Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

ekeiniistigmiΕκείνη η στιγμή, πέντε παρά, απόγευμα Κυριακής. Γουρλωμένα μάτια, πρόσωπα κρυμμένα στις παλάμες από την έκσταση, χαμόγελα που δεν θα έσβηναν για καιρό. Άρχιζαν όλοι να καταλαβαίνουν τι είχε μόλις συμβεί, γινόταν πραγματικότητα το τελευταίο δίωρο όσο έπεφταν οι ρυθμοί κι επανέρχονταν τα μυαλά στις θέσεις τους, το ματς ήταν πια παρελθόν και σε ένα δευτερόλεπτο, εκεί που ακούστηκε η σφυρίχτρα για τελευταία φορά, μετατρεπόταν σε αιώνια μνήμη για τους τυχερούς, τους ευλογημένους που βρέθηκαν αυτό το παγωμένο μεσημέρι στο γήπεδο και μέσα σε λίγες ώρες άλλαξαν τις ζωές τους: Κανείς δεν θα ξεχνούσε ποτέ όσα έζησε στο τσιμέντο των Σερρών την 6η Δεκεμβρίου του 1987.

Εκείνη η στιγμή, που κατάφερα να πάρω το βλέμμα μου από τη λασπωμένη ασπρόμαυρη θάλασσα που πρώτη φορά έβλεπα τόσο αγριεμένη. Που ηρεμούσε η ένταση στ’ αυτιά μου απ’ τις αγριοφωνάρες, τα ουρλιαχτά, τα συνθήματα, τα πανηγύρια, την γκρίνια, τις κραυγές, τα βρισίδια, μια κερκίδα ασταμάτητη, ονειρική και εφιαλτική μαζί, κάτι απόκοσμο, ένα συμπαγές χάος σαν να το έσυρες από την πιο βαθιά άβυσσο, να τραγουδάει και να χορεύει σαν να με καλούσε στην αγκαλιά της, εδώ ανήκεις, πάρ’ το χαμπάρι, έχει ένα σκαλί για σένα ανάμεσά μας, όλα αυτά που παλεύουν μέσ’ στο μυαλό σου και δε βρίσκεις να τα αδειάσεις θα βρουν στέγη εδώ, έλα, όπως είσαι, μην κάθεσαι απέναντι, εδώ είναι το σπίτι σου. Εδώ. Ο κόσμος για όποιον δεν βρίσκει κόσμο να τον χωράει.

Εκείνη η στιγμή, που κάποιος δίπλα μας ξαναρώτησε, να σιγουρευτεί: «Έξι»; Και κάποιος απάντησε: «Έξι». Κι έφευγε ο κόσμος αμίλητος, ανήμπορος να βάλει σε τάξη την εμπειρία, όλοι ήθελαν λίγο χρόνο να το επεξεργαστούν, έξι-ένα, τι έγινε τώρα, έξι ο ΠΑΟΚ, ένα ο Κοσκωτάς, Άγιε-Νικόλα, μεγάλη η χάρη Σου. Σταυροκοπιούνταν, κοιτούσαν ψηλά. Κάποιοι έμοιαζαν να εύχονται μην είναι όνειρο και ξυπνήσουν. Κάποιοι συνέχιζαν το τραγούδι, αποθεώνοντας τους θριαμβευτές με τις λασπωμένες στολές, αυτοί που λίγο νωρίτερα φώναζαν «εκατό, εκατό, ΠΑΟΚ βάλε εκατό» ή «εκατό, εκατό, κατοστάρα, εκατό», αυτοί που φώναζαν «έλεος», αυτοί που φώναζαν «θάνατος», αυτοί που έλιωσαν τα λαρύγγια τους με το διαρκές Παοκολέ από την έναρξη ως το τέλος.

