Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

salpirizoupoliΕπειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιριστή Δημήτριο Σαλπιγγίδη (στο εξής: «#14»),

για τον οποίο έχω εκφράσει πολλάκις τη γνώμη μου και έχω καβατζωθεί από νωρίς (έχω πει, δηλαδή, πέντε διαφορετικές γνώμες και ανάλογα με ποιον μιλάω και ποιος μου τα χώνει δίνω παραπομπή το λινκ «εγώ τα έλεγα από τότε, δες τι έγραφα»), να το τελειώνουμε το θέμα μια και καλή. Κανείς δεν έχει ζημιωθεί από τον #14 περισσότερο από εμένα και την οικογένειά μου. Κανείς από όλους εσάς που τον βρίζετε και τον κράζετε και λέτε να φύγει ο προδότης και τα ρέστα. Κανείς δεν είχε άμεση, προσωπική απώλεια από το #14 όσο εγώ.

Τουλάχιστον 200.000 Ευρώ μου στοίχισε εμένα ο #14. Ολογράφως, τουλάχιστον διακόσιες χιλιάδες Ευρώ. Τόσα θα είχα σήμερα, αλλά και περισσότερα, ίσως, άμα τα έβαζα κλειστά στην Τράπεζα με κανένα 5-6% που θα μου έδιναν και θα έκαναν τεμενάδες με τέτοια έλλειψη ρευστότητας (τι εκφράσεις χρησιμοποιώ τώρα). Θα είχα εξασφαλισμένο μέλλον για εμένα, για τα παιδιά μου, διαρκείας για μια ζωή σε όλα τα αθλήματα, κασκόλ, φανέλες με 10 νούμερα για να φοράω διαφορετική σε κάθε ματς, όλα τα κομφόρ. Και ένα στόμα λιγότερο να ταΐζω, άλλο κέρδος και από εκεί.

Είχε πάει η σύζυγος μια φορά στην μπουτίκ να πάρει κάτι για δώρο, κλασικά, ήταν κάπως σκοτεινά που βράδιαζε νωρίς το Χειμώνα. Την είχε τελειώσει τη δουλειά της, είχε αγοράσει ποιος ξέρει τι, δε θυμάμαι τώρα, περνούσε από την μπουτίκ απέναντι να γυρίσει σπίτι. Κι όπως περνάει την άδεια Ανατολικής Θράκης, ψυχή δεν είχε στο δρόμο, ξεκινάει ξαφνικά με την όπισθεν μια μαούνα δίχως οδηγό και πάει να πέσει πάνω της. Σπινιάρουν τα λάστιχα, ακούγονται τα άλογα της μηχανής του τζιπ που μουγκρίζει, περνάει η ζωή μπροστά από τα μάτια της, στέλνει αποχαιρετιστήριο φιλί στα παιδιά και στον άντρα της και ετοιμάζεται να πάει με τα άλλα Παοκτσάκια να κάνει παρέα στον ουρανό. Κι εκεί, πέντε πόντους πριν το μοιραίο, το τζιπάκι δίχως οδηγό αλλάζει ταχύτητα, κόβει το τιμόνι και ξεπαρκάρει με μια κοφτή κίνηση δίχως να την ακουμπήσει. Κι όπως φεύγει το τζιπάκι και μπαίνει στο δρόμο, διαπιστώνει πως τελικά υπήρχε οδηγός, ίσα-ίσα έφτανε ως το τζάμι αλλά τον είδε, γνωστή φυσιογνωμία: Ο #14.

Στη δουλειά είχαμε ομαδικό ασφαλιστήριο, το έγραφε καθαρά: «Απώλεια ζωής δικαιούχου ή συζύγου 200.000 Ευρώ». Τόσα έχασα άμα το άφηνε πέντε πόντους ακόμα. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα προέκυπτε από ευθύνες και μηνύσεις και αποζημιώσεις και ό,τι άλλο θα σκεφτόταν η δικηγόρος μου, άσε που θα υπήρχε και η κοινωνική κατακραυγή, σκεφτείτε τώρα πόσοι και ποιοι (ειδικά «ποιοι») θα μαζεύονταν έξω από το δικαστήριο τη μέρα της δίκης και τι κράξιμο θα έπεφτε, πάνω από εκατομμύριο θα του έπαιρνα, τι διακόσια χιλιάρικα γράφω, άμα κουβαλούσα και τα παιδιά μαζί μου θα έκλαιγαν και οι αστυνομικοί που θα του πέρναγαν τις χειροπέδες. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν τα λέω εγώ αυτά, εγώ την αγαπάω τη σύζυγο και κορώνα στο κεφάλι μου  –αυτή τα λέει. Τουλάχιστον θα είχαμε εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών, τώρα πρέπει κάθε μέρα στο μεροκάματο και την αγωνία, δεν το έχω χωνέψει ακόμα, θα είχα θυσιαστεί αλλά θα σωνόταν η οικογένειά μου, τέτοια. Ιδέα δεν έχει πώς θα επενδύαμε οικογενειακώς τα χρήματα και τι ωραία που θα περνούσαμε, αλλά από την πλευρά της έτσι το βλέπει.

Γι’ αυτό, μη με ξανακράξετε όταν γράφω πως δεν πρόκειται να βρίσω άνθρωπο που φοράει τη φανέλα με τον Δικέφαλο στο στήθος, για όσο θα τη φοράει. Κανονικά, θα έπρεπε να ήμουν ο πρώτος που θα τον έβριζε, πέντε πόντους ακόμα, ρε μπαγλαμά, την κάνεις που την κάνεις την παράνομη όπισθεν, κάν’ την λίγο ακόμα, χάσαμε τα λεφτά, άντε πάλι από Δευτέρα θα τρέχουμε για δουλειά και τα παιδιά μας δεν έχουν Νουτέλα για πρωινό και τα ταΐζουμε ψωμί με σκέτο βούτυρο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB