Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

g004Έχουμε πάρει το διπλό, το πρώτο διπλό στο πρώτο Ξάνθη-ΠΑΟΚ της ιστορίας, ο Λαός έχει μπει στα πούλμαν για την επιστροφή, εγώ με τον Φώτη στεκόμαστε κάπου τριγύρω και θαυμάζουμε το θέαμα. Κατεβαίνει από ένα πούλμαν ένας φωνακλάς, μας πλησιάζει: Τι είστε εσείς, ρε μαλακισμένα, να πούμε να πούμε; Μέχρι να απαντήσουμε, μας αρπάζει από το σβέρκο, τι δεν καταλαβαίνετε, γαμώ την πουτάνα μου μέσα, είπαμε, μπείτε να φύγουμε επιτέλους.

Είχε προηγηθεί η ωραία μάχη πάνω σε μια σιδηροδρομική γέφυρα δίπλα στο παλιό γήπεδο της Ξάνθης, οι δικοί μας από δω, οι Ξανθιώτες από την άλλη, αλλά κανείς δεν πλησίαζε πολύ, μη βρεθεί στη μέση της γέφυρας και εμφανιστεί κάνα τρένο από το πουθενά και μετά θα βουτάμε κάτω να γλιτώσουμε. Για αρκετή ώρα έσκαγαν οι κοτρόνες στις ράγες, νταγκ, ντουγκ, αλλά τίποτα δεν έγινε σημαντικό, ήρθε κάποια στιγμή ένα ασκέρι από πίσω τους, καθυστερημένοι δικοί μας, τους κύκλωσε κι ακόμα τρέχουν στο ξεροπόταμο οι ντόπιοι οπαδοί της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Με τα πολλά, άντε να φεύγουμε, ρε γιατί δε φεύγουμε, τα είχε πάρει στο κρανίο ο Μάκης, οργάνωνε τα λεωφορεία στην αποχώρηση επειδή εκεί όπου τα βάζαμε τότε στο τέλος της πόλης δεν ήταν και ακριβώς πάρκινγκ για πέντε-έξι χιλιάδες κόσμου, στρίψε, γίδι, από την άλλη, ρε όργιο, τελικά πήδηξε στο πούλμαν του και ξεκίνησαν κι αυτοί, αλλά μόλις μας είδε εμάς τους δύο άσχετους στο δρόμο κατέβηκε και μας την έπεσε. Του είπαμε πως θα γυρίσουμε με το ΚΤΕΛ, σ’ ένα χωριό ψιλοκοντά πάμε, αλλά δεν άκουγε κουβέντα. Ρε θα σας την πέσει καμιά παρέα φλώροι από δω και μετά θα λένε πως δείρανε οι βλάχοι τον Λαό του ΠΑΟΚ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB