ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

h65Στη γενιά μου έτυχαν πέντε τελικοί. Κερδίσαμε τους τρεις, στους οποίους ήμασταν καλύτεροι, χάσαμε τους δύο, στους οποίους ήταν καλύτεροι οι άλλοι. Δεν αδικηθήκαμε, δεν μας αδίκησαν στους τελικούς -όσα περίεργα έχουμε ζήσει τα είδαμε σε προηγούμενους γύρους του Κυπέλλου. Δύο στην Αθήνα, ένας στην Τούμπα, ένας στον Βόλο, ένας διπλός. Αξέχαστα πανηγύρια, ασήκωτες στενοχώριες, δάκρυα περηφάνιας, μουγκές επιστροφές, ντου, αίμα, συλλήψεις, ξύλο, γκολ, δοκάρια, εκδρομές, βόλτες, φωτιές, πανιά, χαρτάκια, κλομπ, διμοιρίες, βροχές, αγωνίες, απογοητεύσεις, λυτρώσεις -ορόσημα, όπως κι αν το δεις.

Το 1992, πριν κλείσω τα 17, είχα την τιμή να κρεμαστεί το πανί μου δίπλα στη Νεάπολη και μέχρι το γκολ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η αυριανή εφημερίδα, να την πάρω, να το καμαρώσω και να το βάλω στον τοίχο του δωματίου να το βλέπω κάθε πρωί που ξυπνάω. Στο ημίχρονο τα ξέχασα όλα, όπως και όσοι βρεθήκαμε ανάμεσα σε 4 και 4Α, όπου παίχτηκε ένα από τα πιο αιματηρά σκηνικά στην ιστορία των τελικών και γενικώς στις μάχες ανάμεσα σε οπαδούς και αστυνομία, το οποίο τελείωσε με την Έξωση Β’ των ματατζήδων από τη Θύρα 4, όπως είχε συμβεί δύο χρόνια νωρίτερα, αλλά αυτήν τη φορά το κόστος για τους λαθραίους εισβολείς ήταν τεράστιο, όπως και η εκδίκησή τους, λίγες μέρες μετά. Το πανί σκίστηκε, κατέρρευσε, στην προσπάθειά τους να κάνουν δρόμο για τους πανικόβλητους συναδέλφους τους όπως έτρεχαν να σωθούν από την καγκούρικη λαίλαπα που τους έκαιγε πίσω τους, αλλά οι ασπίδες στην επιστροφή αντιστάθμισαν τη ζημιά -έραβε η μάνα μου με τις ώρες το πανί, να είναι έτοιμο για την Κυριακή. Στο χόρτο το πάρτι κράτησε λίγο, αλλά ήταν τέτοια η αντάρα στο τσιμέντο σ’ εκείνο το ημίχρονο που πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Η ρεβάνς παίχτηκε μπροστά σε εκδρομείς της τελευταίας στιγμής, οι οποίοι μαζεύτηκαν το προηγούμενο βράδυ και βρέθηκαν στο Καραϊσκάκη απρόσκλητοι, στο χωριό δεν είχαμε ιδέα πως κάποιοι κατέβηκαν, το μάθαμε μαζί με όλο τον κόσμο στη ζωντανή σύνδεση της τηλεόρασης.

Το 2001 «έσπασε ο διάολος το ποδάρι του», όπως είχε προφητέψει ο Σωκράτης Κόκκαλης, ειρωνευόμενος την αγωνιστική κατάντια του ΠΑΟΚ και πιστεύοντας πως δεν είχε καμία τύχη κόντρα στον Ολυμπιακό της παράγκας στα φόρτε της. Κι όμως, ο ΠΑΟΚ του έριξε τέσσερα γκολ, με τερματοφύλακα που βρέθηκε ουρανοκατέβατος κάτω από την εστία, με τους 9.000 Old School σε μία από τις τελευταίες, αν όχι στην τελευταία, παράστασή τους, με τον Μώραλη να πιάνεται ασύλληπτο κορόιδο στις διαπραγματεύσεις για τη θέση των οπαδών στη Νέα Φιλαδέλφεια από τα τσακάλια που είχαν κάνει μέχρι και ρεπεράζ στο γήπεδο για να πιάσουν την καλύτερη και πιο πιεστική θέση. Μέχρι και με γκολ-οφσάιντ, εν μέσω παντοκρατορίας του Σωκράτη, που ακόμα θα αναρωτιέται τι έγινε και πώς έγινε εκείνη η τεσσάρα, ένα από τα καλύτερα ματς που έχει δώσει ο Δικέφαλος στην Αθήνα στην ιστορία του και ίσως το πιο μάγκικο Κύπελλο που κέρδισε φιλοξενούμενος, ως συνήθως.

Το 2003 ήταν μια απλή βόλτα με το αστικό. Δεν είχε ξανασυμβεί να γκρινιάζει μια κερκίδα επειδή πρέπει να περιμένει δυο ώρες για να σηκώσει το Κύπελλο, τόσο σίγουρη, τόσο αλαζονική, έπιασε το «σήκωσέ το, το γαμημένο» και το έκανε καραμέλα σε όλο το ματς, αναγκάζοντας τους κακόμοιρους φιλοξενούμενους να ανάψουν φωτιές με τα πυρωμένα τους λαρύγγια εκεί πριν το τέλος που φωνάξανε το ομαδικό «αααχ» που ακούστηκε ως το Μόναχο, τη Γάνδη και την Ισπανία. Το ανελέητο ξύλο στην αρχή διαδέχτηκαν τα δεκάδες δακρυγόνα στις μάχες με τους κατόχους ελεεινών φωτοτυπιών που ήθελαν να τις περάσουν για «εισιτήρια», οι μπάτσοι νικήθηκαν, μπήκαμε όλοι στο τέλος με σουλάτσο ενώ μας παρακολουθούσαν αποκαμωμένοι, ακουμπισμένοι στα παλιά εκδοτήρια της 4 -μάταια έψαχνα έναν να μου ελέγξει το δικό μου, που το βρήκα τελευταία στιγμή απ’ έξω και ήθελα, ρε φίλε, να μου το ελέγξουν, τόσο κόπο και τόση αγωνία είχα περάσει, αλλά δεν κόντευαν στις σπασμένες, διαλυμένες εισόδους.

Το 2014 ίσως να γράψαμε τη σπουδαιότερη παράσταση όλων των εποχών από οπαδούς που τραγουδούσαν για την πάρτη τους χωρίς αγώνα, χωρίς αντιπάλους και χωρίς καμία συναίσθηση για το τι τους περίμενε. Τα κορεό των απέναντι ξεχάστηκαν με την πρώτη σταγόνα βροχής και μετατράπηκαν σε ένα μονότονο, ολοκληρωτικό πανηγύρι γυμνών κορμιών που ανέμιζαν τα μπλουζάκια τους κάτω από τα φλας του πετάλου των αντιπάλων. Η ήττα στο χόρτο ήταν ολοκληρωτική, η αγωνιστική ταπείνωση έμεινε χαραγμένη σε όσους βρέθηκαν εκεί με τη βεβαιότητα πως είναι δικό μας κάτι που θεωρούσαμε πως μας ανήκει επειδή για να φτάσουμε να το διεκδικήσουμε είχαμε περάσει μέσα απ’ την Κόλαση -μας έμειναν οι φωτογραφίες, τα βιντεάκια και τα πρησμένα λαρύγγια από την τετράωρη ραψωδία μέχρι να σφυρίξει την έναρξη ο διαιτητής και να αντιληφθούμε πως είχαμε έρθει μόνο για τη βόλτα και το τραγούδι.

Το 2017, επιτέλους, μας στείλανε στη μέση της χώρας, χωρίσανε στη μέση το γήπεδο και μας βάλανε να αναμετρηθούμε με ίσους όρους μετά από δεκαετίες ταξιδιών στις έδρες των Αθηναίων. Τα προεόρτια ήταν σοκαριστικά, η τύχη του αγώνα έδειχνε πως θα είναι αντάξια της βλακείας όλων μας, αλλά το τέλος μας βρήκε ευτυχισμένους. Κι αν φτάσαμε να το κερδίσουμε στις λεπτομέρειες, αν χρειαστήκαμε ένα μη σφύριγμα να καλύψει το αμέσως προηγούμενο μη σφύριγμα δευτερόλεπτα πριν, ήταν επειδή ακόμα και στα καλύτερά μας θα πρέπει να μας παιδέψει η πόρνη η μπάλα, θα χρειαστεί να ματώσουμε, να φτιάξουμε την πιο δεμένη κερκίδα της ιστορίας και να αναπαράξουμε ένα άθλιο σύνθημα που, με τη συγκυρία δέκα αλλοδαπών στο χορτάρι, έκανε πιο πολλή δουλειά από τα πιο εμπνευσμένα τραγούδια μας: ΠΑΟΚ Γερά, Γερά, ένα μαύρο μασίφ τρομοκρατικό, ξεσηκωτικό φόντο στις επιθέσεις, μία ολοκληρωτική επικράτηση στο τσιμέντο, ένα τρόπαιο μετά από μιάμιση δεκαετία που προστέθηκε στα λιγοστά που έχουμε σηκώσει, έχοντας μάθει να ζούμε με τη μόνιμη απώλεια και την αδικία, την ατυχία, το ίδιο μας το κακό αγωνιστικό ριζικό.

Το 2018, στον έκτο τελικό της γενιάς μου, κατεβαίνουμε κουρασμένοι. Θυμωμένοι, ελαφρώς παραιτημένοι, εκδικητικοί αλλά απογοητευμένοι, απογοητευμένοι αλλά εκδικητικοί, φορτωμένοι με τα πιο μπερδεμένα συναισθήματα που έχουμε ζήσει σε μία χρονιά από τις πρώτες μας μέρες στο πέταλο. Εύκολο να μαντέψεις την ατμόσφαιρα, ακόμα ευκολότερο να φανταστείς την καύλα και την ομορφιά του να ζεις τέτοιο ματς, με τέτοια δική σου κερκίδα και τέτοιους αντιπάλους απέναντι. Το δύσκολο είναι να μαντέψεις τη στραβή, που κάνει καρτέρι πάντα σε τέτοια ραντεβού και το αποδεικνύει η ιστορία τους. Προσωπικά, έχοντας ζήσει κάθε πτυχή τέτοιων αγώνων από την κερκίδα, τα καφριλίκια αλλά και τις ομορφιές, το αίμα αλλά και το δάκρυ, το βρισίδι αλλά και το τραγούδι, τη χαρά και τη λύπη, τη νίκη και την ήττα, τα τεντωμένα στήθια και τα σκυμμένα κεφάλια, το μόνο που έχω να πω σε όποιον με διαβάζει και έχει μυαλό λίγο μεγαλύτερο από ένα κουκούτσι είναι αυτό που μ’ έμαθε ο πιο μεγάλος δάσκαλος που συνάντησα στη ζωή μου: Όσοι πάμε, τόσοι γυρνάμε. Όσοι έρθουν, τόσοι φεύγουν. Καμία ζωή και κανένα νιάτο δεν είναι λιγότερο σημαντικό από μία νίκη ή μια ήττα στο χορτάρι. Να ξαναγράψω ένα τέτοιο κείμενο στον επόμενο τελικό και να έχω να θυμάμαι τις γκολάρες και τα πανηγύρια και τα μεθύσια μετά την απονομή, τότε που είχαμε κατεβεί στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ και την άλλη μέρα προσπαθούσαμε να συνέλθουμε από το ποτό και τα πρησμένα λαρύγγια μας, θυμάστε, ρε μαλάκες, τι ωραία είχαμε περάσει;

Φανέλα

Φανέλα

Φανέλα έχω πάρει δύο φορές στη ζωή μου. Η πρώτη ήταν ιστορική, καθώς επρόκειτο για τη φανέλα με τον ...

Read more
Άριστα

Άριστα

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια γκολ που έχουμε βάλει στην ιστορία μας μπήκε σε ένα Χαλκηδόνα-ΠΑΟΚ 1-2, στ ...

Read more
Προειδοποίηση

Προειδοποίηση

Οι ώρες που περάσαμ ...

Read more
Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και «πάρ&epsilo ...

Read more
0006

0006

Παίζει να είμαι ο άνθ&rho ...

Read more
Συμβολικό

Συμβολικό

Ο πρώτος αγώνας του ΠΑΟΚ που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το ΠΑΟΚ-Πιερικός 2-1, τη χρονιά που πή ...

Read more
Πείραμα

Πείραμα

Αυτό, μάλιστα, είναι ενδιαφέρον πείραμα. Και κοντεύει η ώρα να το ζήσουμε και αυτό, τρία χρόνια μετά ...

Read more
Aγγεία

Aγγεία

Ένιωθα τα αγγεία να σπάζουνε μέσα στις κόγχες. Πόσα έχουν αντέξει αυτά τα μάτια, τόσα χρόνια στο γήπ ...

Read more
Εμφύλιοι

Εμφύλιοι

Τα σούτια μεταξύ μας στην κερκίδα πόσο μεγάλο κεφάλαιο είναι. ...

Read more
Pestin

Pestin

Ήμουν ο πιο ενημερ&omega ...

Read more
Καρναβάλια

Καρναβάλια

Φεβρουάριος 2004 και μία παρέα αποτελούμενη από δύο ατρόμητους Παοκτσήδες ξεκινά το ταξίδι με το αυτ ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

• Παρακολουθήστ&epsilon ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.