Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

ekeiniistigmiΕκείνη η στιγμή, πέντε παρά, απόγευμα Κυριακής. Γουρλωμένα μάτια, πρόσωπα κρυμμένα στις παλάμες από την έκσταση, χαμόγελα που δεν θα έσβηναν για καιρό. Άρχιζαν όλοι να καταλαβαίνουν τι είχε μόλις συμβεί, γινόταν πραγματικότητα το τελευταίο δίωρο όσο έπεφταν οι ρυθμοί κι επανέρχονταν τα μυαλά στις θέσεις τους, το ματς ήταν πια παρελθόν και σε ένα δευτερόλεπτο, εκεί που ακούστηκε η σφυρίχτρα για τελευταία φορά, μετατρεπόταν σε αιώνια μνήμη για τους τυχερούς, τους ευλογημένους που βρέθηκαν αυτό το παγωμένο μεσημέρι στο γήπεδο και μέσα σε λίγες ώρες άλλαξαν τις ζωές τους: Κανείς δεν θα ξεχνούσε ποτέ όσα έζησε στο τσιμέντο των Σερρών την 6η Δεκεμβρίου του 1987.

Εκείνη η στιγμή, που κατάφερα να πάρω το βλέμμα μου από τη λασπωμένη ασπρόμαυρη θάλασσα που πρώτη φορά έβλεπα τόσο αγριεμένη. Που ηρεμούσε η ένταση στ’ αυτιά μου απ’ τις αγριοφωνάρες, τα ουρλιαχτά, τα συνθήματα, τα πανηγύρια, την γκρίνια, τις κραυγές, τα βρισίδια, μια κερκίδα ασταμάτητη, ονειρική και εφιαλτική μαζί, κάτι απόκοσμο, ένα συμπαγές χάος σαν να το έσυρες από την πιο βαθιά άβυσσο, να τραγουδάει και να χορεύει σαν να με καλούσε στην αγκαλιά της, εδώ ανήκεις, πάρ’ το χαμπάρι, έχει ένα σκαλί για σένα ανάμεσά μας, όλα αυτά που παλεύουν μέσ’ στο μυαλό σου και δε βρίσκεις να τα αδειάσεις θα βρουν στέγη εδώ, έλα, όπως είσαι, μην κάθεσαι απέναντι, εδώ είναι το σπίτι σου. Εδώ. Ο κόσμος για όποιον δεν βρίσκει κόσμο να τον χωράει.

Εκείνη η στιγμή, που κάποιος δίπλα μας ξαναρώτησε, να σιγουρευτεί: «Έξι»; Και κάποιος απάντησε: «Έξι». Κι έφευγε ο κόσμος αμίλητος, ανήμπορος να βάλει σε τάξη την εμπειρία, όλοι ήθελαν λίγο χρόνο να το επεξεργαστούν, έξι-ένα, τι έγινε τώρα, έξι ο ΠΑΟΚ, ένα ο Κοσκωτάς, Άγιε-Νικόλα, μεγάλη η χάρη Σου. Σταυροκοπιούνταν, κοιτούσαν ψηλά. Κάποιοι έμοιαζαν να εύχονται μην είναι όνειρο και ξυπνήσουν. Κάποιοι συνέχιζαν το τραγούδι, αποθεώνοντας τους θριαμβευτές με τις λασπωμένες στολές, αυτοί που λίγο νωρίτερα φώναζαν «εκατό, εκατό, ΠΑΟΚ βάλε εκατό» ή «εκατό, εκατό, κατοστάρα, εκατό», αυτοί που φώναζαν «έλεος», αυτοί που φώναζαν «θάνατος», αυτοί που έλιωσαν τα λαρύγγια τους με το διαρκές Παοκολέ από την έναρξη ως το τέλος.

