ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

acesΟ στενός κύκλος, μια τετράδα που στα μαθηματικά ήμασταν άριστοι και μυαλά που αν μας είχε ανακαλύψει η NASA τώρα θα μιλούσαμε αμερικάνικα, παίζαμε μόνο Πόκα.

Σαββατοκύριακα, αργίες, διακοπές, όποτε δεν είχαμε σχολείο μας έβρισκες στα τσιμεντένια σκαλάκια του πατρικού μου αραγμένους με μια τριανταδυάρα, να ανακατεύουμε και να μοιράζουμε με ταχύτητα και αυθεντία κρουπιέρη, περιοδικά στοίβες στα πόδια μας που χρησίμευαν ως νόμισμα για τα πονταρίσματα, γαριδάκια, πατατάκια, χυμοί Φλώρινα και Πόκα μέχρι να μας φωνάξουν οι μάνες μας για το μεσημεριανό και το βραδινό. Χάλασε η παρέα της Πόκας μετά την Έκτη Δημοτικού, επειδή εγώ πήγα Καβάλα, στο Πειραματικό, ενώ οι υπόλοιποι έμειναν στο Γυμνάσιο του χωριού, σταματήσαμε και να ξοδεύουμε όλο το χαρτζιλίκι μας για να αγοράζουμε κόμιξ, να έχουμε να παίζουμε στα χαρτιά.

Ήταν η τελευταία φορά που είχαμε βγει για κάλαντα. Με τον Ζαχαρία είχαμε κάνει μια γύρα το χωριό και αντιληφθήκαμε πως παραείμαστε μεγάλοι για να χτυπάμε κουδούνια και να παίζουμε τριγωνάκια. Μαζευτήκαμε το απόγευμα στο μπιλιαρδάδικο της γειτονιάς, πιάσαμε την τσόχα στη γωνία και αρχίσαμε την Εικοσιμία -το παιχνίδι που ήξεραν όλοι, άρα μπορούσες και να τους αρμέξεις όλους. Ο Γιώργος βαριόταν, δεν είχε καμία πολυπλοκότητα η κατάσταση, τραβούσες, σταματούσες, καιγόσουν, η ίδια ρουτίνα. Με την Πόκα δεν βαριόσουν ποτέ, είχε εκατομμύρια συνδυασμούς και πιθανότητες που έπρεπε να υπολογίζεις ανά δευτερόλεπτο και σε κάθε φύλλο ή μπόμπα που άνοιγε κάτω, έστυβες το μυαλό σου, το γύμναζες. Αλλά κάπως έπρεπε να μαζέψουμε τα φράγκα των υπόλοιπων, συνεπώς κάναμε την αγγαρεία και καθόμασταν υπομονετικά γύρω από την τσόχα, με μια εικοσαριά φορτωμένους καλαντοψάλτες τριγύρω και προσποιητή αγωνία για την εξέλιξη της βραδιάς.

Εκείνο το απόγευμα είχα μαζέψει τα περισσότερα λεφτά της ζωής μου. Δεν έλεγε να μου πάει κόντρα το φύλλο με τίποτα, κέρδιζα συνεχώς, κέρδιζα ενάντια στην ίδια τη μαθηματική λογική, που επέτρεπε πάντα λίγη χασούρα στο σταθερό κέρδος ανά ώρα δίπλα στους ερασιτέχνες χαρτοπαίκτες της γειτονιάς, που μερικοί έπιαναν τράπουλα ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους και «μάθαιναν παίζοντας», όπως έλεγε ο Γιώργος, για να δικαιολογήσει τα «δίδακτρα» που δεν ήταν άλλα από όσα είχαν στις τσέπες τους. Κέρδιζα τόσα πολλά που δεν μπορούσα να φύγω, ήταν κανόνας, όταν παραείσαι κερδισμένος δεν φεύγεις, πρέπει να περιμένεις να ρεφάρουν λίγη χασούρα οι υπόλοιποι, έτσι έλεγε το φερ-πλέι της εποχής. Είχαν πλακώσει και μεγαλύτεροι, έως και δεκαπεντάχρονους είχε η παρέα κάποια στιγμή, ένιωθα στα μάτια τους την απειλή, μικρέ, ή θα τα ξαναχάσεις όσα μας έχεις πάρει ή δεν θα φύγεις ζωντανός από ‘δώ μέσα.

