Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

toliosΔεν μπορούσαμε να καταλάβουμε αν ήταν καλύτερα να περπατάμε ή να στεκόμαστε ακίνητοι. Μέχρι και το σάλιο μας πάγωνε, ειδικά το δικό μου επειδή κάπνιζα και το φίλτρο έφτανε παγωμένο στο στόμα μου από την προηγούμενη ρουφηξιά. Ο Θανάσης προσπαθούσε να βρει ένα σημείο να προφυλαχθεί από το χιόνι και τον αέρα που το πετούσε στα μούτρα μας όπου κι αν πηγαίναμε, γύρω από το φυλάκιο της πύλης. Ήταν η πρώτη μας σκοπιά τέσσερις-έξι το πρωί στο Νευροκόπι, με διπλά γάντια, διπλούς σκούφους, κασκόλ τυλιγμένα γύρω από το στήθος και ένα ακόμα στο λαιμό, το θυμάμαι, ένα τεράστιο, ατελείωτο μαύρο κασκόλ που μου το είχε φέρει η Άννα και το ζήλευαν όλοι και το έδινα σε όλους τους σκοπούς κι άλλαζε χέρι με χέρι λόγω της αποτελεσματικότητάς του να κόβει μια ιδέα από το απίστευτο κρύο. Εγώ στεκόμουν απέναντί του, στην άλλη πλευρά της εισόδου, και γκρίνιαζα, νέος ακόμα στο πολικό τοπίο της τελευταίας μου μετάθεσης. «Ρε μαλάκα Θανάση, είμαστε εδώ δύο ώρες και έχουν περάσει δύο λεπτά, πώς θα γυρίσουμε ζωντανοί»;

Χτύπησε ένα τηλέφωνο. Κοιταχτήκαμε. Κανείς μας δεν ήξερε από πού ακούγεται ο ήχος, δεν μας είχε ξανασυμβεί. Μπήκε ο Θανάσης στο φυλάκιο, βρήκε μια συσκευή και απάντησε. Μετά από λίγο, μου φώναξε «από την ΕΜΥ, ρωτάνε τη θερμοκρασία». Τον κοίταξα, δεν απάντησα. «Τη θερμοκρασία, ρε μαλάκα, από το θερμόμετρο πίσω σου». Έκανα μεταβολή μονοκόματα, χωρίς να κάνω βήμα, γλιστρώντας στο παγωμένο χιόνι από κάτω, αλλά δεν είδα κανένα θερμόμετρο. «Πού είναι, ρε μαλάκα», τον ρώτησα, χωρίς να τον κοιτάζω. «Μπροστά σου, ρε μαλάκα, ολόκληρη εγκατάσταση, δεν το βλέπεις»; Άναψα τσιγάρο, έσφιξα τα μάτια κι έβαλα τα χέρια πάνω στο κούτελο μπας και δω καλύτερα μέσα απ’ το χιόνι. «Εδώ μια ζυγαριά έχει μόνο, τι να κάνω, να ζυγίσω το χιόνι»; Μου πέταξε κάτι, δεν είδα τι. «Η ζυγαριά είναι το θερμόμετρο, ρε μαλάκα, ξεκόλλα». Και, όντως, ήταν θερμόμετρο εκείνο το πράμα μπροστά μου, χαμπάρι δεν είχα τι ήταν, αλλά έμοιαζε με τις ζυγαριές που είχαν οι πλανόδιοι μανάβηδες στο χωριό. «Πόσο λέει, ρε μαλάκα, πες να τελειώνουμε, έχω παγώσει». Σκύβω, βλέπω την ένδειξη. «Ρε μαλάκα, δεκαεφτά λέει. Πες τους δεκαεφτά». «Τι δεκαεφτά»; «Δεκαεφτά βαθμούς. Αμάν, κάτσε. Μείον. Μείον δεκαεφτά. Τι μείον δεκαεφτά, ρε μαλάκα, πλάκα μας κάνουν; Μείον δεκαεφτά! Ρε Θανάση, ρε μαλάκα, τι γίνεται, τι μείον δεκαεφτά μη γαμήσω τώρα νυχτιάτικα, τι μας έβαλαν να φυλάμε, ούτε πολικές αρκούδες δεν κυκλοφορούν με μείον δεκαεφτά, αναβολή, αναβολή»! Είπε ο Θανάσης «μείον δεκαεφτά» στο τηλέφωνο και άραξε πάλι στη γωνία που, μάλλον, θα είχε βρει θερμοκρασία μείον δεκαέξι, να ζεσταθεί.

Ο Θανάσης ήταν ο μοναδικός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που συνάντησα στον στρατό και έκανα μαζί του σκοπιά. Οι υπόλοιποι είτε εμφανίζονταν μόνο στις λίστες είτε έμεναν λίγες μέρες ξαπλωμένοι στον θάλαμο κι έφευγαν για τις μονάδες κοντά στις ομάδες τους. Αυτός ξεκίνησε ως βασικός στη Βέροια, αλλά ήρθε ο Προτάσοφ, έφερε δικούς του, τον έκανε στην άκρη. Και τον ξέχασε η ομάδα του στο Νευροκόπι, να φυλάει το στρατόπεδο από το εχθρικό χιόνι και τον παγωμένο αέρα στους μείον δεκαεφτά. Γενάρης του 2001, ο Θανάσης ουσιαστικά χωρίς ομάδα, απροπόνητος τόσους μήνες θητεία, χωρίς ελπίδα για τη συνέχεια, αμίλητος, μελαγχολικός, να τον λυπάσαι περισσότερο κι από τα μούτρα σου όταν επέστρεφες από περίπολο ή σκοπιά στα βουνά. «Κι όταν απολυθείς»; «Ποιος να με πάρει, ρε φίλε, έχω καταστραφεί». Αλλά λίγες μέρες μετά, έσκασε ένα χαμόγελο. «Βρήκα ομάδα». «Πώς βρήκες ομάδα»; «Μου βρήκε ένας δικός μου, υπογράφω στον Εθνικό Αστέρα». Άλλαξε η διάθεσή του, άρχισε τις πλάκες και τις χαρές. «Άντε, με το καλό, μπας και γλιτώσεις από ‘δώ πέρα, μέχρι ν’ απολυθούμε ούτε να περπατήσουμε δεν θα μπορούμε».

Έφυγα από το Νευροκόπι πριν βγει ο Γενάρης. Έφυγε κι αυτός, σχεδόν ταυτόχρονα, στη νέα του ομάδα. Δεν έμαθα αν τον πρόσεχαν, αν τον πήραν κοντά ή αν έμεινε ως το τέλος της θητείας εκεί. Αλλά από τότε τον παρακολουθώ, μέχρι και τώρα, που κλείνει τα 41 του χρόνια κι ακόμα παίζει ποδόσφαιρο, κι ας τρώει πέντε γκολ από τον ΠΑΟΚ με τον Αιγινιακό, σίγουρα θα παραμένει σπουδαίος άνθρωπος και ωραίος τύπος, όπως ήταν όταν τον γνώρισα στον κρύο θάλαμο στο Νευροκόπι, τον χειμώνα που είχε χάσει την πίστη στον εαυτό του. Θυμάμαι που τον καμάρωνα, ένα βράδυ, να πανηγυρίζει στο Καραϊσκάκη τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού, όταν έπαιζε στον ΠΑΣ Γιάννινα, πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Και έλεγα «τον ξέρω αυτόν, έχουμε κάνει μαζί σκοπιά τέσσερις-έξι στους μείον δεκαεφτά βαθμούς» και δεν με πίστευε άνθρωπος.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038