Εκείνη η στιγμή, που ξεστόμισα το «μπαμπά, από σήμερα θα είμαι ΠΑΟΚ». Η σιγή του. Το σίγουρο βλέμμα που του έριξα περιμένοντας την απάντηση που δεν ήρθε. Και τι να πει. ΠΑΟΚ ήταν κι αυτός εκείνη τη μέρα, καμάρωνε, πανηγύριζε με τους Παοκτσήδες, το διασκέδαζε ως παναθηναϊκός το λιώσιμο του εχθρού του. Ίσως δεν περίμενε πως το εννοούσα. Δεν περίμενε πως από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα θα έγραφα χιλιόμετρα με κάθε μεταφορικό μέσο προς τον μετακινούμενο τόπο λατρείας της θρησκείας που ανακάλυπτα εκείνη τη μέρα, ακολουθώντας την ασπρόμαυρη παράνοια που με αλλαξοπίστησε μέσα σε δυο ώρες και μου έκανε το πιο αξέχαστο δώρο για τη γιορτή μου, δεν συνειδητοποιούσε πως μόλις με είχε χάσει από συνοδοιπόρο στους αγώνες της πράσινης ομάδας που ακολουθούσε παντού: Ήταν η πρώτη αποποίηση κληρονομιάς της ζωής μου, από πολλές που θα ακολουθούσαν, χρόνια μετά.

Εκείνη η στιγμή, σαν σήμερα, πριν από ακριβώς τριάντα χρόνια, που πρόσθεσα ένα γράμμα στο τέλος κι αυτόματα όλα έγιναν μαγικά. Το χόμπι έγινε τρόπος ζωής, οι φίλοι έγιναν αδερφοί, οι πόλεις έγιναν προορισμοί, το τσιμέντο έγινε σπίτι. Τριάντα χρόνια, χίλια τελετουργικά, χιλιόμετρα, πούλμαν, οτοστόπ, συνθήματα, καπνοί, πυρσοί, χαρτάκια, χέρια, κασκόλ, σημαίες, εκδρομές, αλκοόλ, γέλια, δάκρυα, αίμα, μπάτσοι, τρένα, ντου, πέτρες, ναρκωτικά, φωνές, θρύψαλα, κυνηγητά, πορείες, πανηγύρια, καταλήψεις, εκστρατείες, τράκες, αποθεώσεις, ντροπές, προδοσίες, αυταπάτες, πανιά, σπρέι, βαγόνια, κρύα, άνεμοι, βροχές, χιόνια, φωτιές, συλλήψεις, κλομπ, βούλγαροι, τούρκοι, σκοπιανοί, γύφτοι, τριάντα χρόνια ευθεία, τριάντα χρόνια μπροστά, τριάντα χρόνια το κεφάλι ψηλά. Τριάντα χρόνια αγάπη. Ούτε στα μισά δεν έφτασα ακόμα, δηλαδή.

Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
Όραμα

Όραμα

Το όραμά μου για τον &al ...

Read more
Εγκλεισμός

Εγκλεισμός

- Πείτε μου το όνομά σ&alp ...

Read more
Ξενοδοχείο

Ξενοδοχείο

Όπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανε ...

Read more
Ρούμπικ

Ρούμπικ

Δεν ήμουνα στα καλά ...

Read more
Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Παναχαϊκή

Παναχαϊκή

Να βλέπεις αγώνα στην 4 το 1992, να εκδηλώνεσαι ανοιχτά υπέρ των φιλοξενούμενων, να χτυπιέσαι στις ε ...

Read more
Αλάνια

Αλάνια

Από πού να το πιάσεις τώρα αυτό το θέμα και πώς να βρεις ισορροπία ανάμεσα στους «κυριλέδες» και τα ...

Read more
Κερκιδάκι

Κερκιδάκι

Δίχως την παραμικρή σκέψη, αντάλλαζα την Τούμπα της Κυριακής με το κερκιδάκι στη Νέα Σμύρνη το Σάββα ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Γκρίνια

Γκρίνια

Κηρύσσω το αγωνιστικό έτος 2014-2015 ως ΕΤΟΣ ΠΑΟΚΤΣΗΔΙΚΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ. Με εκδηλώσεις, χοροεσπερίδες και ...

Read more
Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία τέσσ&epsil ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.