Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

Πιστόλι

Πιστόλι

Όσο ζω μαθαίνω. Και...

Μπείτε

Μπείτε

Έχουμε πάρει το...

Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39
  • Πιστόλι

    Πιστόλι

    Monday, 01 April 2019 21:57
  • Μπείτε

    Μπείτε

    Sunday, 31 March 2019 08:47
  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28

diplanosΣτο Γυμνάσιο είχα τρεις διπλανούς, έναν σε κάθε τάξη. Τους έκανα ροτέισον. Ο Μπάμπης, ο Νίκος, ο Δημήτρης. Τριάντα χρόνια πριν. Όλοι ΠΑΟΚ, πώς έτυχε. Χθες, ο Μπάμπης μου βρήκε τα εισιτήρια για το ματς, ο Νίκος μου έδωσε ραντεβού να βρεθούμε στο ματς και ο Δημήτρης βρέθηκε μπροστά μου στο ματς -αυτές είναι οι φιλίες που κρατάνε για μια ζωή κι όποιος ισχυριστεί πως ξεχνάω τους παιδικούς μου φίλους μάλλον δεν ήταν φίλος μου.

Τον Δημήτρη είχα να τον δω από τον Νοέμβριο του 2004, δηλαδή πάμε για δεκαπέντε χρόνια. Τότε ήμασταν διακόσια άτομα στο έρημο, παγωμένο πεταλάκι των Πηγαδίων και γινόμασταν η πρώτη ομάδα που έπαιρνε διπλό στο τότε νεόκτιστο γήπεδο, τώρα ήμασταν κοντά επτά χιλιάδες και γινόμασταν οι πρώτοι οπαδοί ομάδας που επέβαλε απαγόρευση μετακινήσεων οπαδών της γηπεδούχου. Δεν τον ρώτησα αν θέλει να βγάλω τα μούτρα μας, τότε και τώρα, συνεπώς δεν τα βγάζω. Αλλά ξεθάβω εκείνη την παλιά ιστορία, που αναδεικνύει το μεγαλύτερο ρεκόρ Παοκολέ στην ιστορία της Παοκοσύνης, να έχει να το καμαρώνει.

«Παοκολέ»

Το ρεκόρ συνεχόμενου Παοκολέ το έχει, μέχρι να εμφανιστεί διαφορετική μαρτυρία, ο διπλανός μου στο Γυμνάσιο. 1989, 1990, κάπου εκεί. Ο Δημήτρης, ο διπλανός, πιο πολύ Παοκολέ έλεγε παρά καλημέρα. Όλη μέρα. Απ’ το πρωί στην προσευχή, ανέβαινε κάποιος να πει το πατερημών κι αυτός από κάτω Παοκολέ, Παοκολέ. Μπαίναμε στην τάξη, άρχιζε το μάθημα, κάθε λίγο Παοκολέ, Παοκολέ. Στο θρανίο του παντού ΠΑΟΚ ΟΛΕ. Ποτέ σκέτο ΠΑΟΚ. Παίζαμε μπάσκετ στο διάλειμμα, κατέβαζε μπάλα με Παοκολέ, σούταρε με Παοκολέ, έτρωγε τυρόπιτα με Παοκολέ. Άμα δεν ήμουν ΠΑΟΚ θα τον είχα χτυπήσει, τόσο εκνευριστικός. Αλλά ήμουν, οπότε δεν με πείραζε, είχε αυτό το κόλλημα ο άνθρωπος με το Παοκολέ, το σεβόμουν.

Μια μέρα, μου λέει «μαλάκα, σήμερα θα σπάσω ρεκόρ, θα λέω Παοκολέ από την ώρα που θα μπούμε μέσα μέχρι το διάλειμμα». Σαράντα πέντε λεπτά. Κι άμα σε ρωτήσει τίποτα να απαντήσεις στα Αρχαία, ρε Μήτσο, τι θα κάνεις; «Θα το ξαναπροσπαθήσω στο επόμενο μάθημα». Δεν θυμάμαι πόσες προσπάθειες έκανε, αλλά το κατάφερε. Χτυπάει το κουδούνι, μπαίνουμε, καθόμαστε στο τελευταίο θρανίο, αρχίζει και μουρμουράει Παοκολέ, Παοκολέ, καμιά φορά τον κοίταζε περίεργα η καθηγήτρια (θυμάμαι και ποια ήταν) που κουνούσε το στόμα του, αλλά ήμασταν και σε απόσταση και δεν άκουγε τι έλεγε και βήχαμε οι τριγύρω για να καλύψουμε το μουρμουρητό του, κρυβόταν πίσω από τον μπροστινό, πετούσε μολύβια στην άλλη πλευρά της τάξης για να φεύγει από το οπτικό της πεδίο, βάζαμε να ρωτάνε οι απέναντι την καθηγήτρια για αντιπερισπασμό, τελικά άντεξε. Σαράντα πέντε λεπτά, δίπλα ήμουν και το επιβεβαιώνω.

Και τι έγινε, θα μου πείτε. Τι να σας πω, αυτό ήθελε να κάνει, αυτό έκανε. Πόσοι από εμάς είχαμε ένα μεγάλο όνειρο στη ζωή και καταφέραμε να το πραγματοποιήσουμε; Εγώ όχι. Ελάχιστοι το κατάφεραν. Ένας από αυτούς είναι ο Δημήτρης. Ο διπλανός μου.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB