Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

ekeiniistigmiΕκείνη η στιγμή, πέντε παρά, απόγευμα Κυριακής. Γουρλωμένα μάτια, πρόσωπα κρυμμένα στις παλάμες από την έκσταση, χαμόγελα που δεν θα έσβηναν για καιρό. Άρχιζαν όλοι να καταλαβαίνουν τι είχε μόλις συμβεί, γινόταν πραγματικότητα το τελευταίο δίωρο όσο έπεφταν οι ρυθμοί κι επανέρχονταν τα μυαλά στις θέσεις τους, το ματς ήταν πια παρελθόν και σε ένα δευτερόλεπτο, εκεί που ακούστηκε η σφυρίχτρα για τελευταία φορά, μετατρεπόταν σε αιώνια μνήμη για τους τυχερούς, τους ευλογημένους που βρέθηκαν αυτό το παγωμένο μεσημέρι στο γήπεδο και μέσα σε λίγες ώρες άλλαξαν τις ζωές τους: Κανείς δεν θα ξεχνούσε ποτέ όσα έζησε στο τσιμέντο των Σερρών την 6η Δεκεμβρίου του 1987.

Εκείνη η στιγμή, που κατάφερα να πάρω το βλέμμα μου από τη λασπωμένη ασπρόμαυρη θάλασσα που πρώτη φορά έβλεπα τόσο αγριεμένη. Που ηρεμούσε η ένταση στ’ αυτιά μου απ’ τις αγριοφωνάρες, τα ουρλιαχτά, τα συνθήματα, τα πανηγύρια, την γκρίνια, τις κραυγές, τα βρισίδια, μια κερκίδα ασταμάτητη, ονειρική και εφιαλτική μαζί, κάτι απόκοσμο, ένα συμπαγές χάος σαν να το έσυρες από την πιο βαθιά άβυσσο, να τραγουδάει και να χορεύει σαν να με καλούσε στην αγκαλιά της, εδώ ανήκεις, πάρ’ το χαμπάρι, έχει ένα σκαλί για σένα ανάμεσά μας, όλα αυτά που παλεύουν μέσ’ στο μυαλό σου και δε βρίσκεις να τα αδειάσεις θα βρουν στέγη εδώ, έλα, όπως είσαι, μην κάθεσαι απέναντι, εδώ είναι το σπίτι σου. Εδώ. Ο κόσμος για όποιον δεν βρίσκει κόσμο να τον χωράει.

Εκείνη η στιγμή, που κάποιος δίπλα μας ξαναρώτησε, να σιγουρευτεί: «Έξι»; Και κάποιος απάντησε: «Έξι». Κι έφευγε ο κόσμος αμίλητος, ανήμπορος να βάλει σε τάξη την εμπειρία, όλοι ήθελαν λίγο χρόνο να το επεξεργαστούν, έξι-ένα, τι έγινε τώρα, έξι ο ΠΑΟΚ, ένα ο Κοσκωτάς, Άγιε-Νικόλα, μεγάλη η χάρη Σου. Σταυροκοπιούνταν, κοιτούσαν ψηλά. Κάποιοι έμοιαζαν να εύχονται μην είναι όνειρο και ξυπνήσουν. Κάποιοι συνέχιζαν το τραγούδι, αποθεώνοντας τους θριαμβευτές με τις λασπωμένες στολές, αυτοί που λίγο νωρίτερα φώναζαν «εκατό, εκατό, ΠΑΟΚ βάλε εκατό» ή «εκατό, εκατό, κατοστάρα, εκατό», αυτοί που φώναζαν «έλεος», αυτοί που φώναζαν «θάνατος», αυτοί που έλιωσαν τα λαρύγγια τους με το διαρκές Παοκολέ από την έναρξη ως το τέλος.

Εκείνη η στιγμή, που ξεστόμισα το «μπαμπά, από σήμερα θα είμαι ΠΑΟΚ». Η σιγή του. Το σίγουρο βλέμμα που του έριξα περιμένοντας την απάντηση που δεν ήρθε. Και τι να πει. ΠΑΟΚ ήταν κι αυτός εκείνη τη μέρα, καμάρωνε, πανηγύριζε με τους Παοκτσήδες, το διασκέδαζε ως παναθηναϊκός το λιώσιμο του εχθρού του. Ίσως δεν περίμενε πως το εννοούσα. Δεν περίμενε πως από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα θα έγραφα χιλιόμετρα με κάθε μεταφορικό μέσο προς τον μετακινούμενο τόπο λατρείας της θρησκείας που ανακάλυπτα εκείνη τη μέρα, ακολουθώντας την ασπρόμαυρη παράνοια που με αλλαξοπίστησε μέσα σε δυο ώρες και μου έκανε το πιο αξέχαστο δώρο για τη γιορτή μου, δεν συνειδητοποιούσε πως μόλις με είχε χάσει από συνοδοιπόρο στους αγώνες της πράσινης ομάδας που ακολουθούσε παντού: Ήταν η πρώτη αποποίηση κληρονομιάς της ζωής μου, από πολλές που θα ακολουθούσαν, χρόνια μετά.

Εκείνη η στιγμή, σαν σήμερα, πριν από ακριβώς τριάντα χρόνια, που πρόσθεσα ένα γράμμα στο τέλος κι αυτόματα όλα έγιναν μαγικά. Το χόμπι έγινε τρόπος ζωής, οι φίλοι έγιναν αδερφοί, οι πόλεις έγιναν προορισμοί, το τσιμέντο έγινε σπίτι. Τριάντα χρόνια, χίλια τελετουργικά, χιλιόμετρα, πούλμαν, οτοστόπ, συνθήματα, καπνοί, πυρσοί, χαρτάκια, χέρια, κασκόλ, σημαίες, εκδρομές, αλκοόλ, γέλια, δάκρυα, αίμα, μπάτσοι, τρένα, ντου, πέτρες, ναρκωτικά, φωνές, θρύψαλα, κυνηγητά, πορείες, πανηγύρια, καταλήψεις, εκστρατείες, τράκες, αποθεώσεις, ντροπές, προδοσίες, αυταπάτες, πανιά, σπρέι, βαγόνια, κρύα, άνεμοι, βροχές, χιόνια, φωτιές, συλλήψεις, κλομπ, βούλγαροι, τούρκοι, σκοπιανοί, γύφτοι, τριάντα χρόνια ευθεία, τριάντα χρόνια μπροστά, τριάντα χρόνια το κεφάλι ψηλά. Τριάντα χρόνια αγάπη. Ούτε στα μισά δεν έφτασα ακόμα, δηλαδή.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022