ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

i29Σελίδα 247: «Καταφέραμε να μαζέψουμε τα φράγκα για τα εισιτήρια τελευταία στιγμή».

// Πενηντάρικα //

Είχα ξεκινήσει από νωρίς τη συγκέντρωση των χρημάτων σε πενηντάρικα. Το κόλπο ήταν περίπλοκο όσο και απλό. Η Άννα δούλευε τότε σε ένα καφέ της εποχής, το οποίο στο υπόγειο είχε και ηλεκτρονικά («ούφο»), φοιτητάδικο με χαρτιά, επιτραπέζια και τα ρέστα.

Ο ιδιοκτήτης, μεγάλη μουχρίτσα και γλίτζας, απασχολούσε άλλες τρεις κοπέλες εναλλάξ, δηλαδή η Άννα έκανε τρία-τέσσερα μεροκάματα την εβδομάδα, από ένα πεντοχίλιαρο τη μέρα, έπαιρνε συνολικά μέσο όρο 70.000 δραχμές μηνιαίως. Το νοίκι μας ήταν 45.000, τα υπόλοιπα ήταν τα τσιγάρα. Τι τρώγαμε, πώς μετακινούμασταν, πώς πηγαίναμε σε όλα τα ματς σε μπάλα και μπάσκετ ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει. Γι’ αυτό, όταν με ρώτησε πρόσφατα η κόρη μου αν υπάρχουν νεράιδες, δεν το απέκλεισα.

Η μοναδική εναλλακτική πηγή εσόδων ήταν τα ηλεκτρονικά. Ο ιδιοκτήτης, δίκαιος και μετρημένος στα οικονομικά θέματα, είχε τις κοπέλες εκτός από υπαλλήλους και ως πελάτισσες. Δηλαδή, όταν δεν δούλευαν, έπιναν εκεί τον καφέ τους, το είχανε στέκι, γινόταν χαμός. Καφέ δεν πλήρωναν οι εργαζόμενες, αλλά άμα ήθελαν να παίξουν ηλεκτρονικά, που είχε και μεγάλη ποικιλία, τις χρέωνε ως εξής: Το μαγαζί έβγαζε 50% του τζίρου από τα παιχνίδια, άρα για κάθε εκατό δραχμές που έμπαιναν στο μηχάνημα έβγαζε κέρδος τις πενήντα. Συνεπώς, αν η υπάλληλος έπαιζε, για παράδειγμα, πεντακόσιες δραχμές στα ηλεκτρονικά (έπαιζαν τότε οι κοπέλες ένα Shanghai μανιωδώς), οι διακόσιες πενήντα ήταν κέρδος. Αυτό -το κέρδος- το χάριζε ο μαγαζάτορας, σου λέει θα κονομήσω και από τις υπαλλήλους μου, δεν λέει, άσε που φέρνουν και κόσμο στο μαγαζί, έτσι όμορφες και περιποιημένες, σκάνε όλα τα λιγούρια και αφήνουν χρήμα. Στο ρεπό της, η Άννα έδινε ένα πεντακοσάρικο στην κοπέλα που ήταν βάρδια εκείνη τη μέρα και η κοπέλα της έδινε χίλιες δραχμές σε πενηντάρικα. Δηλαδή έδινε πεντακόσια, έπαιρνε χίλια, έπαιζε τα χίλια, έμεναν στο μαγαζί τα πεντακόσια, όλοι πάτσι και όλοι κερδισμένοι -η Άννα ψυχαγωγούνταν, τα λιγούρια την τριγύριζαν και έπαιζαν κι αυτοί. Με βασικές γνώσεις μαθηματικών Γ’ Δημοτικού, σε συνδυασμό με θητεία στην κερκίδα του ΠΑΟΚ, μπορείς να αντιληφθείς τι ευκαιρίες ανοίγονταν με τη συγκεκριμένη συμφωνία ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενες.

Πώς ήταν σίγουρος ο μαγαζάτορας ότι η Άννα (και κάθε κοπέλα) έπαιζε όλα τα πενηντάρικα που χαλούσε. Εδώ ήταν η μαγκιά: Τις έλεγχε. Κάθε τόσο, πήγαινε σε ένα άνοιγμα που είχε ο πάγκος από το υπόγειο με τα ηλεκτρονικά και τσέκαρε αν παίζουν. Υπολόγιζε, μετά, αυτή πήρε είκοσι πενηντάρικα, έπαιζε τρεις ώρες, εντάξει. Αν, όμως, είχε πάρει είκοσι πενηντάρικα και έπαιζε δέκα λεπτά, τη ρωτούσε «τι έγινε σήμερα, τα έφαγες τόσο γρήγορα»; Και κάθε τόσο κατέβαινε να δει και από κοντά τι παίζουν και αν όντως τρώνε τα φράγκα που έπαιρναν γι’ αυτόν το σκοπό. Ακούγεται εξωπραγματικό, αλλά συνέβαινε όπως ακριβώς το γράφω.

