Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

6017 Ιανουαρίου 1960, ο Άρης υποδέχεται την ΑΕΚ στο Χαριλάου. Με το σκορ στο 2-1, ο διαιτητής σφυρίζει στο 84’ κάτι εντός μεγάλης περιοχής του Άρη, αλλά το σκέφτεται αν πρέπει να δώσει πέναλτι ή έμμεσο φάουλ υπέρ της ΑΕΚ.

Όσο το σκέφτεται, γηπεδούχοι και φιλοξενούμενοι διαμαρτύρονται, μετά πλακώνονται και γενικώς γίνεται μεγάλο πανηγύρι. Εν τέλει, μετά από αρκετά λεπτά σκέψης, ο διαιτητής παρατάει τον αγώνα και φεύγει για τα αποδυτήρια. Δηλώνει πως δεν θυμάται τι είχε σφυρίξει, δεν κλείνει το Φύλλο Αγώνα και φεύγει στην Αθήνα, αφήνοντας την τύχη του αγώνα μετέωρη. Βγάζει ανακοίνωση ο Άρης, βγάζει ανακοίνωση και η ΑΕΚ. Σημειωτέον, η ΑΕΚ τρεις πόντους από την κορυφή, ο ΠΑΟΚ δύο, ο Άρης παλεύει στα χαμηλά. Και βγάζει ανακοίνωση και ο ΠΑΟΚ.

«Η διοίκησις του ΠΑΟΚ αναφερόμενη εις σχετικήν περικοπήν εγγράφου ανακοινώσεως του διοικητικού συμβουλίου της ΑΕΚ Αθηνών, δημοσιευθείσης εις τα αθλητικά φύλλα της 18ης τρέχοντος και καθοπτόμενης του αθλητικού ήθους του φιλάθλου μας κοινού, θεωρεί επάναγκες να γνωρίση τα εξής: Τι εν τη πραγματικότητι έλαβε χώραν εν τω γηπέδω του Άρεως κατά τον αγώνα αυτού μετά της ΑΕΚ Αθηνών, μαρτυρείται από το σύνολον των παραστάντων κατ’ αυτόν θεατών, εις τρόπον ώστε να παρέλκει η νέα εξιστόρησίς των. Τούτο, μόνο, επί του σημείου αυτού, εκθέτομεν: Ότι δυστυχώς τα γεγονότα της παρελθούσης Κυριακής, αποτελούντα πιστήν επανάληψιν γεγονότων τόσων άλλων Κυριακών, έναν και μόνον είχον κύριον σκοπόν: Τον στραγγαλισμόν του δικαίου και την υποκατάστασιν του νικητού παρά του ηττημένου. Όσον αφορά την συμπεριφοράν του φίλαθλου κοινού, παρατηρούμεν ότι αυτή ευρισκομένη πάντοτε εντός τον πλέον υψηλοφρόνων αθλητικών πλαισίων, μόνον επαίνους δύναται να επισύρη και ουχί ύβρεις. Είναι αναμφισβήτητον ότι το κοινόν της Θεσσαλονίκης, πολλάκις αντιμετώπισεν, κατά την ενταύθα τέλεσιν αγώνων ύβρεις ακατανομάστους, καθαπτομένας και αυτής έτι της εθνικής του υποστάσεως και επί των οποίων η μόνη απάντησίς του ήτο η περιφρόνησις προς τους υβριστάς και η επαύξησις της αγάπης και της, κατά τους αγώνας, ηθικής υποστηρίξεως προς τας διαφόρους ομάδας της πόλεως, αίτινες διά των λαμπρών εμφανίσεών των, ηνάγκαζον τους αντιπάλους των, ν’ αποβάλλωσι πάντα χαλινόν αυτοκυριαρχίας και αξιοπρεπείας».

Σε απλή δημοτική, άσε μας, ρε ΑΕΚ Αθηνών, που θα μας πεις ότι είμαστε χούλιγκαν εδώ πάνω, μια χαρά συμπεριφορά είχανε οι οπαδοί του Άρεως, δε φτάνει που μας σφάζετε συνεχώς με τη διαιτησία, δε φτάνει που βρίζετε την εθνική μας υπόσταση, βγαίνετε και από πάνω, σε αγώνα που οι αντίπαλοί σας ήταν καλύτεροι, μπας και κλέψετε κανένα πονταλάκι. Εμείς στις ύβρεις σας θα απαντάμε με την μπάλα που παίζουμε, θα σας σκίζουμε στο γήπεδο και θα σας βουλώνουμε τα στόματα, όλοι εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη, όλες μας οι ομάδες.

