Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

outpaokaekΗ «Τούμπα-Κόλαση» στα καλύτερά της από νωρίς, όλο το γήπεδο στο πόδι, ασταμάτητο γλέντι η κερκίδα και η ομάδα να ανταποκρίνεται, ισοφάρισε το 2-0 του πρώτου αγώνα από νωρίς και κυνηγούσε το τρίτο. Έχανε η ΑΕΚ τις ευκαιρίες και δε μας ένοιαζε, ντάξει, θα κάνουν κι αυτοί μια επίθεση, πώς να γίνει, άσ’ τους να σουτάρουν και πάμε εμείς για την πρόκριση. Εκείνη η Τούμπα, που δε θα ξαναζήσει ποτέ αυτό που συνέβαινε τότε, η «Τούμπα όπως παλιά», ένα γήπεδο που δεν καθόταν και δεν έκλεινε το στόμα σε όλο το ματς, απ’ άκρη σ’ άκρη, τα πέταλα, το ισιάδι, τα επίσημα, τα παιδιά για τις μπάλες, ο πάγκος, οι πολυκατοικίες απέναντι, το χορτάρι με τις εστίες κι αυτά τραγουδούσαν, ένα πράμα ατόφιο, ολόκληρο, δεν ξεχώριζες τις πλευρές, δεν είχε νέους και παλιούς, δεν είχε ήσυχους και φωνακλάδες, όλοι το ίδιο, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, δίχως σταματημό, να δώσεις στην ομάδα ό,τι μπορούσες να δώσεις, να παίξεις μπάλα κι εσύ, «δωδέκατος παίκτης» κυριολεκτικά. Το πέταλο έδινε το ρυθμό και χόρευε όλο το γήπεδο.

Σηκώθηκε η Τούμπα ένα μέτρο από το έδαφος στο 3-0 του Αλεξίου. Όλοι στο κάγκελο, τι καύλα ήταν αυτή, αποκλείαμε τη μεγάλη ΑΕΚ του Μπάγεβιτς, τη σίγουρη πρωταθλήτρια, πηγαίναμε τελικό με τους γαύρους και, μάλιστα, σε διπλό τελικό για πρώτη φορά, δε θα ξαναπαίζαμε ένα ματς στην Αθήνα, στην έδρα τους, υπήρχε τώρα ισονομία, ένα στην Τούμπα, ένα στο Καραϊσκάκη, δε θα γλιτώνανε, το Κύπελλο ήταν δικό μας. Πιο δυνατά, ΠΑΟΚ, μπορείς, μπορείς να προκριθείς – δηλαδή τι μπορείς, προκρίθηκες ήδη, ένα τέταρτο ακόμα ν’ αντέξουμε, όλοι πίσω, τρεχάτε, ρε, αφήστε τα πνευμόνια στο χόρτο, όσο μπορείτε, πάμε, κουράγιο, δεκαπέντε λεπτά να μη φάμε γκολ.

Το τραύμα ήρθε και έμεινε ανεξίτηλο. Δεν έχει σημασία που δεν μπήκε το γκολ, αλλά εκείνο το σουτ του Δημητριάδη στο 120΄ είναι η μόνη φάση που παίζω στο μυαλό μου απ’ το ματς τόσα χρόνια. Δε θυμάμαι πώς άνοιξε το σκορ ο πυροβολημένος, δε θυμάμαι το σουτ του Αλεξίου στο 2-0, δεν έχω εικόνα από την κεφαλιά του στο γκολ της πρόκρισης, θα ήμουν χωμένος στις αμπαλαέες και τα χοροπηδητά. Αλλά αν κάποιος μπει στο μυαλό μου, θα το δει όπως έγινε το σουτ με την εκπνοή, έμεινε μόνος ο επιθετικός των αντιπάλων, έκανε μια έτσι κι απέφυγε τον τερματοφύλακα, τριάντα χιλιάδες στο γήπεδο και πόσα εκατομμύρια από την τηλεόραση απότομα σταμάτησαν να αναπνέουν για ένα δευτερόλεπτο, παγώσαμε εμείς, ετοιμάστηκαν να πανηγυρίσουν την πρόκριση τα χανούμια, μερικοί ίσως και να πανηγύρισαν, σούταρε ο Δημητριάδης, την έστειλε άουτ. Άουτ, ρε μαλάκα, κοίτα τι έχασε, ο καραγκιόζης, υπάρχει Θεός.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB