Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

teoΟ πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παοκτσής. Άμα θέλετε να προσλάβετε υπεύθυνο υπάλληλο, αυτόν να πάρετε.

Έβγαινε το πρόγραμμα της εβδομάδας στη δουλειά, έτρεχε ο Θ να δει τι δουλεύει. Έγραφε, ας πούμε, Δευτέρα με Παρασκευή πρωινός 08:00-16:00. Κανένα πρόβλημα, ο ΠΑΟΚ έπαιζε Europa League Πέμπτη βράδυ και Πρωτάθλημα Κυριακή, συνέχιζε τη ζωή του. Όταν, όμως, έβγαινε πρόγραμμα και του τύχαινε βάρδια πάνω σε αγώνα, εκεί υπήρχε θέμα.

Στην αρχή έψαχνε να το ανταλλάξει. Πολλά άτομα δουλεύαμε, όλο και κάποιος βρισκόταν να του δώσει το δικό του πρόγραμμα για να πάει ο Θ στο γήπεδο ή στην καφετέρια. Αλλά καμιά φορά δε βόλευε τίποτα, του έμενε το ωράριο που έπεφτε πάνω στο ματς και αγχωνόταν από τη Δευτέρα για το Σαββατοκύριακο, μας τα ζάλιζε όλη την εβδομάδα.

Ας πούμε πως δούλευε Κυριακή 12:00-20:00 και ο ΠΑΟΚ έπαιζε στις 19:30 στην Τούμπα. Τον έβλεπες, κατά τις 17:00 το απόγευμα, έπιανε το μάγουλο όπως το πιάνουν αυτοί στο olapaok ντεμέκ τον έπιασε πονόδοντος. Κατά τις 18:00 ζητούσε κάνα παυσίπονο, ρε παιδιά, το έπαιρνε κιόλας, έπαιζε το ρόλο κανονικά, μιλούσε στραβά δήθεν επειδή τον ενοχλούσε ο τραπεζίτης, χτυπιόταν, ίδρωνε, ολόκληρη αυθυποβολή. Και κατά τις 18:30 πήγαινε στον προϊστάμενο και έλεγε «δεν αντέχω άλλο, πονάω, πρέπει να φύγω». Και έπαιρνε ένα ταξάκι, άλλες εποχές, έπαιρνες ταξί για πλάκα τότε, ήταν στην Τούμπα εφτά παρά στη θέση του με το διαρκείας.

Αυτά γίνονταν πριν από πολλά χρόνια, με συχνότητα περίπου μια φορά το μήνα, δεν είχε πολλά νυχτερινά ή Κυριακές και συνήθως ήταν ελεύθερος να φχαριστιέται τον ΠΑΟΚ του στο γήπεδο ή στην τηλεόραση. Αλλά όσο περνούσε ο καιρός, άρχισε να καρφώνεται, τον είχαν πάρει όλοι χαμπάρι. Πηγαίναμε στη δουλειά, ερχόταν ο προϊστάμενος και μας ρωτούσε «παίζει ο ΠΑΟΚ σήμερα»; Του λέγαμε ναι, παίζει στις 5. «Ωχ, πάλι θα έρθει ο άλλος κατά τις 4 να μου πει πως έχει πέτρα στο νεφρό». Αλλά δεν το σταμάτησε ποτέ, 5-6 χρόνια δουλεύαμε μαζί, σε κάθε ματς έκανε το ίδιο πράγμα. Άμα ήταν σχολείο θα έμενε πάντα από απουσίες. Μόνο περίοδο δεν είπε πως είχε, άμα γράψω πόσες αρρώστιες είχε πάθει θα τον καλέσουν σε ιατρικό συνέδριο, από πονοκέφαλο μέχρι αρρυθμίες και από ωτίτιδα μέχρι μια παρανυχίδα που πρήστηκε και δεν μπορούσε να πληκτρολογήσει (αλλά από το γήπεδο έστελνε sms με την εξέλιξη κάθε τρία λεπτά).

Και τα ‘φερε η μοίρα να με βάλουν υπεύθυνο αυτού του ανθρώπου μια μέρα. Σε ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός. Σκάμε μαζί στη δουλειά, κοιτιόμαστε, του λέω «με βάλανε υπεύθυνο σήμερα, δεν πιστεύω να σε πιάσει καμιά αρρώστια πάλι», όχι, μου λέει, μια χαρά είμαι, αλλά βρες κάτι να γράψεις. Και έφυγε πριν καν πιάσει δουλειά. Φύγαμε μαζί από τη συγκεκριμένη δουλειά κάποια στιγμή πρόσφατα, το σκέφτομαι τώρα, αυτός είδε πενήντα αγώνες παραπάνω από εμένα που δεν ήμουν κοπανατζής, εγώ πήρα πενήντα μεροκάματα παραπάνω, και οι δύο άφραγκοι είμαστε σήμερα, αλλά αυτός πέρασε καλύτερα. Συνεπώς, άμα γύριζα πίσω το χρόνο κι εγώ τα ίδια θα έκανα, όταν παίζει ο ΠΑΟΚ η δουλειά είναι ντροπή, πολλά χρόνια μπροστά ο Θ, τελικά.

Γαστρεντερίτιδα

Γαστρεντερίτιδα

Το μόνο χειρότερο απ ...

Read more
0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
Δώσε

Δώσε

Αυτός είναι ο Παοκτσής. Κερδίζει ήδη 5-1 τον Ολυμπιακό στις Σέρρες, κλέβει ο επιθετικός του την μπάλ ...

Read more
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ

Προσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη τ ...

Read more
Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
0030

0030

Λίγο άνω του μετρίο&ups ...

Read more
Μπασκετάκι

Μπασκετάκι

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει. Χαλιέ ...

Read more
Παλαβομάρα

Παλαβομάρα

Φυσικό είναι να μιλά&epsi ...

Read more
Μανουριάρης

Μανουριάρης

Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την ...

Read more
Κραυγές

Κραυγές

Οι ρατσιστικές κραυγές ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αποτελέσει βασικό άξονα διαλεκτικής μίας αθλητική ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.