Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

soad59Σελίδα 59: «Επέλεξα να πάω στο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που γινόταν νωρίτερα, σε ένα πολυήμερο φεστιβάλ ρετσίνας και βότκας με τα ξαδέρφια-ανίψια μου στη Σταυρούπολη. Νομίζω πως αν μου κάνουν αλκοτέστ σήμερα ίσως να έχω ακόμα ίχνη από τα ξίδια εκείνων των ημερών».

// Χερούλι //

Την Τετάρτη του Πάσχα παίζαμε με τον Ολυμπιακό. Είχα γεμίσει μια βαλίτσα σωλήνες και μπλουζάκια για μια βδομάδα, πήρα το ΚΤΕΛ την Παρασκευή που έκλεισαν τα σχολεία και έσκασα στη Σταυρούπολη, στο σπίτι του Κώστα και του Γιώτη, που είναι ανίψια μου επειδή η μάνα τους είναι πρώτη μου ξαδέρφη αλλά τους αποκαλώ «ξαδέρφια», καθώς ο ένας είναι μεγαλύτερός μου και ο άλλος μόλις έναν χρόνο μικρότερος.

Ο θείος κι η θεία (η ξαδέρφη) θα έρχονταν στο χωριό, εγώ θα έμενα με τα ξαδέρφια Θεσσαλονίκη και οι τρεις μας θα περνούσαμε μια βδομάδα μόνοι μας στην πόλη χωρίς ενήλικες: Ο μεγάλος δεκαεφτά, εγώ δεκαέξι, ο μικρός δεκαπέντε. Δεν θα είχε ξαναδεί ο κόσμος τέτοιες κραιπάλες όπως αυτές που είχαμε σχεδιάσει. Θα πήγαινα την Τετάρτη στο ματς και την άλλη μέρα θα ερχόμασταν κι εμείς στο χωριό, να κάνουμε Πάσχα όπως κάθε χρόνο, οικογενειακά, στην εκκλησία της Λεύκης, μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα των δέκα χιλιάδων κροτίδων και τις στρακαστρούκες που έδιωχναν τα αγριογούρουνα από τα βουνά της Καβάλας και γκρίνιαζε ο γέρος μου μετά που πήγαινε στο κυνήγι και γυρνούσε χωρίς να έχει χτυπήσει τίποτα.

Μπαίνω στο σπίτι, πέφτω πάνω στον καυγά. Θα έρθετε μαζί μας στο χωριό, όχι, δε θα έρθουμε. Ρε θα έρθετε, σας λέω, πάει και τελείωσε. Όχι, πατέρα, θα μείνουμε εδώ. Ρε πλάκα με κάνετε, πώς θα μείνετε τρεις μαλάκες ανήλικοι στη Θεσσαλονίκη, έχουμε ευθύνες εγώ και η μάνα σας, δεν μπορούμε να σας αφήσουμε. Μα, πατέρα, είμαστε υπεύθυνα παιδιά, θα καθόμαστε σπίτι και θα παίζουμε ηλεκτρονικά στον υπολογιστή (ναι, είχανε και υπολογιστή από τότε, τα καθάρματα). Ρε άσε τώρα, μη με τα πουλάτε εμένα αυτά, σας ξέρω, μπουρδέλο θα το κάνετε το σπίτι. Και ούτω καθεξής, ο θείος δεν έδειχνε να μασάει. Ήξερε. Η ατάκα που με αποτελείωσε ήταν «και τώρα μου το λέτε, τελευταία στιγμή, που η μάνα σας έχει φτιάξει βαλίτσες»; Ρε παιδιά, ρε ξαδέρφια, τι με καλέσατε για όργια μιας εβδομάδας, τώρα το συνεννοείστε με τους δικούς σας, δεν το είχατε οργανώσει;

