαρίσει το διαρκείας στη φιέστα; Ναι. Αυτός, ρε, δεν ήταν ούτε σαράντα. Σαράντα, ακριβώς. Όχι, ρε μαλάκα. Ναι. Πέθανε πρωταθλητής. Ε, ναι, τι σημασία έχει τώρα αυτό. Δεν έχει, αλλά έτσι το λέω, ψάχνω κάτι να πω. Ναι, αυτό που λέμε να δω Πρωτάθλημα πριν κλείσω τα μάτια μου, αυτός το έκανε στ' αλήθεια. Όχι, ρε φίλε. Γάμησέ τα, δεν μπορώ να συνέλθω από χθες -και να σκεφτείς πως μου άφησε το διαρκείας τώρα στις διακοπές του, «για να βάλω κανένα Παοκτσάκι που δεν έχει λεφτά».

Δεν ξέρω πώς νιώθω για όλο αυτό το άσχημο παιχνίδι της μοίρας του ανθρώπου, του Γιώργου, που με είχε κι εμένα κομπάρσο σε μια γωνιά, λίγο πριν την τελευταία του στροφή. Το έγραψα μπας και με βοηθήσω να καταλάβω, αλλά ακόμα δεν ξέρω τι νιώθω. Εύχομαι μόνο να ξέρει πως χάρη σ' αυτόν έζησα την πιο συγκλονιστική εμπειρία της ασπρόμαυρης ζωής μου, μετά από τριάντα χρόνια στα γήπεδα, παρέα με τις γυναίκες μου και τους αγαπημένους μου φίλους.

Ο Χριστόδουλος μίλησε λίγες μέρες αργότερα με τη γυναίκα του, το διαρκείας του είχε μείνει στα χέρια. «Η τράπεζα θα το χρεώνει, να το κόψεις». Κι αυτή του απάντησε «άσ' το να πληρώνεται, κράτα το, βάζε Παοκτσάκια που δεν έχουν για εισιτήριο, αυτό θα ήθελε κι ο Γιώργος».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB