Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

toliosΔεν μπορούσαμε να καταλάβουμε αν ήταν καλύτερα να περπατάμε ή να στεκόμαστε ακίνητοι. Μέχρι και το σάλιο μας πάγωνε, ειδικά το δικό μου επειδή κάπνιζα και το φίλτρο έφτανε παγωμένο στο στόμα μου από την προηγούμενη ρουφηξιά. Ο Θανάσης προσπαθούσε να βρει ένα σημείο να προφυλαχθεί από το χιόνι και τον αέρα που το πετούσε στα μούτρα μας όπου κι αν πηγαίναμε, γύρω από το φυλάκιο της πύλης. Ήταν η πρώτη μας σκοπιά τέσσερις-έξι το πρωί στο Νευροκόπι, με διπλά γάντια, διπλούς σκούφους, κασκόλ τυλιγμένα γύρω από το στήθος και ένα ακόμα στο λαιμό, το θυμάμαι, ένα τεράστιο, ατελείωτο μαύρο κασκόλ που μου το είχε φέρει η Άννα και το ζήλευαν όλοι και το έδινα σε όλους τους σκοπούς κι άλλαζε χέρι με χέρι λόγω της αποτελεσματικότητάς του να κόβει μια ιδέα από το απίστευτο κρύο. Εγώ στεκόμουν απέναντί του, στην άλλη πλευρά της εισόδου, και γκρίνιαζα, νέος ακόμα στο πολικό τοπίο της τελευταίας μου μετάθεσης. «Ρε μαλάκα Θανάση, είμαστε εδώ δύο ώρες και έχουν περάσει δύο λεπτά, πώς θα γυρίσουμε ζωντανοί»;

Χτύπησε ένα τηλέφωνο. Κοιταχτήκαμε. Κανείς μας δεν ήξερε από πού ακούγεται ο ήχος, δεν μας είχε ξανασυμβεί. Μπήκε ο Θανάσης στο φυλάκιο, βρήκε μια συσκευή και απάντησε. Μετά από λίγο, μου φώναξε «από την ΕΜΥ, ρωτάνε τη θερμοκρασία». Τον κοίταξα, δεν απάντησα. «Τη θερμοκρασία, ρε μαλάκα, από το θερμόμετρο πίσω σου». Έκανα μεταβολή μονοκόματα, χωρίς να κάνω βήμα, γλιστρώντας στο παγωμένο χιόνι από κάτω, αλλά δεν είδα κανένα θερμόμετρο. «Πού είναι, ρε μαλάκα», τον ρώτησα, χωρίς να τον κοιτάζω. «Μπροστά σου, ρε μαλάκα, ολόκληρη εγκατάσταση, δεν το βλέπεις»; Άναψα τσιγάρο, έσφιξα τα μάτια κι έβαλα τα χέρια πάνω στο κούτελο μπας και δω καλύτερα μέσα απ’ το χιόνι. «Εδώ μια ζυγαριά έχει μόνο, τι να κάνω, να ζυγίσω το χιόνι»; Μου πέταξε κάτι, δεν είδα τι. «Η ζυγαριά είναι το θερμόμετρο, ρε μαλάκα, ξεκόλλα». Και, όντως, ήταν θερμόμετρο εκείνο το πράμα μπροστά μου, χαμπάρι δεν είχα τι ήταν, αλλά έμοιαζε με τις ζυγαριές που είχαν οι πλανόδιοι μανάβηδες στο χωριό. «Πόσο λέει, ρε μαλάκα, πες να τελειώνουμε, έχω παγώσει». Σκύβω, βλέπω την ένδειξη. «Ρε μαλάκα, δεκαεφτά λέει. Πες τους δεκαεφτά». «Τι δεκαεφτά»; «Δεκαεφτά βαθμούς. Αμάν, κάτσε. Μείον. Μείον δεκαεφτά. Τι μείον δεκαεφτά, ρε μαλάκα, πλάκα μας κάνουν; Μείον δεκαεφτά! Ρε Θανάση, ρε μαλάκα, τι γίνεται, τι μείον δεκαεφτά μη γαμήσω τώρα νυχτιάτικα, τι μας έβαλαν να φυλάμε, ούτε πολικές αρκούδες δεν κυκλοφορούν με μείον δεκαεφτά, αναβολή, αναβολή»! Είπε ο Θανάσης «μείον δεκαεφτά» στο τηλέφωνο και άραξε πάλι στη γωνία που, μάλλον, θα είχε βρει θερμοκρασία μείον δεκαέξι, να ζεσταθεί.

Ο Θανάσης ήταν ο μοναδικός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που συνάντησα στον στρατό και έκανα μαζί του σκοπιά. Οι υπόλοιποι είτε εμφανίζονταν μόνο στις λίστες είτε έμεναν λίγες μέρες ξαπλωμένοι στον θάλαμο κι έφευγαν για τις μονάδες κοντά στις ομάδες τους. Αυτός ξεκίνησε ως βασικός στη Βέροια, αλλά ήρθε ο Προτάσοφ, έφερε δικούς του, τον έκανε στην άκρη. Και τον ξέχασε η ομάδα του στο Νευροκόπι, να φυλάει το στρατόπεδο από το εχθρικό χιόνι και τον παγωμένο αέρα στους μείον δεκαεφτά. Γενάρης του 2001, ο Θανάσης ουσιαστικά χωρίς ομάδα, απροπόνητος τόσους μήνες θητεία, χωρίς ελπίδα για τη συνέχεια, αμίλητος, μελαγχολικός, να τον λυπάσαι περισσότερο κι από τα μούτρα σου όταν επέστρεφες από περίπολο ή σκοπιά στα βουνά. «Κι όταν απολυθείς»; «Ποιος να με πάρει, ρε φίλε, έχω καταστραφεί». Αλλά λίγες μέρες μετά, έσκασε ένα χαμόγελο. «Βρήκα ομάδα». «Πώς βρήκες ομάδα»; «Μου βρήκε ένας δικός μου, υπογράφω στον Εθνικό Αστέρα». Άλλαξε η διάθεσή του, άρχισε τις πλάκες και τις χαρές. «Άντε, με το καλό, μπας και γλιτώσεις από ‘δώ πέρα, μέχρι ν’ απολυθούμε ούτε να περπατήσουμε δεν θα μπορούμε».

Έφυγα από το Νευροκόπι πριν βγει ο Γενάρης. Έφυγε κι αυτός, σχεδόν ταυτόχρονα, στη νέα του ομάδα. Δεν έμαθα αν τον πρόσεχαν, αν τον πήραν κοντά ή αν έμεινε ως το τέλος της θητείας εκεί. Αλλά από τότε τον παρακολουθώ, μέχρι και τώρα, που κλείνει τα 41 του χρόνια κι ακόμα παίζει ποδόσφαιρο, κι ας τρώει πέντε γκολ από τον ΠΑΟΚ με τον Αιγινιακό, σίγουρα θα παραμένει σπουδαίος άνθρωπος και ωραίος τύπος, όπως ήταν όταν τον γνώρισα στον κρύο θάλαμο στο Νευροκόπι, τον χειμώνα που είχε χάσει την πίστη στον εαυτό του. Θυμάμαι που τον καμάρωνα, ένα βράδυ, να πανηγυρίζει στο Καραϊσκάκη τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού, όταν έπαιζε στον ΠΑΣ Γιάννινα, πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Και έλεγα «τον ξέρω αυτόν, έχουμε κάνει μαζί σκοπιά τέσσερις-έξι στους μείον δεκαεφτά βαθμούς» και δεν με πίστευε άνθρωπος.

Προσδοκίες

Προσδοκίες

Σαν σήμερα, ακριβώς &delt ...

Read more
2016-Μπάσκετ

2016-Μπάσκετ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Μίσος

Μίσος

Η γιαγιά μου, η μπάμπω-&L ...

Read more
Σαλονικιοί

Σαλονικιοί

Ξυπνητήρι στις 6:15. Γρήγ&om ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Πίεση

Πίεση

Δεν τον ξέρω τον Σταύρο Κόλκα. Γενικώς, επαφές με δημοσιογράφους έχω μόνο με 2-3 που ανταλλάξαμε μην ...

Read more
Aποτυχημένοι

Aποτυχημένοι

Ο αγώνας Κυπέλλου με την Κέρκυρα, στις 7 Ιανουαρίου, θα έπρεπε να είναι το επίσημο τεστ των νέων μετ ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Βαφακούντο

Βαφακούντο

Κριτική ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα 0-1. Όπως τα πήρε τόσα ματς ο Άγγελος, έτσι έχασε αυτό με τη Φιορεντίνα. Δικ ...

Read more
Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που περι& ...

Read more
Χανιά

Χανιά

Έχεις χάσει από τον Π&Alph ...

Read more
Γυρίσματα

Γυρίσματα

Ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί τη διαδικασία της «σέλφι» μέσα στην Τούμπα. Πώς στήνεται το πράμα και π ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.