Να μην το κουράζω, άκρη δεν έβγαινε. Φωνές, κραυγές, παρακάλια, απειλές, κανείς δεν έκανε πίσω. Μπήκα κι εγώ στην κουβέντα με αποφασιστικότητα, έλα, ρε θείο, σε παρακαλούμε, κάν’ το για μένα, ήρθα να ξεσκάσω λίγες μέρες στην πόλη, ο πατέρας μου με έχει ξεσκίσει στο μαγαζί και μόνο το Πάσχα κλείνουμε κάποιες μέρες, θα μείνουμε εδώ ως την Τετάρτη και Πέμπτη πρωί θα έρθουμε στο χωριό. Πες, πες, έφυγαν οι μεγάλοι για οικογενειακό συμβούλιο. Η θεία κι αν δε μασούσε, δούλευε χρόνια στο ψυχιατρείο και τι να της πούμε τρεις τεντιμπόηδες τώρα, αυτή τα έβαζε με τους ψυχάκηδες και τα θεριά σε καθημερινή βάση, άκουγε και γελούσε.

Η απόφαση μας άφησε κόκκαλο. Εμείς φεύγουμε, εσείς μπορείτε να μείνετε. Αλλά θα πάρουμε όλα τα κλειδιά. Αν θέλετε να βγείτε έξω, ο ένας θα πρέπει να μένει σπίτι, να απαντάει στο τηλέφωνο που θα σας τσεκάρουμε κάθε μια ώρα. Κάθε μια ώρα, τσογλάνια, μας χαλάσατε το Πάσχα, θα σας χαλάσουμε κι εμείς το δικό σας. Και περίμεναν με αυτό να κάνουμε πίσω και να πάμε μαζί τους στο χωριό, που δεν θα μπορούσαμε να κοπροσκυλιάζουμε όλοι μαζί, αλλά μόνο σε βάρδιες. Δεκτή η απόφαση, τι να κάνουμε, έφυγαν ο θείος με τη θεία, μείναμε μόνοι οι τρεις μας με την εξώπορτα και το πρόβλημα πώς θα βγαίνουμε και με ποια σειρά.

Πέντε λεπτά αργότερα, τα ξαδέρφια είχαν ξεβιδώσει όλο το σύστημα της εξώπορτας και είχανε βάλει το μέσα έξω. Κοινώς, η κλειδαριά και το πόμολο ήταν μέσα στο σπίτι και το χερούλι απ’ έξω -η πόρτα, πλέον, άνοιγε μόνο εξωτερικά. Βάλαμε ένα παπούτσι να μην κλείνει (μιλάμε για διαμέρισμα στον τρίτο όροφο), την πέσαμε ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα, ντυθήκαμε, ετοιμαστήκαμε και βουρ για την τουρνέ στα μπαρ της περιοχής. Κλείσαμε την πόρτα, πήραμε στην τσέπη το χερούλι και γίναμε κομμάτια ως το πρωί.

Μπαίνοντας στο σπίτι, έπρεπε να έχουμε πάντα το νου μας να μην κλείσει η πόρτα, γιατί δεν γινόταν να βάζουμε μέσα-έξω συνέχεια το σύστημα, το αφήσαμε μόνιμα έτσι. Δηλαδή κοιμόμασταν με την πόρτα ανοιχτή, τρώγαμε, κάναμε μπάνιο, την πέφταμε με την πόρτα ανοιχτή και την κλείναμε όταν φεύγαμε, με το χερούλι στην εσωτερική τσέπη του φλάι. Ίσως και να βλέπαμε καλλιτεχνικές ταινίες με την πόρτα ανοιχτή, δεν το καλοθυμάμαι. Πόσες μέρες αυτό το πράμα: Εύοσμο, Νεάπολη, Κέντρο, Σταυρούπολη, Ξηροκρήνη, όλα τα γυρίσαμε με το χερούλι, βγάζαμε τσιγάρα, αναπτήρα, χερούλι στο τραπέζι, το νου μας μην το χάσουμε, γυρίζαμε κάθε πρωί ξερνώντας και φωνάζαμε ο ένας στον άλλο «μην κλείσει η πόρτα»!

Ε, κάποια στιγμή, μετά από τρεις-τέσσερις μέρες, έκλεισε αυτή η πόρτα, εκεί να δεις μεγαλεία. Τηλέφωνα στους γειτόνους, φωνάζαμε από το μπαλκόνι, κάποιος να μας ανοίξει, ρε παιδιά, τελικά πετάξαμε το χερούλι στους από κάτω, στο μπαλκόνι τους, να ανεβούν να μας ανοίξουν, κάποια στιγμή μας άνοιξαν, αλλά ήταν μεγάλος ρουφιάνος αυτός και πήρε στον θείο και του το είπε. Μας πήρε αυτός τηλέφωνο, κωλόπαιδα, τι πράματα είναι αυτά, ρεζίλι με κάνατε στη γειτονιά. Έρχομαι να σας πάρω και τους τρεις, πες και του ξαδέρφου σας πως πάω στον πατέρα του να του τα πω.

Ήρθε ο μπαγάσας, μας φόρτωσε με το ζόρι, Τρίτη βράδυ. Ρε θείο, αύριο είναι το ματς, κάτσε μια μέρα ακόμα, να πάω στην Τούμπα και μας γυρνάς αύριο βράδυ. Δεν άκουγε τίποτα, φώναζε, έβλεπε και τι είχαμε κάνει στο σπίτι, που τελευταία στιγμή έτρεχαν τα ξαδέρφια να καβατζώσουν τα απαγορευμένα αντικείμενα που είχαμε βγάλει από τις κρυψώνες. Στη διαδρομή κανείς δεν μιλούσε πέρα απ’ αυτόν, ρεζίλι, ντροπή, με τι μούτρα θα κυκλοφορήσω, πάλι καλά που δεν ήρθε καμιά αστυνομία να με χώσει μέσα που σας άφησα τρεις ανήλικους κλειδωμένους και τέτοια. Φτάνουμε στο χωριό, πάω σπίτι, η μάνα μου άλλη γκρίνια κι εκεί, άλλο ρεζιλίκι, ντροπή, με τι μούτρα θα τους αντικρίσω τους ανθρώπους, εγώ τα έριξα όλα στα ξαδέρφια, αυτοί τα έριξαν όλα σ’ εμένα, κάτι κάναμε. Έπεσα για ύπνο, ξύπνησα το άλλο πρωί, άντε πάλι Θεσσαλονίκη με το ΚΤΕΛ, να πάω στο ματς.

Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more
0032

0032

Δεν υπάρχει «είδο&sigma ...

Read more
Αδιάφορο

Αδιάφορο

Όλο μου το σόι είναι ...

Read more
Σαλώμη

Σαλώμη

Στις 17 Οκτωβρίου 2007 &omicr ...

Read more
Τάμα

Τάμα

Μεγάλωσα σε θρησκευόμενο χωριό. Ή, τέλος πάντων, σε χωριό όπου η θρησκεία έπαιζε μεγάλο ρόλο στην κα ...

Read more
Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από κάπ&om ...

Read more
Καρτέρια

Καρτέρια

Στις 31 Μαΐου 2016, μετά τη &l ...

Read more
Όργανο

Όργανο

Στον τελικό του 2003 είχε πάρει φωτιά το μπατζάκι ενός Οργάνου της Τάξεως. Όποιος ήταν μέσα θα το ...

Read more
Ποδόσφαιρο-2015

Ποδόσφαιρο-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα ποδοσφαίρου του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
0012

0012

Κι όμως, όχι απλώς φέραμ ...

Read more
Μαχητές

Μαχητές

Τρίτη μέρα στη σειρά πο ...

Read more
Αύριο

Αύριο

Αύριο είναι η μέρα που απαντώνται όλα τα ερωτήματά μας για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.