Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

eyeΔεν είχα ιδέα πως ήταν τόσο διάσημος ο οφθαλμίατρος στον οποίο με είχανε στείλει. Σε όποιον λέω την ιστορία, πάντα ακούω «ναι, τον ξέρω».

Πάντως, εγώ είχα πάει σ’ αυτόν επειδή έψαχνα επιτέλους έναν κορυφαίο οφθαλμίατρο να μου εξηγήσει τι πρόβλημα είναι αυτό που έχω αλλά όποιος με είχε εξετάσει ως τότε έλεγε πως είμαι μια χαρά. Και βρήκα μια ξαδέρφη του σιναφιού που με έστειλε σε αυτόν, δεν υπάρχει καλύτερος, ό,τι σου πει αυτός ισχύει.

Από δέκα χρονών παιδεύομαι με τα μάτια μου. Δακρύζουν, τσούζουν, πονάνε, όποτε να ‘ναι, ό,τι εποχή και να είναι, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, θολώνουν, με φαγουρίζουν, κοκκινίζουν, δεν παλεύεται η κατάσταση. Πιο πολλά κολλύρια έχω πάρει παρά ντεπόν στη ζωή μου, παλιά στην πατρίδα με ψάχνανε οι κολλητοί μετά από τελετές με αιθέρια έλαια για να ασπρίσουν τα μάτια τους, αυτός πάντα κουβαλάει μαζί του κολλύριο, καθάριζαν αυτοί, αλλά εμένα φωνάζανε αλήτη στην πόλη επειδή τα δικά μου πάντα κόκκινα ήταν, που εγώ καμία σχέση με τέτοια πράματα δεν είχα ποτέ.

Σε όποιον οφθαλμίατρο πήγα, η ίδια διάγνωση: Μια χαρά είσαι, δε χρειάζεσαι γυαλιά, πάρε αυτό το κολλύριο και άει σιχτίρ. Μα δε βλέπω καλά, όταν διαβάζω θολώνω και διαβάζω πολύ εγώ, εγκυκλοπαίδειες ολόκληρες, τόμους, τι να κάνω, γιατρέ, βρες μου μια λύση –μπα, μην ανησυχείς, σε μια βδομάδα θα βλέπεις σαν εικοσάρης. Εικοσάρης είμαι, γιατρέ –να περάσει ο επόμενος. Η καλύτερη διάγνωση, βέβαια, ήταν στο στρατό, όπου ένας τυπάκος το είχε πάρει πολύ στα σοβαρά, άλλη δουλειά δεν είχε, παιδεύτηκε, παιδεύτηκε, δεν τα κατάφερε, τελικά έγραψε ο απίθανος «αλλεργία στο περιβάλλον, συνιστάται αποφυγή έκθεσης στο ηλιακό φως». Τους υπόλοιπους μήνες στον Έβρο ζήτημα να βγήκα σε 3-4 αναφορές κι αυτό όποτε είχε θέαμα, καμιά καλή καμπάνα σε κάποιον δικό μου να σπάσω πλάκα. Αλλεργία στο περιβάλλον, βαθύ, τώρα που το θυμήθηκα.

Για να μην αφήνω κενά, πιο πάνω έγραψα τη λέξη «εγκυκλοπαίδεια» και επειδή απευθύνομαι και σε νεανικό κοινό να αναλύσω λιγάκι τη λέξη. Άμα έγραφα καμιά παλιά βρισιά ή κανένα καταργημένο σιρόπι όλα θα τα ξέρατε, αλλά την εγκυκλοπαίδεια δεν πιστεύω να την έχετε ξανακούσει, οπότε να σας πληροφορήσω ότι παλιά, πριν το ίντερνετ, η Wikipedia δεν υπήρχε σε οθόνες και την είχαμε τυπωμένη στα σπίτια, ήταν κάτι τεράστια βιβλία με δερμάτινα εξώφυλλα, τόμοι ολόκληροι, μέχρι και εκατό τόμοι μπορεί να ήταν η καλή εγκυκλοπαίδεια, γέμιζε η βιβλιοθήκη και το σύνθετο και το μισό σαλόνι με γνώση. Δεν άλλαζε τίποτα, απλώς σε εκείνη την παλιά τυπωμένη Wikipedia δεν μπορούσες να κάνεις edit, άμα πέθαινε ο ζωγράφος εσύ δεν το ήξερες, έπρεπε να πάρεις το update από τον γυρολόγο με τις προσθήκες, δηλαδή να την ξαναγοράσεις με δόσεις ολόκληρη, δεν υπήρχε οικονομική δυνατότητα τότε, δεν περίσσευαν από τα μπουζούκια που έτρωγαν οι γονείς μας τις επιδοτήσεις του πασόκ. Τέλος πάντων, ψάξτε το στη Wikipedia, στο λήμμα «εγκυκλοπαίδεια».

Πάω, λοιπόν, στον κορυφαίο οφθαλμίατρο της Θεσσαλονίκης συστημένος. Καλησπέρα, ιστορικό, αναλύσεις, συμπτώματα, ακούει ο γιατρός, από την αρχή μου κάνει καλή εντύπωση επειδή είναι ο πρώτος που ακούει δίχως να λέει τα δικά του πριν με εξετάσει. Κομπλέ με τη θεωρία, με βάζει κάτω στα περίεργα μηχανήματα με τους φακούς και τα λέιζερ, τι είναι όλα αυτά, βλέπεις εδώ, βλέπεις εκεί, κοίτα πάνω, κοίτα κάτω, τελειώσαμε. Το σκέφτεται ο γιατρός, άλλο καλό σημάδι, ο πρώτος γιατρός που και ακούει τον ασθενή αλλά και σκέφτεται μετά πριν βγάλει διάγνωση.

Λοιπόν, λέει, ιατρικά δεν έχεις κάποιο πρόβλημα που να δικαιολογεί όσα μου λες. Έχεις κάποια μικρή μυωπία, αλλά για γυαλιά ούτε λόγος, τσάμπα θα παιδεύεσαι, θα το ξαναδούμε μετά από καιρό, όποτε ξανάρθεις. Αλλά σίγουρα κάποιο πρόβλημα υπάρχει, αφού μου λες πως δακρύζεις και θολώνεις και τα λοιπά. Πες μου κάποιο παράδειγμα, πότε έχεις μεγαλύτερο πρόβλημα. Μέρα ή νύχτα, κοντά ή μακριά και αρχίζει ο γιατρός τη θεωρητική εξέταση, να καταλάβει ο άνθρωπος γιατί γκρινιάζω και δε βρίσκω το δίκιο μου. Κάτι άρχισε να συμπληρώνει, κάτι να φτιάχνει στο μυαλό του, ρωτούσε για τα βιβλία, το σινεμά, αν έχω πρόβλημα με τους υπότιτλους και τέτοια, ώσπου παίρνω την πρωτοβουλία και μπαίνω στο ψητό. Να σου πω, ρε γιατρέ, ξέρεις πού έχω το μεγαλύτερο πρόβλημα; Στο γήπεδο. Εκεί δεν το αντέχω, δεν μπορώ να δω καθαρά τις φάσεις στην άλλη πλευρά, ειδικά στα βραδινά, δεν ξεχωρίζω ποιος κάνει το πλάγιο ή αν ήταν φάουλ και τέτοια.

Γυάλισε το μάτι του οφθαλμίατρου, του άρεσε η πληροφορία. Παοκτσής είσαι; Το φαντάστηκα (από πού, άραγε, αυτό δεν το κατάλαβα ακόμα και μέχρι σήμερα). Λοιπόν, μικρέ, το πρόβλημα είναι η Θύρα 4, όσο βλέπεις αγώνες από το πέταλο λογικό είναι να μη βλέπεις τι γίνεται απέναντι, νομίζεις πως βλέπει κανένας από εκεί; Γι’ αυτό πανηγυρίζουν με χρονοκαθυστέρηση αυτοί, μπαίνει το γκολ, πανηγυρίζουμε εμείς («εμείς» είπε, δικός μας) κι αυτοί μετά από λίγο, βλέπουν εμάς και καταλαβαίνουν πως βάλαμε γκολ. Όχι, ρε γιατρέ, στην 6 πάω, καμία σχέση, αλλά καμιά φορά που είναι πολύ θολωμένα τα μάτια δεν ξεχωρίζω τι γίνεται, ας πούμε, μπροστά στα επίσημα, τι θα κάνουμε, πρέπει να βρούμε μια λύση.

Και μου βρήκε τη λύση ο κορυφαίος οφθαλμίατρος της πόλης μας, κόψε το γήπεδο, μου είπε. Κατά τ’ άλλα, μια χαρά είσαι, αυτά με τα βιβλία και το σινεμά τα λες για σάλτσες, εσένα το γήπεδο σε πειράζει που δεν μπορείς να δεις καλά. Μυωπία δεν έχεις, άλλο πρόβλημα δεν έχεις, ανατομικά είσαι εντάξει, βάλε σούπερ σπορτ στο σπίτι και τέλος τα προβλήματά σου. Δε θυμάμαι και πόσα του έδωσα, του επιστήμονα.

Παναγιά

Παναγιά

Ωραίες οι ιστορίες από το παρελθόν, αλλά το παρόν μας έχει ξεφύγει.  Και η κατάσταση έχει φτάσε ...

Read more
Κανίβαλοι

Κανίβαλοι

Δε μου φτάνει η κλα& ...

Read more
Πατάρι

Πατάρι

Έχεις τον πόνο σου &alpha ...

Read more
Μπογιά

Μπογιά

H τελευταία ερώτηση ...

Read more
Δγετισία

Δγετισία

Από σήμερα, η ιστοσελίδα μας θα φιλοξενεί τον διάσημο καθηγητή διαιτησίας κύριο Περικλή Βασιλάκη Καΐ ...

Read more
Σαλώμη

Σαλώμη

Στις 17 Οκτωβρίου 2007 &omicr ...

Read more
Γκόμενα

Γκόμενα

Τη γνώρισα όταν ήμουν 15 χρονών. Τρομερή γκόμενα, από τις ωραιότερες γυναίκες που υπήρχαν, εκείνη τη ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
Ορμένιο

Ορμένιο

Για να πας από Ξάνθη σ&ta ...

Read more
Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που νιώ& ...

Read more
Γυναίκα

Γυναίκα

Το να έχεις γυναίκα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.