Ψιθύρισα σε κάποιον δίπλα μου. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν. Ο Αντώνης, ο Μάκης, ο Φώτης, κάποιος δικός μου, δεν είμαι σίγουρος -μάλλον ο Φώτης. «Τράβα στο καφενείο και πες του γέρου μου πως παίζω χαρτιά με λεφτά». Χρειάστηκε να το ξαναπώ για να με πιστέψει, ήταν αυτοκτονία, πρώτον επειδή θα άκουγα εορταστικές χριστοπαναγίες και τα κλασικά «δεν ντρέπεσαι, ρε τσογλάνι, δεκατριών χρονών σκατό παίζεις χαρτιά με λεφτά στα ηλεκτρονικά, από πού έμαθες τέτοια πράματα» και δεύτερον επειδή θα τον σήκωνα από το δικό του τραπέζι της δικής του χαρτοπαιξίας, άρα θα τον ξεβόλευα που εκείνες τις άγιες μέρες των εορτών οι πατεράδες μας έρχονταν σπίτι μόνο για να βγάλουν κι άλλα φράγκα από τις καβάτζες και να ξαναφύγουν στο καφενείο.

Δέκα λεπτά αργότερα, μπήκε ο γέρος μου στο μαγαζί. Τρόμος ζωγραφισμένος σε κάθε αμούστακο πρόσωπο, βρέθηκε στο μπιλιαρδάδικο γονιός και μάλιστα τι γονιός, ο συγκεκριμένος, που ήταν και πρόεδρος της ομάδας του χωριού και κυνηγούσε διαιτητές και τον έτρεμαν όλοι. Εμφανίζεται από το πλάι, που μας έκρυβε μία κουρτίνα στη γωνία από το υπόλοιπο μαγαζί, κουνάει το κεφάλι, βάζει τα χέρια στη μέση και δίνει τη διαταγή: «Σήκω αμέσως τώρα». Κοιτάω τους υπόλοιπους, δεν μιλάει κανείς. Με κοιτάνε κι αυτοί και με λυπούνται, τι έχω να ακούσω, θα ξαναβγώ από το σπίτι όταν ανοίξουν πάλι τα σχολεία. Μαζεύω το ρευστό, το βάζω στις τσέπες και ζορίζομαι από τα κέρματα, παίρνω τα υπόλοιπα στο χέρι, τον ακολουθώ. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, μπαίνει κι αυτός, αρχίζει το κράξιμο, ρε δεν ντρέπεστε, μια σταλιά πιτσιρίκια και παίζετε κουμάρι με λεφτά αντί να παίζετε μπάλα, τον διακόπτω, του λέω «καλά που ήρθες, μόνο έτσι μπορούσα να φύγω». «Τους τα πήρες χοντρά»; «Τους ξέσκισα, όλα τα κάλαντα της γειτονιάς στις τσέπες μου είναι».

Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Λεκές

Λεκές

Ο ΠΑΟΚ ταξίδευε στη Λιβαδειά για την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου ως δεύτερος, έχοντα ...

Read more
Ευρώπες

Ευρώπες

Το πρώτο μου ευρωπ&al ...

Read more
Σεντόνι

Σεντόνι

Το πρώτο πράμα που έρχ&eps ...

Read more
Δαίμονες

Δαίμονες

Ο πιο διαχρονικός μ ...

Read more
Ομορφιά

Ομορφιά

Σαν σήμερα, στις 15 Μαΐ&omi ...

Read more
Παπάς

Παπάς

Μετά από το πιο τραγικό ξεκίνημα της σύγχρονης ιστορίας μας, βλέπαμε μπροστά μας το πιο όμορφο θέαμα ...

Read more
Ξυραφάκια

Ξυραφάκια

Είμαι ο μοναδικός οπαδός στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού που έχει μπει σε γήπεδο με ξυραφάκια ...

Read more
Ενδιαφέρον

Ενδιαφέρον

Με αφορμή το σχόλιο ενός –κατά δήλωση- παναθηναϊκού, ας αναλύσουμε την οπαδική συνείδηση του Παοκτσή ...

Read more
Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και «πάρ&epsilo ...

Read more
Καροπαντελονής

Καροπαντελονής

Πόσοι να φορούσαν α&sigm ...

Read more
ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα στ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.