Εκείνη η στιγμή, που ξεστόμισα το «μπαμπά, από σήμερα θα είμαι ΠΑΟΚ». Η σιγή του. Το σίγουρο βλέμμα που του έριξα περιμένοντας την απάντηση που δεν ήρθε. Και τι να πει. ΠΑΟΚ ήταν κι αυτός εκείνη τη μέρα, καμάρωνε, πανηγύριζε με τους Παοκτσήδες, το διασκέδαζε ως παναθηναϊκός το λιώσιμο του εχθρού του. Ίσως δεν περίμενε πως το εννοούσα. Δεν περίμενε πως από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα θα έγραφα χιλιόμετρα με κάθε μεταφορικό μέσο προς τον μετακινούμενο τόπο λατρείας της θρησκείας που ανακάλυπτα εκείνη τη μέρα, ακολουθώντας την ασπρόμαυρη παράνοια που με αλλαξοπίστησε μέσα σε δυο ώρες και μου έκανε το πιο αξέχαστο δώρο για τη γιορτή μου, δεν συνειδητοποιούσε πως μόλις με είχε χάσει από συνοδοιπόρο στους αγώνες της πράσινης ομάδας που ακολουθούσε παντού: Ήταν η πρώτη αποποίηση κληρονομιάς της ζωής μου, από πολλές που θα ακολουθούσαν, χρόνια μετά.

Εκείνη η στιγμή, σαν σήμερα, πριν από ακριβώς τριάντα χρόνια, που πρόσθεσα ένα γράμμα στο τέλος κι αυτόματα όλα έγιναν μαγικά. Το χόμπι έγινε τρόπος ζωής, οι φίλοι έγιναν αδερφοί, οι πόλεις έγιναν προορισμοί, το τσιμέντο έγινε σπίτι. Τριάντα χρόνια, χίλια τελετουργικά, χιλιόμετρα, πούλμαν, οτοστόπ, συνθήματα, καπνοί, πυρσοί, χαρτάκια, χέρια, κασκόλ, σημαίες, εκδρομές, αλκοόλ, γέλια, δάκρυα, αίμα, μπάτσοι, τρένα, ντου, πέτρες, ναρκωτικά, φωνές, θρύψαλα, κυνηγητά, πορείες, πανηγύρια, καταλήψεις, εκστρατείες, τράκες, αποθεώσεις, ντροπές, προδοσίες, αυταπάτες, πανιά, σπρέι, βαγόνια, κρύα, άνεμοι, βροχές, χιόνια, φωτιές, συλλήψεις, κλομπ, βούλγαροι, τούρκοι, σκοπιανοί, γύφτοι, τριάντα χρόνια ευθεία, τριάντα χρόνια μπροστά, τριάντα χρόνια το κεφάλι ψηλά. Τριάντα χρόνια αγάπη. Ούτε στα μισά δεν έφτασα ακόμα, δηλαδή.

Επόπτης

Επόπτης

ΠΑΟΚ-Μικρομεσαίος στην Τούμπα, κερδίζουμε κάμποσο-μηδέν, το ματς στα τελευταία λεπτά. ...

Read more
Μπελούσι

Μπελούσι

Πριν μια βδομάδα, ο Τ&zet ...

Read more
Σάμπρι

Σάμπρι

Ο Αμπντέλ Σατάρ Σάμπρι &A ...

Read more
Επτά

Επτά

«Αααουχμ... Αααου&c ...

Read more
Αδιάφορος

Αδιάφορος

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, για μένα, είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Όπως και όλοι. Ένα ονομα ...

Read more
Eιρωνεία

Eιρωνεία

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 68-71. Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου από την ιστορική ε ...

Read more
Πόντος

Πόντος

Ας πούμε πως παίζει ένα φανταστικό ΠΑΟΚ-Άρης, ντέρμπι από τα παλιά στο μπάσκετ. Μεγάλο ντέρμπι, το π ...

Read more
Παναχαϊκή

Παναχαϊκή

Να βλέπεις αγώνα στην 4 το 1992, να εκδηλώνεσαι ανοιχτά υπέρ των φιλοξενούμενων, να χτυπιέσαι στις ε ...

Read more
0025

0025

Η ομάδα ποδοσφαίρο&u ...

Read more
Κενό

Κενό

Σαν σήμερα, πριν από α&kappa ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
Σεκάπ

Σεκάπ

Η διαδικασία είναι γνωστή όσο και κλασική. Παίρνεις το πρόγραμμα με τις αγωνιστικές που απομένουν, π ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.