Φυσικά, όπως είναι γνωστό, κανένας δεν είναι πιο πονηρός από ένα Παοκτσάκι. Και τα Παοκτσάκια -εγώ και η Άννα, δηλαδή- βρήκαμε τον τρόπο να του τρώμε τα φράγκα, αν και ήταν πραγματικός κέρβερος και επιτηρούσε συνεχώς τη διαδικασία. Υπήρχε τότε ένα παιχνίδι που λεγόταν Bubble Puzzle, στο οποίο κανείς δεν μπορούσε να παίξει πάνω από πέντε, άντε δέκα λεπτά. Έβγαζες εύκολα τους πρώτους πίνακες, μετά δυσκόλευε το σημάδι, είχε και πιο λίγο χρόνο, έχανες, έτρωγες όλα τα λεφτά σου μέσα σε μια ώρα. Εγώ, όμως, είχα πάρει μάστερ, το τερμάτιζα το παιχνιδάκι, είχα βρει και τον τρόπο να «φορτώνω» φούσκες και να παίρνω το μέγιστο, δηλαδή αν ήμουν συγκεντρωμένος, που όταν ήταν να μαζέψουμε μεγάλο ποσό για ΠΑΟΚ έβαζα τα δυνατά μου, μπορεί και να έπαιζα μία ώρα με ένα πενηντάρικο. Η Άννα χαλούσε πεντακόσιες δραχμές την ώρα, άρα σε πεντέξι ώρες μάζευα κάνα τριχίλιαρο, το οποίο γέμιζε τις τσέπες σε κέρματα και περπατούσαμε σιγά-σιγά στο φευγιό να μην ακούγεται το ντράγκα-ντρούγκα και καρφωθούμε, τα πηγαίναμε στον περιπτερά απέναντι για να μη σκάσουμε στην Τούμπα ή το Παλέ με τα ψιλά, αυτός τα ξανάδινε στο μαγαζί την άλλη μέρα που χρειαζόταν κέρματα, το χρήμα έκανε κύκλους, ωραία χρόνια, κιμπάρικα.

Τώρα μου καρφώθηκε να υπολογίσω ποιο ήταν το μέγιστο σκορ από ένα σκάσιμο φούσκας, όταν φόρτωνες. Λοιπόν, 1 φούσκα=20 πόντοι, 2 φούσκες=40, 3=80, 4=160, 5=320, 6=640, 7=1280, 8=2560, 9=5120, 10=10240, 11=20480, 12=40960, 13=81920, 14=163840, 15=327680, 16=655360, 17=1320720. Σωστά, τόσο έπαιρνες αν φόρτωνες δεκαεπτά φούσκες σε ένα τσαμπί, 1.320.720 πόντους. Δεν ξέρω αν υπάρχει κανένας με κόλλημα στο συγκεκριμένο παιχνίδι, αλλά αν υπάρχει να τον ενημερώσω πως έφτασα το ρεκόρ στα 32.000.000 και ο τύπος που είχε τα ηλεκτρονικά δάκρυσε όταν το είδε.

Βλάκας

Βλάκας

Το «τερν αράουντ» τ& ...

Read more
Κραυγές

Κραυγές

Οι ρατσιστικές κραυγές ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αποτελέσει βασικό άξονα διαλεκτικής μίας αθλητική ...

Read more
Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
Τούβλα

Τούβλα

Ξυπνάς κάθε πρωί με το άγχος τι μαλακία θα διαβάσεις πάλι και πόσο ρεζίλι θα γίνεις ως Παοκτσής. ...

Read more
Απών

Απών

Η καλύτερη εκδρομή, το καλύτερο ματς, το καλύτερο ντου, η καλύτερη κερκίδα, πάντα πώς τυχαίνει να εί ...

Read more
Επόπτης

Επόπτης

ΠΑΟΚ-Μικρομεσαίος στην Τούμπα, κερδίζουμε κάμποσο-μηδέν, το ματς στα τελευταία λεπτά. ...

Read more
Ψυχές

Ψυχές

Στις 8 Φεβρουαρίο&upsil ...

Read more
Μάνου

Μάνου

Στα τέλη της δεκαε&t ...

Read more
Τροφοδοσία

Τροφοδοσία

Η πολύχρονη, αβάσταχ&tau ...

Read more
Αγαπητός

Αγαπητός

Απολύτως αναπάντεχ&eta ...

Read more
0020

0020

Μια παρέα όλοι οι «π&alph ...

Read more
Οφθαλμίατρος

Οφθαλμίατρος

Δεν είχα ιδέα πως ήταν τόσο διάσημος ο οφθαλμίατρος στον οποίο με είχανε στείλει. Σε όποιον λέω την ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.