Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

acesΟ στενός κύκλος, μια τετράδα που στα μαθηματικά ήμασταν άριστοι και μυαλά που αν μας είχε ανακαλύψει η NASA τώρα θα μιλούσαμε αμερικάνικα, παίζαμε μόνο Πόκα.

Σαββατοκύριακα, αργίες, διακοπές, όποτε δεν είχαμε σχολείο μας έβρισκες στα τσιμεντένια σκαλάκια του πατρικού μου αραγμένους με μια τριανταδυάρα, να ανακατεύουμε και να μοιράζουμε με ταχύτητα και αυθεντία κρουπιέρη, περιοδικά στοίβες στα πόδια μας που χρησίμευαν ως νόμισμα για τα πονταρίσματα, γαριδάκια, πατατάκια, χυμοί Φλώρινα και Πόκα μέχρι να μας φωνάξουν οι μάνες μας για το μεσημεριανό και το βραδινό. Χάλασε η παρέα της Πόκας μετά την Έκτη Δημοτικού, επειδή εγώ πήγα Καβάλα, στο Πειραματικό, ενώ οι υπόλοιποι έμειναν στο Γυμνάσιο του χωριού, σταματήσαμε και να ξοδεύουμε όλο το χαρτζιλίκι μας για να αγοράζουμε κόμιξ, να έχουμε να παίζουμε στα χαρτιά.

Ήταν η τελευταία φορά που είχαμε βγει για κάλαντα. Με τον Ζαχαρία είχαμε κάνει μια γύρα το χωριό και αντιληφθήκαμε πως παραείμαστε μεγάλοι για να χτυπάμε κουδούνια και να παίζουμε τριγωνάκια. Μαζευτήκαμε το απόγευμα στο μπιλιαρδάδικο της γειτονιάς, πιάσαμε την τσόχα στη γωνία και αρχίσαμε την Εικοσιμία -το παιχνίδι που ήξεραν όλοι, άρα μπορούσες και να τους αρμέξεις όλους. Ο Γιώργος βαριόταν, δεν είχε καμία πολυπλοκότητα η κατάσταση, τραβούσες, σταματούσες, καιγόσουν, η ίδια ρουτίνα. Με την Πόκα δεν βαριόσουν ποτέ, είχε εκατομμύρια συνδυασμούς και πιθανότητες που έπρεπε να υπολογίζεις ανά δευτερόλεπτο και σε κάθε φύλλο ή μπόμπα που άνοιγε κάτω, έστυβες το μυαλό σου, το γύμναζες. Αλλά κάπως έπρεπε να μαζέψουμε τα φράγκα των υπόλοιπων, συνεπώς κάναμε την αγγαρεία και καθόμασταν υπομονετικά γύρω από την τσόχα, με μια εικοσαριά φορτωμένους καλαντοψάλτες τριγύρω και προσποιητή αγωνία για την εξέλιξη της βραδιάς.

Εκείνο το απόγευμα είχα μαζέψει τα περισσότερα λεφτά της ζωής μου. Δεν έλεγε να μου πάει κόντρα το φύλλο με τίποτα, κέρδιζα συνεχώς, κέρδιζα ενάντια στην ίδια τη μαθηματική λογική, που επέτρεπε πάντα λίγη χασούρα στο σταθερό κέρδος ανά ώρα δίπλα στους ερασιτέχνες χαρτοπαίκτες της γειτονιάς, που μερικοί έπιαναν τράπουλα ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους και «μάθαιναν παίζοντας», όπως έλεγε ο Γιώργος, για να δικαιολογήσει τα «δίδακτρα» που δεν ήταν άλλα από όσα είχαν στις τσέπες τους. Κέρδιζα τόσα πολλά που δεν μπορούσα να φύγω, ήταν κανόνας, όταν παραείσαι κερδισμένος δεν φεύγεις, πρέπει να περιμένεις να ρεφάρουν λίγη χασούρα οι υπόλοιποι, έτσι έλεγε το φερ-πλέι της εποχής. Είχαν πλακώσει και μεγαλύτεροι, έως και δεκαπεντάχρονους είχε η παρέα κάποια στιγμή, ένιωθα στα μάτια τους την απειλή, μικρέ, ή θα τα ξαναχάσεις όσα μας έχεις πάρει ή δεν θα φύγεις ζωντανός από ‘δώ μέσα.

Ψιθύρισα σε κάποιον δίπλα μου. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν. Ο Αντώνης, ο Μάκης, ο Φώτης, κάποιος δικός μου, δεν είμαι σίγουρος -μάλλον ο Φώτης. «Τράβα στο καφενείο και πες του γέρου μου πως παίζω χαρτιά με λεφτά». Χρειάστηκε να το ξαναπώ για να με πιστέψει, ήταν αυτοκτονία, πρώτον επειδή θα άκουγα εορταστικές χριστοπαναγίες και τα κλασικά «δεν ντρέπεσαι, ρε τσογλάνι, δεκατριών χρονών σκατό παίζεις χαρτιά με λεφτά στα ηλεκτρονικά, από πού έμαθες τέτοια πράματα» και δεύτερον επειδή θα τον σήκωνα από το δικό του τραπέζι της δικής του χαρτοπαιξίας, άρα θα τον ξεβόλευα που εκείνες τις άγιες μέρες των εορτών οι πατεράδες μας έρχονταν σπίτι μόνο για να βγάλουν κι άλλα φράγκα από τις καβάτζες και να ξαναφύγουν στο καφενείο.

Δέκα λεπτά αργότερα, μπήκε ο γέρος μου στο μαγαζί. Τρόμος ζωγραφισμένος σε κάθε αμούστακο πρόσωπο, βρέθηκε στο μπιλιαρδάδικο γονιός και μάλιστα τι γονιός, ο συγκεκριμένος, που ήταν και πρόεδρος της ομάδας του χωριού και κυνηγούσε διαιτητές και τον έτρεμαν όλοι. Εμφανίζεται από το πλάι, που μας έκρυβε μία κουρτίνα στη γωνία από το υπόλοιπο μαγαζί, κουνάει το κεφάλι, βάζει τα χέρια στη μέση και δίνει τη διαταγή: «Σήκω αμέσως τώρα». Κοιτάω τους υπόλοιπους, δεν μιλάει κανείς. Με κοιτάνε κι αυτοί και με λυπούνται, τι έχω να ακούσω, θα ξαναβγώ από το σπίτι όταν ανοίξουν πάλι τα σχολεία. Μαζεύω το ρευστό, το βάζω στις τσέπες και ζορίζομαι από τα κέρματα, παίρνω τα υπόλοιπα στο χέρι, τον ακολουθώ. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, μπαίνει κι αυτός, αρχίζει το κράξιμο, ρε δεν ντρέπεστε, μια σταλιά πιτσιρίκια και παίζετε κουμάρι με λεφτά αντί να παίζετε μπάλα, τον διακόπτω, του λέω «καλά που ήρθες, μόνο έτσι μπορούσα να φύγω». «Τους τα πήρες χοντρά»; «Τους ξέσκισα, όλα τα κάλαντα της γειτονιάς στις τσέπες μου είναι».

Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
0013

0013

Όπως όλη η κερκίδα, έτσ ...

Read more
Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες &up ...

Read more
Σάμπρι

Σάμπρι

Ο Αμπντέλ Σατάρ Σάμπρι &A ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Σε αντίθεση με τον π ...

Read more
Αντιθέσεις

Αντιθέσεις

Είχε τελειώσει το Δόξα-ΠΑΟΚ και χαιρετούσαμε τους δικούς μας, τα λέμε το βράδυ, εμείς θα φεύγαμε με ...

Read more
Πειρατές

Πειρατές

Από Ελλάδα είχα φύγε& ...

Read more
Ζαμάλεκ

Ζαμάλεκ

Είχε πάει, λέει, ως το αεροδρόμιο ένα φίλο Αιγύπτιο που γυρνούσε στην πατρίδα. Από πότε έχεις φίλους ...

Read more
Εμείς

Εμείς

Εμείς δεν ανεβήκαμ ...

Read more
0034

0034

Ώρες ώρες αναρωτιέμ&alpha ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more
Δύο

Δύο

Σήμερα η σελίδα isovitis.gr κ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.