Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

KASTORIAΔεν υπάρχει πιο εκδικητικός Παοκτσής από τον ΤΣ. Ο άνθρωπος είναι να τον φοβάσαι, άμα τον είχαμε βασική εντεκάδα δε θα πλησίαζε αντίπαλος επιθετικός ούτε για να μειώσει από 4-0 σε 4-1.

Δεν ανέχεται ούτε αυτό, ξεκινάμε χαλαρά με τον μικρομεσαίο, ρίχνουμε 4 γκολ, βάζει και κανένα πιτσιρίκι να πάρει συμμετοχή, στο 89’ μειώνει ο αντίπαλος και δεν ασχολείται κανένας, εκτός από αυτόν, θα τον έχετε ακούσει, γίνεται το 4-1 και άντε ρε κοιμισμένοι ασταδιάλα χάλασε το καθαρό σκορ δηλαδή τι καταλάβατε τώρα γαμώ το καντήλι μου ρε διώξ’ τους όλους ρε και παραιτήσου κι εσύ και οι προπονητές και η διοίκηση και όλοι οι σύνδεσμοι να αλλάξουν πρόεδρο και τέτοια, τον κοιτάει περίεργα ο κόσμος.

Το αποκορύφωμα του εκδικητικού τύπου δεν είναι άλλο από τους αγώνες Κυπέλλου. Στην ουσία αυτό είναι το Κύπελλο, παίζεις τον πρώτο αγώνα και στον δεύτερο παίρνεις εκδίκηση –είτε επειδή δεν κέρδισες  τον πρώτο, είτε επειδή κέρδισες αλλά δεν έβαλες όσα ήθελες. Με την Καλλιθέα να τον βλέπατε, έσπαζε ο Σταφυλίδης με το δεξί τα δοκάρια, χάναμε το ένα μετά το άλλο, κάνει την ομορφιά ο Βιβιάν με τον Μαρουκάκη, 2-0 τελικό. Ο ΤΣ δε μιλούσε, ρουφούσε έτσι αργά το φραπέ, τίναζε τελετουργικά τη στάχτη από τα τσιγάρα το ένα πίσω από το άλλο, καρφωμένο το βλέμμα στην τηλεόραση, εμείς είχαμε κάνει μια θέση πιο δίπλα μην εκραγεί και τις φάμε εμείς, συγκρατήθηκε αλλά καιγόταν από μέσα του, θα την πλήρωνε η σερβιτόρα στο τέλος, μήπως έχετε ψιλά, έτοιμος ήταν, ακόμα δεν ξέρει η καημένη από τι γλίτωσε. Βάζει μπρος στο αυτοκίνητο και μετά από 2 ώρες που δεν είχε πει κουβέντα λέει «στη ρεβάνς αν δεν τους ρίξουμε 6 γκολ θα πάω και θα πλακώσω όλη την ομάδα». Στη ρεβάνς, ως γνωστόν, μετά το 6-0 η ομάδα χαλάρωσε, δεν υπήρχε λόγος να βάλουμε περισσότερα.

Έτσι πάει με τον ΤΣ σε όποιο πρώτο ματς έχουμε δει μαζί. Τα μαζεύει, τα μαζεύει και με τη λήξη βγάζει το χρησμό, στον επαναληπτικό θα τους ρίξουμε τόσα, αλλιώς θα γίνει ξέρω ‘γώ αναλόγως τι υπολογίζει για να είναι ικανοποιημένος. Και κάνει τη μαλακία και πάει στο ΠΑΟΚ-Καστοριά, να χαρεί ποδόσφαιρο και πλούσιο θέαμα και πολλά γκολ. Και τρώει την Τούμπα που για πρώτη φορά ο Σ.Φ. Αλάσκας έπαιζε εντός έδρας, τρώει και το πέναλτι του Καπετανόπουλου, 0-1, παγωμένος ο ΤΣ και από το κρύο και από το σκορ. Περιμέναμε το χρησμό. Και λέει ο ΤΣ «εκεί μέσα θα τους βάλουμε πέντε γκολ».

Έρχεται η μέρα που θα τους βάλουμε πέντε γκολ, ετοιμαζόμαστε από το πρωί για το ταξίδι, μας λέει και ένας δικός μας που δούλευε τότε στην Καστοριά «μάγκες, τέλεια μέρα για μπάλα, έχει παγώσει η λίμνη, πολύ ρομαντικά, ελάτε νωρίς να θαυμάσουμε τα τοπία». Ξεκινήσαμε νωρίς, πιο πολύ για να βρούμε την ιστορική καφετέρια Παντεμπόι, που είχε ακούσει από έναν Καστοριανό ο φίλος μας ο Β να λέει στο τηλέφωνο «είμαι έξω από το Παντεμπόι και τρώω ένα Στάρκιν μήλο και σε περιμένω». Αληθινή ιστορία αυτό. Όλα έτοιμα, κασκόλ, φανέλες και τα λοιπά, πολύ κρύο, όμως, λέει ο ΤΣ πάμε όπως είμαστε Καστοριά αλλά στο γυρισμό να πάμε από Καστανιά να φάμε σουβλάκια, που το είχαμε και απωθημένο.

Σ’ εκείνο το ιστορικό από πολλές απόψεις ματς ακούσαμε για πρώτη φορά από μεγάλο παλικάρι της εξέδρας μας τη φράση «ρε θα σε φάω τα λαιμά», απευθυνόμενος προς φανατικό οπαδό της Καστοριάς στα δύο μέτρα που τους χώριζε μόνο ένα κάγκελο. Τη γλίτωσε ο φανατικός οπαδός της Καστοριάς, ήταν γερό το σίδερο τελικά. Αλλά ο χρησμός του ΤΣ δε βγήκε αληθινός, ποια πέντε γκολ, ένα και με το στανιό και με τη μύτη βάλαμε, άντε γεια το Κυπελλάκι, μας βγήκαν ξινά και τα σουβλάκια που στην επιστροφή χιόνιζε και όλα παγωμένα μέσα στη νύχτα και είχαμε κι έναν νταλικιέρη μπροστά μας στις στροφές που τον βρίζαμε κωλόγαυρε και τέτοια, Ρουμάνος ήταν ο άνθρωπος τελικά, δύσκολη μέρα.

Αλλά ο πηγαιμός ήταν όλη η απόλαυση. Βάζει μπρος από Καλαμαριά, αρχίζει και γκρινιάζει επί μία ώρα, άντε πάμε ρε να τους ρίξουμε πέντε γκολ, που ήρθανε μέσα στην Τούμπα και μας πουλήσανε μαγκιά και μας πήρανε το διπλό, πάγωσαν τα κόκκαλά μου ρε για να βλέπω να μας βάζει γκολ ο Καπετανόπουλος ρε, τι πράματα είναι αυτά, 5-0 από το ημίχρονο πρέπει, να μάθουν αυτοί ποιος είναι ο ΠΑΟΚ και να σέβονται, έλεγε, έλεγε, κάποια στιγμή φτάσαμε στα Μάλγαρα, πλήρωσε τα διόδια και πάλι έβριζε, άκουγε και η ταμίας τα ακατάληπτα, συνεχίσαμε, πάλι έλεγε, εγώ τι να πω, δεν είχα πάει στο πρώτο ματς και δεν είχα φορτώσει έτσι, δε μιλούσα, έβλεπα τα τοπία, ωραία η διαδρομή για Καστοριά, δεν ήξερα πως περνάς κι από Κατερίνη, έλεγε ο ΤΣ, σιχτίριζε, απειλούσε, κάποια στιγμή του λέω ρε μαλάκα, δε γυρνάμε προς τα πίσω γιατί από ‘δώ που πας σε λίγο θα φτάσουμε Λάρισα;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038