Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

h45Μπορεί να ήταν Κυριακή, μπορεί ο Ελληνικός Στρατός να τιμούσε τα όσια και τα ιερά της Πίστεως και να θεωρούσε την κυριακάτικη ανάπαυση ως θεσμό, αλλά η αγγαρεία δεν γνώριζε ανάπαυση, ειδικά όταν τα ξερόχορτα έχουν αγριέψει και τα τούρκικα φίδια που έμπαιναν από το τριεθνές μας απειλούν, όπως έλεγε ένας καραβανάς -οι ελληνικές οχιές δεν δάγκωναν Έλληνες φαντάρους, πάει και τελείωσε. Εμείς, ως νέοι, είχαμε φάει χώσιμο και βρισκόμασταν με μια φορητή συσκευή κουρέματος γκαζόν σε κάποια αλώνια, στις παρυφές του στρατοπέδου της Καβύλης. Ήταν η τελευταία αγωνιστική του Πρωταθλήματος, εγώ μόλις είχα επιστρέψει από την άδεια γάμου του πατέρα μου, που από μόνη της αποτελεί υλικό για διήγημα, είχα δει το πρώτο μου ματς ως φαντάρος στο 5-0 επί της Καβάλας στην Τούμπα, που ήταν τεράστια στατιστική απογοήτευση, καθώς ρίξαμε πέντε στο πρώτο ημίχρονο και φαντασιωνόμουν δέκα γκολ στο σύνολο να γίνει ρεκόρ από τα λίγα αλλά ο κοιμισμένος ο Μπάγεβιτς έβγαλε τον Φρούσο και μείναμε με την όρεξη. Με το ραδιοφωνάκι στ’ αυτιά, που και πάλι ζοριζόσουν να ακούς τη μετάδοση από τον εκνευριστικό ήχο της μηχανής και φώναζες στον Κουραδάκο, τον γαύρο από τη Λαμία που ήταν ο μόνος με γνώσεις επί του αθλήματος, «σταμάτα λίγο, ρε μαλάκα, συνδέεται με Τρίκαλα», περιμέναμε να ακούσουμε αν ο ΠΑΟΚ θα κερδίσει στο τελευταίο παιχνίδι και θα βγει απευθείας στην Ευρώπη ή θα κάνουμε πάλι καμιά πατάτα και θα παίξουμε μπαράζ με τους άλλους δύο της πόλης.

Το ιστορικό 3-5 των Τρικάλων αποτελεί τον αγώνα στον οποίο φόρεσαν για τελευταία φορά στην καριέρα τους την ασπρόμαυρη στολή τρία σύμβολα των 90ς: Ο βασικός μας γκολκίπερ της δεκαετίας, ο άνθρωπος που είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στην αναμόρφωση του ΠΑΟΚ μετά το ευρωπαϊκό σκοτάδι και ο πιο αγαπητός ποδοσφαιριστής εκείνης της ομάδας, που έτυχε να είναι ο τελευταίος που φόρεσε τη φανέλα με το νούμερο 12 στην ιστορία του ΠΑΟΚ και ταυτόχρονα ο τελευταίος σκόρερ που είδαν τα αγγελούδια των Τεμπών και πανηγύρισαν γκολ του. Σαν σήμερα, πριν από 18 χρόνια, στις 28 Μαΐου 2000, ο Νίκος Μιχόπουλος μετέτρεπε τον Κόφι Αμπονσά σε ρέκορντμαν αυτογκόλ με τον ίδιο τρόπο που είχε βάλει το όνομα του Γιώργου Κουλακιώτη λίγο καιρό πριν στον πίνακα των σκόρερς ενός αγώνα, ο Κώστας Φραντζέσκος έμπαινε ως αλλαγή στο 3-3 για να βοηθήσει την ομάδα να πάρει τη νίκη και την ευρωπαϊκή θέση, ο Τζο Νάγκμπε κάλυπτε πάλι χιλιόμετρα τρέχοντας προς τα πίσω, πριν δώσει τη θέση του στον σκόρερ των δύο νικητήριων γκολ στο τέλος, τον Νίκο Φρούσο, που έγραψε το 3-5 και σταμάτησε τις ύβρεις της κερκίδας προς την ομάδα και, κυρίως, τον τερματοφύλακά της, όλα αυτά υπό το βλέμμα του Αμπντελσατάρ Σάμπρι, ο οποίος είχε έρθει από την Πορτογαλία για να θαυμάσει τους πρώην συμπαίκτες του από τις φιλόξενες κερκίδες των Τρικάλων.

Ο Νάγκμπε πήγε στον Πανιώνιο και τα Γιάννινα κι από εκεί στα Εμιράτα, πριν βρεθεί στην Ινδονησία, όπου αγωνίστηκε σχεδόν ως τα σαράντα του χρόνια με τέσσερις διαφορετικές ομάδες. Ο Μιχόπουλος έφυγε για την Αγγλία, έπαιξε σε Μπέρνλι και Κρίσταλ Πάλας και έκλεισε στην Ομόνοια, ενώ ο Φραντζέσκος άλλαξε πέντε ομάδες, τελειώνοντας στην Προοδευτική. Αυτοί οι τρεις ήταν οι μεγάλοι απόντες του καλοκαιριού του 2000, μαζί με τον Μαραγκό που έπαιξε τρία ματς Κυπέλλου τον Αύγουστο πριν φύγει για την Ομόνοια, και έχασαν την ευκαιρία να σηκώσουν έναν τίτλο με τον ΠΑΟΚ, που έφτιαξε την ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο της επόμενης χρονιάς με νέες προσθήκες τους Οκκά, Τοχούρογλου, Ουντέζε, Σπάσιτς, Εγκωμίτη, Καμπς, Ορφανό, Καρυπίδη, Παπαδόπουλο, Φουτσίνι. Τα χόρτα κουρεύτηκαν, οι συμμετέχοντες αγγαρειομάχοι επιβραβεύτηκαν με τιμητική άδεια, ο ΠΑΟΚ βγήκε στο Ουέφα, ο Ναλιτζής έγινε ο πρώτος, έστω και εξ ημισείας, σκόρερ της Α’ Εθνικής με τη φανέλα του ΠΑΟΚ -αν εξαιρέσεις το γεγονός πως εκείνο το βράδυ μετρούσα 358 και σήμερα, ήταν μια καλή μέρα για να είσαι Παοκτσής φαντάρος στον Έβρο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB