Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

g94Πλησίαζε το ΠΑΟΚ-Άρης στο μπάσκετ, εποχή που ακόμα βρισκόμουν στη μύηση ως οπαδός. Μάθαινα συνθήματα, συμπεριφορές, χορογραφίες, πιο πολύ την κερκίδα παρακολουθούσα παρά τους αγώνες. Από το προηγούμενο ΠΑΟΚ-Άρης, το πρώτο, είχε κολλήσει το μυαλό μου, μ’ έπιανε το στομάχι όποτε το σκεφτόμουν, έπρεπε να λύσω το θέμα, να εκφράσω την απορία, να πάρω την απάντηση. Και, αναλόγως την απάντηση, θα έβλεπα πώς θα το χειριζόμουν. Αλλά πώς ρωτάς – άμα σου απαντήσει αυτό που δε θέλεις, τι γίνεται; Δεκαπέντε χρονών ήμουν, δε μιλάω για απορίες που έχει τώρα η μικρή μου κόρη στα τρία της χρόνια, γιατί έχουμε μάτια (για να βλέπουμε), γιατί βλέπουμε (επειδή έχουμε μάτια), ναι, αλλά γιατί να έχουμε μάτια, ποιος ο λόγος (μα είναι απλό, για να βλέπουμε), α, δίκιο έχεις, μπαμπά. Πρόκειται για απορίες εφηβικές, που σε επηρεάζουν για μια ζωή, καμιά φορά σε καθορίζουν, σου αλλάζουν όλη την οπτική για τον κόσμο. Μια Πέμπτη, όπως έβλεπε ο γέρος μου τον Άρη στο μπάσκετ, επειδή κάθε Πέμπτη στο σπίτι τον Άρη στο μπάσκετ τον έβλεπε «όλη η Ελλάδα» (δηλαδή εγώ που δεν τον έβλεπα και ήμουν στο δωμάτιό μου δεν ήμουν Έλληνας, αυτό έπρεπε να πω στο στρατό για να πάρω αναβολή), πήρα βαθιά ανάσα και του το έριξα στα ίσα, άντρας προς άντρα.

Να σου κάνω μια ερώτηση, ρε πατέρα; Όχι τώρα, στο ημίχρονο. Τάιμ άουτ έχει, δε θα καθυστερήσω. Όχι τώρα, στο ημίχρονο, ο Άρης παίζει. Ναι, αλλά πρέπει να μάθω κάτι. Τράβα στο δωμάτιό σου και ξαναέλα στο ημίχρονο. Κι εκεί δεν ήξερε και δεν έμαθε ποτέ πώς γλίτωσε από του Χάρου τα δόντια, γιατί εγώ στο δωμάτιο είχα το Pleasure to Kill όλη μέρα στ’ αυτιά κι άμα μου την έδινε λίγο ακόμα το υφάκι «νιανιανιά, παίζει ο Άρης, νιανιανιά, είναι πολύ σημαντικό πράμα ο Άρης, θα πάει φάιναλ φορ και θα πάρει το ευρωπαϊκό, νιανιανιά», παπάρια θα πάρει ο Άρης, αλλά δεν το ξέραμε ακόμα, λίγο περισσότερο να με φόρτωναν οι Kreator ποιος ξέρει τι θα του έριχνα στο κεφάλι. Περνάει η ώρα, έφτασε και το ημίχρονο. Πάλι ανάσα, του το ρίχνω.

Δε μου λες, πρόσεξε τι θα απαντήσεις, σκέψου καλά. Εσύ τώρα τι είσαι, αρειανός ή παναθηναϊκός; Και τα δύο. Παναθηναϊκός στην μπάλα, Άρης στο μπάσκετ. Ναι, αλλά δε γίνεται να είσαι και τα δύο, πρέπει να διαλέξεις, κάτι είσαι πιο πολύ από το άλλο. Και τα δυο μου αρέσουν, τι να διαλέξω, άντε πάλι με τις μαλακίες σου, πού το πας; Δεν το πάω πουθενά. Ή αρειανός είσαι ή παναθηναϊκός. Τι μας λες ιστορίες με τον Δομάζο που πήγατε στα μπουζούκια και με τον Λινοξυλάκη και τον Γράμμο και τον Βίτσι και η ομαδάρα του Γουέμπλεϊ, τόσες δεκαετίες βάζελος έγινες τώρα ξαφνικά και αρειανός; Όχι, αν το εννοείς έτσι, εννοείται πως όχι. Άλλο τι υποστηρίζω, άλλο τι είμαι. Άρα, είσαι Παναθηναϊκός. Ε, ναι. Δεν είσαι αρειανός. Υποστηρίζω, αλλά δεν είμαι αρειανός, όχι όπως το εννοείς. Ωραία. Αυτό ήθελες. Αυτό. Να (μούντζα).

Μπαίνω, λοιπόν, στο Παλέ, πιάνω τη γνωστή θέση μπροστά μπροστά στο κάγκελο, ξαλαφρωμένος, απελευθερωμένος, ακομπλεξάριστος πια, που λύθηκε η απορία και δεν έχουμε άλλη εκκρεμότητα με το θέμα, χέρια, παλαμάκια, πάμε όλοι μαζί, «κάθε πατέ, κάθε πατέρας αρειανός»…

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB