ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

kavala-bΔεύτερη προσπάθεια να γράψω κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τον ΠΑΟΚ. Πάμε πάλι είκοσι τόσα χρόνια πίσω, στο ντεμπούτο μου με την ομάδα μπάσκετ του σχολείου, στο επίσημο σχολικό πρωτάθλημα στο Γυμνάσιο.

Σέντερ φορ στο ποδόσφαιρο, σέντερ φορ και στο μπάσκετ. Περίμενα την μπάλα με σηκωμένα χέρια στο ποδόσφαιρο, το αυτό έκανα και στο μπάσκετ, δεν άλλαζε κάτι, απλώς στο μπάσκετ μου έδιναν και την μπάλα καμιά φορά, αν και τώρα έπρεπε να παίζω και άμυνα –πάλι τα χέρια ψηλά, πολύ Χατζηγιάννης κατάσταση το μπάσκετ.

Στο χωριό ήμουνα κάτι σαν Τκατσένκο. Η μπάλα σε μένα, την έπαιρνα, δώσ’ του τα καρφώματα και τα ανάποδα, συνήθως δίχως καν να πηδήξω την έφτανα την μπασκέτα, τόση άνεση. Χαλαρά ήμουν ο πιο ψηλός, έτρωγα και τη μερέντα μου κάθε πρωί, δε με έκοβε κανένας. Κι από τα καρφώματά μου έπρεπε συνεχώς να φτιάχνουμε την μπασκέτα που όλο την έσπαζα κι έπεφτε από το στύλο της ΔΕΗ η ρόδα, είχαμε κι ένα σφυράκι και την ισιώναμε και με έβριζαν οι υπόλοιποι στη γειτονιά, σταμάτα ρε με τα καρφώματα, κομπλεξικέ.

Και πάω Γυμνάσιο στην πόλη και έχει εκεί κι άλλους ψηλούς. Αυτά δε μου τα είχανε πει. Εκεί που τους είχα όλους δέκα πόντους τουλάχιστον, τώρα είχε ισοϋψείς και έναν πιο ψηλό από μένα, αυτά τα πράματα δεν ήταν σωστά και άμα το ήξερα θα έμενα στο χωριό να καρφώνω στη ρόδα στο στύλο της ΔΕΗ. Και είχανε και κανονικές μπασκέτες, δηλαδή τέρμα τα καρφώματα, τώρα έπρεπε να μάθω ένα καινούργιο κόλπο που το έλεγαν «λέι-απ». Έλεος. Με βάλανε με μια μπάλα 45 λεπτά κάθε μέρα που είχαμε γυμναστική κάτω από το καλάθι, να κάνω λέι-απ, να μάθω να αφήνω την μπάλα στο πλεκτό, πώς αλλιώς να τη βάλεις, για να ξανακαρφώσω μόνο με παπούτσια με σούστες πια. Διαλύθηκε η παιδική μου ηλικία, έμεινε τραύμα.

Με τα αδιαμφισβήτητα φυσικά μου προσόντα, δηλαδή ύψος 1,88 και ως εκεί, άλλο δεν είχα, με πήρανε στην ομάδα του μπάσκετ –και βασικό πεντάρι, μάλιστα. Γίνεται η κλήρωση, μας πέφτει πρώτο ματς με ένα χωριό. Κανονικό χωριό, το Γυμνάσιο του τάδε χωριού, όχι «παίξαμε με ένα χωριό» που λέμε στην έκφραση. Κι άμα περνούσαμε το χωριό, που θα το περνούσαμε, τι να λέμε τώρα, είχαμε ομάδα δεμένη, με τέσσερα διαφορετικά συστήματα που έκανε ο Σταμάτης με το χέρι έτσι και φεύγαμε δεξιά, έκανε το χέρι αλλιώς και βγαίναμε για σκριμ, που χρόνια μετά έμαθα πως το σωστό είναι «σκριν», εγώ έβγαινα στην κορυφή της ρακέτας και ούρλιαζα, με κοιτούσαν περίεργα οι άλλοι, άμα περνούσαμε το χωριό παίζαμε με την καλύτερη ομάδα, τους άλλους υποψήφιους πρωταθλητές. Ήμασταν δύο φαβορί, εμείς και οι άλλοι, όποιος περνούσε από το δεύτερο γύρο θα έπαιρνε το πρωτάθλημα για πλάκα, μετά πήγαινες στο πανελλήνιο, στο παγκόσμιο, μιλάμε για πολλές ώρες και μέρες κοπάνα, άξιζε ο κόπος.

Για να φτιάξουμε το πλαίσιο, σκεφτείτε τώρα έναν τύπο 1,88, μεταλλά εποχής 1990, με πρότυπα τον Τσακ Σκάλντινερ στην εμφάνιση και το πεντάρι του ΠΑΟΚ στον τρόπο που αγωνίζεται. Ποιος ήταν το πεντάρι του ΠΑΟΚ; Ε, ναι, αυτός ήταν, άνοιγα την τηλεόραση, έβλεπα πώς έπαιζε («έπαιζε») ο Φασούλας, αντέγραφα τις κινήσεις. Ειδικά εκείνο το πίβοτ, ρε παιδιά, μια φορά δε βρήκα ταμπλό, πάντα πάνω από το ταμπλό την έριχνα, πώς το έκανε ο Φασούλας και έβρισκε ταμπλό, στο σύστημα που είχαμε να την πετάει για να πάρει ριμπάουντ ο Άντονι Κουκ και να βάλει το καλάθι, κανονικά ασίστ έπρεπε να του το χρεώνουν, όχι σουτ. Είχα φτιάξει τρεις κινήσεις που έβγαιναν, δηλαδή σηκώνω τα χέρια και τρέμω σαν ψάρι για την άμυνα, σηκώνω τα χέρια να πάρω μπάλα και να στρίψω δεξιά χωρίς να μου πέσει για την ανάπτυξη του παιχνιδιού και σηκώνω τα χέρια και προσεύχομαι να βρω στεφάνι για την επίθεση. Κομπλέ. Έπεφταν τα μαλλιά μέσα στα μάτια, δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα, αλλά Φασούλας είσαι, τι σημασία έχει, μπες και παίξε όσο μπορείς.

Κόσμος πολύς στο γήπεδο της πόλης, όλο το σχολείο στις εξέδρες, τα κοριτσάκια οι συμμαθήτριες, εμείς κάναμε προθέρμανση στιλ Μπάνε Πρέλεβιτς, δηλαδή σουτάραμε και κάναμε μπασίματα δίχως να ρίχνουμε ματιά στην κερκίδα, ντεμέκ παικταράδες σνομπαρίες, με τη διαφορά πως τα δικά μας σουτ όλα έξω πήγαιναν. Άναψε και ο φωτεινός πίνακας, είδα το 13 μου με το λαμπάκι από δίπλα, μεγάλες συγκινήσεις, 20:00 απέμεναν, έγραφε, διαιτητές, γραμματεία, συνθήματα από τα κοριτσάκια στην εξέδρα, γονείς, πιο δίπλα τα ίδια από τους φιλοξενούμενους από το χωριό, ωραία κατάσταση. Μαζευόμαστε στον πάγκο, μας δίνει τις οδηγίες ο γυμναστής, έτοιμοι να ρίξουμε την κατοστάρα στους χωριάτες, που κι εγώ χωριάτης ήμουν αλλά πήγαινα Γυμνάσιο στην πόλη, οπότε το ‘παιζα πρωτευουσιάνος.

Με την άκρη του ματιού έβλεπα την προθέρμανση των άλλων, να κόψω ποιος ήταν ο ψηλός τους που θα τον είχα αντίπαλο. Αλλά με ενοχλούσε εκείνο το συνεχές χρατς-χρατς από τα καλάθια τους που όλα έμπαιναν. Ένα σουτ δεν είχαν χάσει στην προθέρμανση, ρε αυτοί ήταν καλοί, τι χωριό και αηδίες, δεν καταλάβαινα τίποτα, πού είχαν βρει μπασκέτες κανονικές στο χωριό και έμαθαν μπάσκετ, δεν είχανε ρόδες στους στύλους της ΔΕΗ αυτοί, τι έπαιζε, κάτι βρωμούσε. Πάω στον Ν, που τότε ήταν γάβρος και έβαφε την πόλη και μετά έγινε ΠΑΟΚ και την ξανάβαψε, ρε Ν, σύντροφε, αυτοί ρε συ όλα τα βάζουν, τι έγινε, λες να έχουμε πρόβλημα; Τους βλέπει κι ο Ν, καλά λες, να παίξουμε κανονικά, να μη χαλαρώσουμε με αλλαγές τη δεύτερη πεντάδα, να είμαστε σοβαροί.

Λίγο πριν αρχίσει το ματς, γίνεται ένα σούσουρο στη γραμματεία. Πάμε με τον Ν και τον γυμναστή, εμείς ως αρχηγοί, τότε αρχηγοί ήταν οι πιο ψηλοί. Τι είχε γίνει, τα βλαμμένα από το χωριό ήταν οι μισοί εκπρόθεσμοι, δηλαδή είχαν γεννηθεί πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία. Εμείς όλοι 1975-1976, αυτοί το  1973-1974. Τους λέει ο γυμνασίαρχος, τι ήτανε, ρε παιδιά, πλάκα μας κάνετε, τι ήρθατε να κάνετε εδώ, η προκήρυξη το λέει ξεκάθαρα, «γεννημένοι από το 1975 και μετά». Αυτοί των φιλοξενούμενων είχανε μείνει μια δυο χρονιές στο Γυμνάσιο, ήταν μεγαλύτεροι, δεν το είχαν σκεφτεί. Βγάζετε πεντάδα; Δε βγάζουμε, είπαν, οι πιο πολλοί ήταν μετεξεταστέοι. Το παιχνίδι κατακυρώνεται υπέρ των πρωτευουσιάνων, λοιπόν, άνευ αγώνος. Δε μας χαλούσε καθόλου.

Αλλά τόσος κόσμος ήρθε να μας δει, κρίμα ήταν να μη δείχναμε τις δυνάμεις μας, να κάναμε ένα σόου για τους συμμαθητές και –κυρίως- τις συμμαθήτριες. Λέει ο Ν, ρε παιδιά, μια που ήρθαμε ας παίξουμε το παιχνίδι, έστω για φιλικό, κρίμα είναι, τόσο κόπο κάνατε, τόσες προπονήσεις, τουλάχιστο να παίξετε ένα ματς στο κλειστό της πόλης. Συμφωνούν οι φιλοξενούμενοι, συμφωνούν και οι διαιτητές, που ήταν γυμναστές από άλλα σχολεία, χάνανε μάθημα όσο ήταν εκεί. Αλλά χωρίς φωτεινό πίνακα, είπε η γραμματεία, να μην καίμε τσάμπα ρεύμα. Και τον κλείνουν. Απογοήτευση στην κερκίδα. Τρέχουμε στους δικούς μας, εξηγούμε πως χάλασε ο φωτεινός πίνακας και θα παίξουμε δίχως αυτόν. Για να μη μας φύγουν, δηλαδή, άμα λέγαμε πως το ματς θα ήταν φιλικό δε θα είχε παλμό και αγωνία για την πρόκριση στην επόμενη φάση.

Αρχίζει το ματς, χαρτάκια, κόρνες, συνθήματα, παλαμάκια, φωνές από τους γονείς, αποθέωση. Στα δέκα λεπτά πρέπει να μας είχαν τριάντα πόντους διαφορά, ας πούμε 40-10. Παίρνουμε τάιμ-άουτ, τι έγινε, ρε παιδιά, αυτοί οι χωριάτες καλοί είναι, μου έρχεται η ιδέα. Ξαναπάω στην κερκίδα, βρίσκομαι αντιμέτωπος με το μένος των θεατών, τι είναι αυτά, παίξτε λίγη μπάλα, ξεφτίλα, ειδικά οι γονείς, αυτοί κράζανε πιο πολύ, οι συμμαθήτριες είχανε κάποια κατανόηση και δεν έκραζαν. Τους ενημερώνω πως το ματς είναι φιλικό, πως ακυρώθηκαν οι άλλοι επειδή είναι μεγάλοι, μέχρι και 18 χρονών παίκτη έχουνε, οπότε παίζουμε για πλάκα και να μην αγχώνονται, περάσαμε έτσι στην επόμενη φάση να παίξουμε με το άλλο φαβορί, τώρα κάνουμε προπόνηση και πειράματα στα συστήματα, να τα τελειοποιήσουμε. Τους έπεισα, αλλά οι μισοί έφυγαν.

