Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

acesΟ στενός κύκλος, μια τετράδα που στα μαθηματικά ήμασταν άριστοι και μυαλά που αν μας είχε ανακαλύψει η NASA τώρα θα μιλούσαμε αμερικάνικα, παίζαμε μόνο Πόκα.

Σαββατοκύριακα, αργίες, διακοπές, όποτε δεν είχαμε σχολείο μας έβρισκες στα τσιμεντένια σκαλάκια του πατρικού μου αραγμένους με μια τριανταδυάρα, να ανακατεύουμε και να μοιράζουμε με ταχύτητα και αυθεντία κρουπιέρη, περιοδικά στοίβες στα πόδια μας που χρησίμευαν ως νόμισμα για τα πονταρίσματα, γαριδάκια, πατατάκια, χυμοί Φλώρινα και Πόκα μέχρι να μας φωνάξουν οι μάνες μας για το μεσημεριανό και το βραδινό. Χάλασε η παρέα της Πόκας μετά την Έκτη Δημοτικού, επειδή εγώ πήγα Καβάλα, στο Πειραματικό, ενώ οι υπόλοιποι έμειναν στο Γυμνάσιο του χωριού, σταματήσαμε και να ξοδεύουμε όλο το χαρτζιλίκι μας για να αγοράζουμε κόμιξ, να έχουμε να παίζουμε στα χαρτιά.

Ήταν η τελευταία φορά που είχαμε βγει για κάλαντα. Με τον Ζαχαρία είχαμε κάνει μια γύρα το χωριό και αντιληφθήκαμε πως παραείμαστε μεγάλοι για να χτυπάμε κουδούνια και να παίζουμε τριγωνάκια. Μαζευτήκαμε το απόγευμα στο μπιλιαρδάδικο της γειτονιάς, πιάσαμε την τσόχα στη γωνία και αρχίσαμε την Εικοσιμία -το παιχνίδι που ήξεραν όλοι, άρα μπορούσες και να τους αρμέξεις όλους. Ο Γιώργος βαριόταν, δεν είχε καμία πολυπλοκότητα η κατάσταση, τραβούσες, σταματούσες, καιγόσουν, η ίδια ρουτίνα. Με την Πόκα δεν βαριόσουν ποτέ, είχε εκατομμύρια συνδυασμούς και πιθανότητες που έπρεπε να υπολογίζεις ανά δευτερόλεπτο και σε κάθε φύλλο ή μπόμπα που άνοιγε κάτω, έστυβες το μυαλό σου, το γύμναζες. Αλλά κάπως έπρεπε να μαζέψουμε τα φράγκα των υπόλοιπων, συνεπώς κάναμε την αγγαρεία και καθόμασταν υπομονετικά γύρω από την τσόχα, με μια εικοσαριά φορτωμένους καλαντοψάλτες τριγύρω και προσποιητή αγωνία για την εξέλιξη της βραδιάς.

Εκείνο το απόγευμα είχα μαζέψει τα περισσότερα λεφτά της ζωής μου. Δεν έλεγε να μου πάει κόντρα το φύλλο με τίποτα, κέρδιζα συνεχώς, κέρδιζα ενάντια στην ίδια τη μαθηματική λογική, που επέτρεπε πάντα λίγη χασούρα στο σταθερό κέρδος ανά ώρα δίπλα στους ερασιτέχνες χαρτοπαίκτες της γειτονιάς, που μερικοί έπιαναν τράπουλα ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους και «μάθαιναν παίζοντας», όπως έλεγε ο Γιώργος, για να δικαιολογήσει τα «δίδακτρα» που δεν ήταν άλλα από όσα είχαν στις τσέπες τους. Κέρδιζα τόσα πολλά που δεν μπορούσα να φύγω, ήταν κανόνας, όταν παραείσαι κερδισμένος δεν φεύγεις, πρέπει να περιμένεις να ρεφάρουν λίγη χασούρα οι υπόλοιποι, έτσι έλεγε το φερ-πλέι της εποχής. Είχαν πλακώσει και μεγαλύτεροι, έως και δεκαπεντάχρονους είχε η παρέα κάποια στιγμή, ένιωθα στα μάτια τους την απειλή, μικρέ, ή θα τα ξαναχάσεις όσα μας έχεις πάρει ή δεν θα φύγεις ζωντανός από ‘δώ μέσα.

Ψιθύρισα σε κάποιον δίπλα μου. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν. Ο Αντώνης, ο Μάκης, ο Φώτης, κάποιος δικός μου, δεν είμαι σίγουρος -μάλλον ο Φώτης. «Τράβα στο καφενείο και πες του γέρου μου πως παίζω χαρτιά με λεφτά». Χρειάστηκε να το ξαναπώ για να με πιστέψει, ήταν αυτοκτονία, πρώτον επειδή θα άκουγα εορταστικές χριστοπαναγίες και τα κλασικά «δεν ντρέπεσαι, ρε τσογλάνι, δεκατριών χρονών σκατό παίζεις χαρτιά με λεφτά στα ηλεκτρονικά, από πού έμαθες τέτοια πράματα» και δεύτερον επειδή θα τον σήκωνα από το δικό του τραπέζι της δικής του χαρτοπαιξίας, άρα θα τον ξεβόλευα που εκείνες τις άγιες μέρες των εορτών οι πατεράδες μας έρχονταν σπίτι μόνο για να βγάλουν κι άλλα φράγκα από τις καβάτζες και να ξαναφύγουν στο καφενείο.

Δέκα λεπτά αργότερα, μπήκε ο γέρος μου στο μαγαζί. Τρόμος ζωγραφισμένος σε κάθε αμούστακο πρόσωπο, βρέθηκε στο μπιλιαρδάδικο γονιός και μάλιστα τι γονιός, ο συγκεκριμένος, που ήταν και πρόεδρος της ομάδας του χωριού και κυνηγούσε διαιτητές και τον έτρεμαν όλοι. Εμφανίζεται από το πλάι, που μας έκρυβε μία κουρτίνα στη γωνία από το υπόλοιπο μαγαζί, κουνάει το κεφάλι, βάζει τα χέρια στη μέση και δίνει τη διαταγή: «Σήκω αμέσως τώρα». Κοιτάω τους υπόλοιπους, δεν μιλάει κανείς. Με κοιτάνε κι αυτοί και με λυπούνται, τι έχω να ακούσω, θα ξαναβγώ από το σπίτι όταν ανοίξουν πάλι τα σχολεία. Μαζεύω το ρευστό, το βάζω στις τσέπες και ζορίζομαι από τα κέρματα, παίρνω τα υπόλοιπα στο χέρι, τον ακολουθώ. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, μπαίνει κι αυτός, αρχίζει το κράξιμο, ρε δεν ντρέπεστε, μια σταλιά πιτσιρίκια και παίζετε κουμάρι με λεφτά αντί να παίζετε μπάλα, τον διακόπτω, του λέω «καλά που ήρθες, μόνο έτσι μπορούσα να φύγω». «Τους τα πήρες χοντρά»; «Τους ξέσκισα, όλα τα κάλαντα της γειτονιάς στις τσέπες μου είναι».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038