Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

h65Στη γενιά μου έτυχαν πέντε τελικοί. Κερδίσαμε τους τρεις, στους οποίους ήμασταν καλύτεροι, χάσαμε τους δύο, στους οποίους ήταν καλύτεροι οι άλλοι. Δεν αδικηθήκαμε, δεν μας αδίκησαν στους τελικούς -όσα περίεργα έχουμε ζήσει τα είδαμε σε προηγούμενους γύρους του Κυπέλλου. Δύο στην Αθήνα, ένας στην Τούμπα, ένας στον Βόλο, ένας διπλός. Αξέχαστα πανηγύρια, ασήκωτες στενοχώριες, δάκρυα περηφάνιας, μουγκές επιστροφές, ντου, αίμα, συλλήψεις, ξύλο, γκολ, δοκάρια, εκδρομές, βόλτες, φωτιές, πανιά, χαρτάκια, κλομπ, διμοιρίες, βροχές, αγωνίες, απογοητεύσεις, λυτρώσεις -ορόσημα, όπως κι αν το δεις.

Το 1992, πριν κλείσω τα 17, είχα την τιμή να κρεμαστεί το πανί μου δίπλα στη Νεάπολη και μέχρι το γκολ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η αυριανή εφημερίδα, να την πάρω, να το καμαρώσω και να το βάλω στον τοίχο του δωματίου να το βλέπω κάθε πρωί που ξυπνάω. Στο ημίχρονο τα ξέχασα όλα, όπως και όσοι βρεθήκαμε ανάμεσα σε 4 και 4Α, όπου παίχτηκε ένα από τα πιο αιματηρά σκηνικά στην ιστορία των τελικών και γενικώς στις μάχες ανάμεσα σε οπαδούς και αστυνομία, το οποίο τελείωσε με την Έξωση Β’ των ματατζήδων από τη Θύρα 4, όπως είχε συμβεί δύο χρόνια νωρίτερα, αλλά αυτήν τη φορά το κόστος για τους λαθραίους εισβολείς ήταν τεράστιο, όπως και η εκδίκησή τους, λίγες μέρες μετά. Το πανί σκίστηκε, κατέρρευσε, στην προσπάθειά τους να κάνουν δρόμο για τους πανικόβλητους συναδέλφους τους όπως έτρεχαν να σωθούν από την καγκούρικη λαίλαπα που τους έκαιγε πίσω τους, αλλά οι ασπίδες στην επιστροφή αντιστάθμισαν τη ζημιά -έραβε η μάνα μου με τις ώρες το πανί, να είναι έτοιμο για την Κυριακή. Στο χόρτο το πάρτι κράτησε λίγο, αλλά ήταν τέτοια η αντάρα στο τσιμέντο σ’ εκείνο το ημίχρονο που πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Η ρεβάνς παίχτηκε μπροστά σε εκδρομείς της τελευταίας στιγμής, οι οποίοι μαζεύτηκαν το προηγούμενο βράδυ και βρέθηκαν στο Καραϊσκάκη απρόσκλητοι, στο χωριό δεν είχαμε ιδέα πως κάποιοι κατέβηκαν, το μάθαμε μαζί με όλο τον κόσμο στη ζωντανή σύνδεση της τηλεόρασης.

Το 2001 «έσπασε ο διάολος το ποδάρι του», όπως είχε προφητέψει ο Σωκράτης Κόκκαλης, ειρωνευόμενος την αγωνιστική κατάντια του ΠΑΟΚ και πιστεύοντας πως δεν είχε καμία τύχη κόντρα στον Ολυμπιακό της παράγκας στα φόρτε της. Κι όμως, ο ΠΑΟΚ του έριξε τέσσερα γκολ, με τερματοφύλακα που βρέθηκε ουρανοκατέβατος κάτω από την εστία, με τους 9.000 Old School σε μία από τις τελευταίες, αν όχι στην τελευταία, παράστασή τους, με τον Μώραλη να πιάνεται ασύλληπτο κορόιδο στις διαπραγματεύσεις για τη θέση των οπαδών στη Νέα Φιλαδέλφεια από τα τσακάλια που είχαν κάνει μέχρι και ρεπεράζ στο γήπεδο για να πιάσουν την καλύτερη και πιο πιεστική θέση. Μέχρι και με γκολ-οφσάιντ, εν μέσω παντοκρατορίας του Σωκράτη, που ακόμα θα αναρωτιέται τι έγινε και πώς έγινε εκείνη η τεσσάρα, ένα από τα καλύτερα ματς που έχει δώσει ο Δικέφαλος στην Αθήνα στην ιστορία του και ίσως το πιο μάγκικο Κύπελλο που κέρδισε φιλοξενούμενος, ως συνήθως.

Το 2003 ήταν μια απλή βόλτα με το αστικό. Δεν είχε ξανασυμβεί να γκρινιάζει μια κερκίδα επειδή πρέπει να περιμένει δυο ώρες για να σηκώσει το Κύπελλο, τόσο σίγουρη, τόσο αλαζονική, έπιασε το «σήκωσέ το, το γαμημένο» και το έκανε καραμέλα σε όλο το ματς, αναγκάζοντας τους κακόμοιρους φιλοξενούμενους να ανάψουν φωτιές με τα πυρωμένα τους λαρύγγια εκεί πριν το τέλος που φωνάξανε το ομαδικό «αααχ» που ακούστηκε ως το Μόναχο, τη Γάνδη και την Ισπανία. Το ανελέητο ξύλο στην αρχή διαδέχτηκαν τα δεκάδες δακρυγόνα στις μάχες με τους κατόχους ελεεινών φωτοτυπιών που ήθελαν να τις περάσουν για «εισιτήρια», οι μπάτσοι νικήθηκαν, μπήκαμε όλοι στο τέλος με σουλάτσο ενώ μας παρακολουθούσαν αποκαμωμένοι, ακουμπισμένοι στα παλιά εκδοτήρια της 4 -μάταια έψαχνα έναν να μου ελέγξει το δικό μου, που το βρήκα τελευταία στιγμή απ’ έξω και ήθελα, ρε φίλε, να μου το ελέγξουν, τόσο κόπο και τόση αγωνία είχα περάσει, αλλά δεν κόντευαν στις σπασμένες, διαλυμένες εισόδους.

Το 2014 ίσως να γράψαμε τη σπουδαιότερη παράσταση όλων των εποχών από οπαδούς που τραγουδούσαν για την πάρτη τους χωρίς αγώνα, χωρίς αντιπάλους και χωρίς καμία συναίσθηση για το τι τους περίμενε. Τα κορεό των απέναντι ξεχάστηκαν με την πρώτη σταγόνα βροχής και μετατράπηκαν σε ένα μονότονο, ολοκληρωτικό πανηγύρι γυμνών κορμιών που ανέμιζαν τα μπλουζάκια τους κάτω από τα φλας του πετάλου των αντιπάλων. Η ήττα στο χόρτο ήταν ολοκληρωτική, η αγωνιστική ταπείνωση έμεινε χαραγμένη σε όσους βρέθηκαν εκεί με τη βεβαιότητα πως είναι δικό μας κάτι που θεωρούσαμε πως μας ανήκει επειδή για να φτάσουμε να το διεκδικήσουμε είχαμε περάσει μέσα απ’ την Κόλαση -μας έμειναν οι φωτογραφίες, τα βιντεάκια και τα πρησμένα λαρύγγια από την τετράωρη ραψωδία μέχρι να σφυρίξει την έναρξη ο διαιτητής και να αντιληφθούμε πως είχαμε έρθει μόνο για τη βόλτα και το τραγούδι.

Το 2017, επιτέλους, μας στείλανε στη μέση της χώρας, χωρίσανε στη μέση το γήπεδο και μας βάλανε να αναμετρηθούμε με ίσους όρους μετά από δεκαετίες ταξιδιών στις έδρες των Αθηναίων. Τα προεόρτια ήταν σοκαριστικά, η τύχη του αγώνα έδειχνε πως θα είναι αντάξια της βλακείας όλων μας, αλλά το τέλος μας βρήκε ευτυχισμένους. Κι αν φτάσαμε να το κερδίσουμε στις λεπτομέρειες, αν χρειαστήκαμε ένα μη σφύριγμα να καλύψει το αμέσως προηγούμενο μη σφύριγμα δευτερόλεπτα πριν, ήταν επειδή ακόμα και στα καλύτερά μας θα πρέπει να μας παιδέψει η πόρνη η μπάλα, θα χρειαστεί να ματώσουμε, να φτιάξουμε την πιο δεμένη κερκίδα της ιστορίας και να αναπαράξουμε ένα άθλιο σύνθημα που, με τη συγκυρία δέκα αλλοδαπών στο χορτάρι, έκανε πιο πολλή δουλειά από τα πιο εμπνευσμένα τραγούδια μας: ΠΑΟΚ Γερά, Γερά, ένα μαύρο μασίφ τρομοκρατικό, ξεσηκωτικό φόντο στις επιθέσεις, μία ολοκληρωτική επικράτηση στο τσιμέντο, ένα τρόπαιο μετά από μιάμιση δεκαετία που προστέθηκε στα λιγοστά που έχουμε σηκώσει, έχοντας μάθει να ζούμε με τη μόνιμη απώλεια και την αδικία, την ατυχία, το ίδιο μας το κακό αγωνιστικό ριζικό.

Το 2018, στον έκτο τελικό της γενιάς μου, κατεβαίνουμε κουρασμένοι. Θυμωμένοι, ελαφρώς παραιτημένοι, εκδικητικοί αλλά απογοητευμένοι, απογοητευμένοι αλλά εκδικητικοί, φορτωμένοι με τα πιο μπερδεμένα συναισθήματα που έχουμε ζήσει σε μία χρονιά από τις πρώτες μας μέρες στο πέταλο. Εύκολο να μαντέψεις την ατμόσφαιρα, ακόμα ευκολότερο να φανταστείς την καύλα και την ομορφιά του να ζεις τέτοιο ματς, με τέτοια δική σου κερκίδα και τέτοιους αντιπάλους απέναντι. Το δύσκολο είναι να μαντέψεις τη στραβή, που κάνει καρτέρι πάντα σε τέτοια ραντεβού και το αποδεικνύει η ιστορία τους. Προσωπικά, έχοντας ζήσει κάθε πτυχή τέτοιων αγώνων από την κερκίδα, τα καφριλίκια αλλά και τις ομορφιές, το αίμα αλλά και το δάκρυ, το βρισίδι αλλά και το τραγούδι, τη χαρά και τη λύπη, τη νίκη και την ήττα, τα τεντωμένα στήθια και τα σκυμμένα κεφάλια, το μόνο που έχω να πω σε όποιον με διαβάζει και έχει μυαλό λίγο μεγαλύτερο από ένα κουκούτσι είναι αυτό που μ’ έμαθε ο πιο μεγάλος δάσκαλος που συνάντησα στη ζωή μου: Όσοι πάμε, τόσοι γυρνάμε. Όσοι έρθουν, τόσοι φεύγουν. Καμία ζωή και κανένα νιάτο δεν είναι λιγότερο σημαντικό από μία νίκη ή μια ήττα στο χορτάρι. Να ξαναγράψω ένα τέτοιο κείμενο στον επόμενο τελικό και να έχω να θυμάμαι τις γκολάρες και τα πανηγύρια και τα μεθύσια μετά την απονομή, τότε που είχαμε κατεβεί στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ και την άλλη μέρα προσπαθούσαμε να συνέλθουμε από το ποτό και τα πρησμένα λαρύγγια μας, θυμάστε, ρε μαλάκες, τι ωραία είχαμε περάσει;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038