Το ματς πρέπει να τελείωσε με σκορ του επιπέδου 120-30, κάτι τέτοιο. Εγώ θυμάμαι που είχα κερδίσει δύο βολές στην πρώτη φάση που πήρα μπάλα, ψεύτικο φάουλ αλλά όλα τα έδιναν τότε. Η πρώτη πήγε έρμπολ, η δεύτερη μέσα, μετά δε θυμάμαι τις επιδόσεις μου, αλλά ως Φασούλας της ομάδας θα είχα, ας πούμε, 5 πόντους, 15 ριμπάουντ και 25 λάθη, δε φταίω εγώ, το πρότυπό μου έπαιζε έτσι. Και από τους 120 πόντους των αντιπάλων, τους 100 μας τους είχε βάλει ένας απίστευτος παικταράς που τα έβαζε από όπου σούταρε. Τρίποντα, μπασίματα, βολές, ανάποδα, σπασίματα, ό,τι έκανε μέσα πήγαινε. Και μόνος του να έπαιζε μπορεί να μας κέρδιζε και τους πέντε. Ήταν ο αδερφός του Γου Χου, άντε πάλι, κοίτα να δεις που δε θα γράψω τίποτα στη ζωή μου που να μην έχει σχέση με τον ΠΑΟΚ, τώρα το θυμήθηκα πως ήταν αυτός, ρωτούσε ο κόσμος «ποιος είναι ο παικταράς» και απαντούσαν οι άλλοι «ο αδερφός του Γεωργιάδη που παίζει στη Δόξα Δράμας».

Κλίκμπεϊτ

Κλίκμπεϊτ

Κάποια στιγμή χθες &tau ...

Read more
Αναγούλα

Αναγούλα

Σαράντα πέντε αγώνες, ό ...

Read more
Ανάλυση

Ανάλυση

Τελικός ΑΕΚ-Ολυμ& ...

Read more
Πούλημα

Πούλημα

Στον τελικό του 2003 δεν είχα εισιτήριο. Ήταν να πάω, ήταν να μην πάω, περίεργη κατάσταση, τελικά δε ...

Read more
Χριστουγεννιάτικο

Χριστουγεννιάτικο

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, στις 23 Δεκεμβρίου 1992, έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα με τη φανέλα ...

Read more
Τσίρκο

Τσίρκο

Αυτός είναι ο μπασκετικός που εμείς δε φύγαμε ποτέ, που στηρίζουμε την ομάδα, στα εύκολα και στα δύσ ...

Read more
Χοτ-ντογκ

Χοτ-ντογκ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 81-63 Ωραία ήταν στο μπασκετάκι, αν και δεν έχω ξαναδεί αγώνα του ΠΑΟΚ με τό ...

Read more
Πληγές

Πληγές

Κρύφτηκαν όλα κάτω από τα μπουκάλια, τις πέτρες και τα ξηλωμένα καρεκλάκια. Ανακατεύτηκε η μπόχα τεσ ...

Read more
Αύριο

Αύριο

Αύριο είναι η μέρα που απαντώνται όλα τα ερωτήματά μας για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά ...

Read more
Κλαρίνo

Κλαρίνo

Είχανε βρει έναν πολύ εκνευριστικό τρόπο να μας ξενερώνουν όταν ξεφεύγαμε πριν από τα ΠΑΟΚ-Άρης. ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Χαμόγελο

Χαμόγελο

Ο δικός μου ΠΑΟΚ ε ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.