Η ανακοίνωση της ΑΕΚ αναφέρεται σε «εισβολή θεατών στον αγωνιστικό χώρο με έντονες εκδηλώσεις απειλητικών διαθέσεων από τη στιγμή που ο διαιτητής σφύριξε πέναλτι υπέρ της ΑΕΚ» και καλεί την ΕΠΟ «να λάβει σειρά μέτρων κατά τους αγώνες της εθνικής κατηγορίας για τις ομάδες που μετακινούνται στη Θεσσαλονίκη και να εξασφαλίζεται τουλάχιστον η σωματική ακεραιότητα των ποδοσφαιριστών και τον συνοδών». Ο Άρης απαντά με δική του ανακοίνωση πως όλα τα αναγραφόμενα σε αυτή της ΑΕΚ είναι ψεύδη και ο μοναδικός σκοπός είναι να γλιτώσουν την ήττα, αλλά και ο Ηρακλής (στη μέση της βαθμολογίας) εκδίδει δική του ανακοίνωση, με την οποία «επιστρέφει τις ύβρεις, οι οποίες θεωρεί πως απευθύνονται στο σύνολο των ομάδων της συμπρωτεύουσας» και δηλώνει πως οι Θεσσαλονικείς φίλαθλοι και οι διοικήσεις των σωματείων της πόλης «εμφορούνται από ακραιφνώς υγιείς αθλητικές αρχές και ιδεώδη, παρά τα κατ’ επανάληψη και εκ συστήματος πλήγματα της κακής διαιτησίας εις βάρους τους και υπέρ ορισμένων μεγάλων σωματείων του κέντρου», θεωρεί επίσης ως δίκαιη τη νίκη του Άρη.

Συνεχίστηκε το σκηνικό για αρκετές ημέρες, τελικά ο αγώνας επαναλήφθηκε με ξένο διαιτητή, με τελικό σκορ 2-2. Η ΑΕΚ ισοβάθμησε στο τέλος με τον Παναθηναϊκό και έχασε το Πρωτάθλημα στο μπαράζ.

Από τη μία, λοιπόν, έχουμε ένα παράδειγμα λειτουργίας των ομάδων της Θεσσαλονίκης στο πρώτο επίσημο Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής που διεξήχθη (1959-1960). Πιο παλιό, πιο old school δεν υπάρχει. Γίνεται μία αδικία κατά του Άρη, ορμάνε αμέσως ο ΠΑΟΚ και ο Ηρακλής να υπερασπιστούνε τη Θεσσαλονίκη και το δίκαιο (πολύ χαρακτηριστικό στην ανακοίνωσή μας το «και αυτής έτι της εθνικής του υποστάσεως», από τότε για Βούλγαρους μας είχανε). Από την άλλη, έχουμε τη σημερινή κατάσταση, όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας πως είναι η κατάσταση 55 χρόνια μετά -Παοκτσής, Αρειανός, Ηρακλάκιας. Κι έχουμε ενδιάμεσα μια γενιά που έζησε τη μετάβαση, από το ένα άκρο στο άλλο. Απλώς το καταγράφω, πώς ήμασταν και πώς γίναμε μεταξύ μας στην πόλη, πώς βλέπουμε την αντιπαλότητα εντός Θεσσαλονίκης και με τις ομάδες της Αθήνας. Κάποιος προτιμάει το τότε, κάποιος προτιμάει το τώρα, δεν έχει σημασία η γνώμη μου, δε θα αλλάξει τίποτα, η κατάσταση είναι αυτή που είναι.

Διάλειμμα

Διάλειμμα

Τη χρονιά που μας πέρ&alph ...

Read more
Πιλότος

Πιλότος

Για να πας Αθήνα να δεις ένα ματς υπήρχε μία συγκεκριμένη διαδικασία. Έφευγες από Θεσσαλονίκη, έφταν ...

Read more
Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε επισ ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Τουλάιλαϊτ

Τουλάιλαϊτ

ΠΑΟΚ-Χίμκι 78-82. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδα να κάνει σκηνικό στο μπάσκετ για το κάπνισμα ήταν ο ...

Read more
Τσάμπα

Τσάμπα

Ορίστε, ίσα κι όμοια Μήτρογλου και Σαλπιγγίδης για πρώτος σκόρερ. Ο ένας κοστίζει 15.000.000 ευρώ κα ...

Read more
Πριβέ

Πριβέ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανελευσινιακός 69-59. Ή θα είναι όλο γεμάτο να γουστάρουμε κερκίδα, ή θα είμαστε μεταξ ...

Read more
Εννιά

Εννιά

ΠΑΟΚ-Απόλλων Αθήνα&sigma ...

Read more
Κανίβαλοι

Κανίβαλοι

Δε μου φτάνει η κλα& ...

Read more
Μιζέρια

Μιζέρια

Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε θα χάναμε. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Η ομαδάρα που κατόρθωσε να κάν ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
Ρεκόρ

Ρεκόρ

14 Μαρτίου 1971, ο ΠΑΟΚ τ&omicro ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.