Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

Πιστόλι

Πιστόλι

Όσο ζω μαθαίνω. Και...

Μπείτε

Μπείτε

Έχουμε πάρει το...

Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39
  • Πιστόλι

    Πιστόλι

    Monday, 01 April 2019 21:57
  • Μπείτε

    Μπείτε

    Sunday, 31 March 2019 08:47
  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28

11025293 840317262692947 203518499414614563 oΕίχα πάρει τηλέφωνο το θείο μου τον Περικλή στην Κομοτηνή, να τον ρωτήσω πότε αρχίζει και πότε τελειώνει το Ραμαζάνι. Περίμενα λίγο στο ακουστικό, μέχρι να μιλήσει με τον μουσουλμάνο που είχε στο μαγαζί. Μόλις μου έδωσε τις ημερομηνίες, άρχισα να σημειώνω στο πρόγραμμα του Πρωταθλήματος ποια ματς παίζει ο ΠΑΟΚ μέσα στο Ραμαζάνι. Σ’ εκείνους τους αγώνες, ο Μαγκντί θα ήταν αδύναμος. Δε θα είχε φάει τίποτα από το πρωί, θα κουραζόταν εύκολα και η ομάδα θα έπαιζε χάλια. Τουλάχιστο να τύχαινε κανένα βραδινό ματς, να προλάβαινε να βάλει κάτι στο στόμα του πριν την έναρξη.

Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ήταν ένας απλός ποδοσφαιριστής. Συναισθηματικά, τον θεωρώ ως τον καλύτερο παίκτη που έχω δει να αγωνίζεται με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, αν και ξέρω πως υπήρξαν καλύτεροι. Αλλά έτυχε να κάνει τα μαγικά του όταν πρωτοπήγαινα στο γήπεδο, στις πρώτες μου εκδρομές –όλες οι αναμνήσεις μου από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Ταξίδι καλοκαιριάτικα για ένα φιλικό με τoν Άρη, όπου έβαλε γκολ –νομίζω στην πρώτη του εμφάνιση- και μιλούσαμε γι’ αυτό το γκολ τρεις μέρες. Κάποιοι είχαν έρθει στην Τούμπα ντυμένοι Άραβες, μέσα στη ζέστη, θα είχε τριάντα τόσους βαθμούς. Μετά από λίγες μέρες, η απίστευτη σκηνοθεσία για να πάω στην Ξάνθη, σε άλλο φιλικό, έχασα μισή μέρα από τη ζωή μου για να τον ξαναδώ κι αυτός δεν έπαιξε. Έφυγα το βράδυ για τη γιαγιά στην Ορεστιάδα τόσο στενοχωρημένος, χάλασαν οι διακοπές μου, όχι επειδή μας κέρδισε η νεοφώτιστη Ξάνθη αλλά επειδή δεν τον είδα.

Η τεράστια μορφή που μας ήρθε από το πουθενά, ένα Καλοκαίρι που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε επί μέρες ποιο ήταν το κανονικό του όνομα (Ταλαμπά, Ταλμπό, Ταλμπά και ό,τι γράφανε οι εφημερίδες που το αλλάζανε συνεχώς), προσευχόταν πέντε φορές τη μέρα, τηρούσε όλα τα προστάγματα της Πίστης του, νήστευε, δεν έτρωγε χοιρινό, δεν κάπνιζε, δεν έβριζε, δεν έπινε, αλλά τα λεφτά ήταν λεφτά. Στράβωσε ένα Καλοκαίρι με τον Βουλινό, έφυγε στην Αίγυπτο και η Κατάρα του Φαραώ έπεσε πάνω στον Θωμά, που τον κυνηγούσαμε παντού για να τον φέρει πίσω. «Φέρε πίσω τον Μαγκντί», σύντομο και περιεκτικό το σύνθημα της λαϊκής οργής, το οποίο εμπλουτίστηκε στη συνέχεια ως «Ο ΠΑΟΚ δεν είναι γιώτα-χι, Βουλινέ γαμήσου και φέρε τον Μαγκντί». Μια θα τον έφερνε πίσω, μια δε θα τον έφερνε, μια θα του έκανε διακοπή συμβολαίου, θα τον πουλούσε, θα έφερνε τον Προσινέτσκι στη θέση του, έλεγε διάφορα ο Θωμάς, τελικά έστειλε τα φράγκα στην Αίγυπτο και ο παικταράς ξαναγύρισε. Αλλαγμένος, βέβαια, δεν ξανάπαιξε καλή μπάλα, αλλά ήδη είχε δώσει πολλά –έγινε και ο πρώτος Μουντιαλικός μας ποδοσφαιριστής, παρέα με τους αδερφούς Χασάν, στην Ιταλία το 1990, όπου αν είχε Πάμε Στοίχημα τότε η Αίγυπτος θα παιζόταν πρώτο φαβορί για το Μουντιάλ στη Θεσσαλονίκη και τα περίχωρα.

Δε βρίσκω λόγια να περιγράψω τι ακριβώς ήταν αυτό που με οδήγησε στο να θεοποιήσω τον συγκεκριμένο παίκτη στο μυαλό μου. Η πιο χαρακτηριστική εικόνα ήταν όταν έπαιρνε την μπάλα από διώξιμο αμυντικού, άρχιζε το σλάλομ, περνούσε όποιον έβρισκε μπροστά του με την μπάλα κολλημένη στο πόδι, σκανάροντας ταυτόχρονα όλο το γήπεδο για την τελική κάθετη πάσα. Γιατί μόνο κάθετη έφευγε η μπάλα από το πόδι του Αφρικανού -θα την έσκαγε στον Μπορμπόκη ή τον Τουρσουνίδη που έβγαιναν από το πλάι ή θα την μπουμπούνιζε με εκείνο το απίστευτο μύτο-πλασέ. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα να βάζει γκολ με κόντρα στον τερματοφύλακα, στη Νεάπολη, κόντρα στον Ιωνικό. Όχι κόντρα τύπου Μουσλίμοβιτς στα τρία μέτρα, αλλά έξω από την περιοχή, μεγάλη μαγκιά.

Σαν σήμερα, στις 3 Απριλίου 1993, ο Μαγκντί Τολμπά έδωσε την τελευταία του παράσταση με τα ασπρόμαυρα, στην εκτός έδρας νίκη επί της Κορίνθου. Τον είχα δει στην προτελευταία, δύο εβδομάδες νωρίτερα, με τον Απόλλωνα, σε ματς 1.555 εισιτηρίων εκ των οποίων τα δύο ήμασταν εγώ και ο Μαρούλας, που είχαμε ντραπεί να πούμε ο ένας στον άλλο πως θα σπάσουμε την αποχή και θα πάμε στην Τούμπα από Καβάλα σε τέτοιο ματς και βρεθήκαμε μέσα στην 4 που είχε λίγους σκόρπιους από 'δώ κι από 'κεί. Ο αξεπέραστος, στο δικό μου μυαλό, μπαλαδόρος, που συνόδευσε τις τέσσερις πιο άγριες και ρομαντικές μου χρονιές στην κερκίδα, από το 1989 ως το 1993. Τόσο μεγάλο είναι το κόλλημά μου μαζί του, που αν είχα μια ευχή να ξαναφέρω έναν παλιό μας παίκτη στο σήμερα, δε θα διάλεγα ούτε αυτόν που θα διαλέγαμε όλοι. Τόσο μεγάλο το κόλλημα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB