Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

thyra1981Στις 8 Φεβρουαρίου 1981 δεν έχασε τη ζωή του κανένας «οπαδός του Ολυμπιακού». Στις 8 Φεβρουαρίου 1981, σαν σήμερα πριν από 37 χρόνια, ξεψύχησαν στα σκαλιά του Καραϊσκάκη δεκαεννιά άνθρωποι, στους οποίους προστέθηκαν άλλοι δύο που δεν κατάφεραν να επιζήσουν από τα τραύματά τους. Είκοσι ένας άνθρωποι συνολικά, είκοσι ένας συμπολίτες μας, είκοσι μία ψυχές. Είναι μικρόψυχο να περιορίζεις το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης βάζοντας οπαδικές ταμπέλες στην απώλεια μιας ζωής. Καμιά μάνα δεν έκλαψε τον «οπαδό» γιο της, κανένας πατέρας δε σκέφτηκε πως έχασε η ομάδα του έναν «υποστηρικτή». Η ζωή τελείωσε. Η ζωή δεν «συνεχίζεται» -μόνο ο θάνατος συνεχίζεται.

Η τρύπα στις καρδιές των δικών τους μένει ανοιχτή ως να κλείσουν και τα δικά τους μάτια. Ποιος Ολυμπιακός και ποια ΑΕΚ και ποιος ΠΑΟΚ να έχει σημασία, που καθόμαστε και το αναλύουμε τόσες δεκαετίες. Οι 21 αδικοχαμένοι της ύψιστης τραγωδίας είναι 21 νεκροί άνθρωποι. 21 μαυροφορεμένα σπίτια. 21 αδικαίωτοι θάνατοι. Πληρώναμε όλοι μας στην τιμή του εισιτηρίου ένα ποσοστό «υπέρ θυμάτων της Θύρας 7», έβγαιναν οι πολιτικάντηδες και ανακοίνωναν «οικονομική ενίσχυση των οικογενειών των θυμάτων της Θύρας 7», λες και θα ξεχρεώναμε για το έγκλημα με λεφτά.

Αν υπάρχει ένα θετικό που έμεινε από το συμβάν, που κατανοώ πως η λέξη «θετικό» μπορεί να ακουστεί ως ύβρις, ήταν που από εκείνο το καταραμένο απόγευμα μειώθηκαν οι χωρητικότητες, είχαν όλοι το νου τους και ενδεχομένως να έχουμε αποφύγει κι άλλες τέτοιες τραγωδίες και να μην το ξέρουμε. Να μην πήγε εντελώς μάταιη η θυσία τους, κάπως έτσι. Δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, έζησα κι εγώ τη δική μου, χτυπημένος από τους δικούς μου συνοπαδούς στην είσοδο του Χαριλάου, ζώντας για λίγες στιγμές έναν παρόμοιο θάνατο όσο με ποδοπατούσαν και μ' έσπρωχναν πάνω στο δολοφονικό κάγκελο που ένας εγκληματίας είχε εγκαταστήσει μπροστά στην πόρτα της Θύρας 1. Εμένα κάποιος με τράβηξε, με έσωσε, δεν μπήκα στη λίστα των απόντων. Αλλά έμαθα πως κάθε στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία κι από τότε τη ζω ως τέτοια.

Σιωπή και τιμή στις ερυθρόλευκες ψυχές και τη μία κιτρινόμαυρη που βρέθηκε ανάμεσά τους.

Παναγιώτης. Παρών!
Κώστας. Παρών!
Ηλίας. Παρών!
Γεράσιμος. Παρών!
Γιάννης. Παρών!
Σπύρος. Παρών!
Γιάννης. Παρών!
Νίκος. Παρών!
Γιάννης. Παρών!
Βασίλης. Παρών!
Στράτος. Παρών!
Μιχάλης. Παρών!
Ζωγραφούλα. Παρούσα!
Σπύρος. Παρών!
Κώστας. Παρών!
Μιχάλης. Παρών!
Κώστας. Παρών!
Αναστάσιος. Παρών!
Αντώνης. Παρών!
Χρήστος. Παρών!
Δημήτρης. Παρών!

Όλοι Παρόντες.
Όλοι Αθάνατοι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB