Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

naz

Είκοσι τόσα χρόνια πριν, έκανα το ντεμπούτο μου με την επαγγελματική ερασιτεχνική ομάδα του χωριού. Βέβαια, τότε δε λεγόμουν Ισοβίτης, αλλά κυκλοφορούσα με το κοσμικό μου όνομα, δηλαδή «ο Ψηλός».

Και ως ψηλός, με είχανε σέντερ φορ. Μέχρι κάποια στιγμή, τέλος πάντων, μετά με πήρανε χαμπάρι πως χαΐρι δεν έχει και  πήγα δεξιά, μετά σέντερ μπακ και μετά τερματοφύλακας και κάπου εκεί με κέρδισε το μπάσκετ, δηλαδή το NBA Jam.

Ήταν το πρώτο επίσημο ματς που έπαιξα στη ζωή μου. Κ-20 ήμασταν, Κ-17, δε θυμάμαι τι ίσχυε τότε, ας πούμε «μεγάλα τσικό» και είσαι μέσα. Η κλήρωση μας έστελνε εκτός έδρας, σε ένα χωριό λίγα λεπτά πιο πέρα, ενώ ήδη τα τζιμάνια της διοίκησης είχανε κάνει και την κατασκοπεία της εποχής, δηλαδή είχανε πάρει τηλέφωνο έναν σώγαμπρο χωριανό και τον ρώτησαν αν οι άλλοι έχουν κανέναν καλό να τον έχουμε στο νου μας. Ο σώγαμπρος τους ενημέρωσε πως έχουν έναν καλό, παικταρά, αλλά θέλουν να τον πουλήσουν σε ομάδα της Α’ Εθνικής και δύσκολα θα τον χρησιμοποιήσουν, εκτός αν στραβώσει το ματς.

Το δίλημμα ήταν μεγάλο. Παίζουμε την μπάλα που ξέρουμε και τους ρίχνουμε το γκολάκι, με κίνδυνο να βάλουν μετά τον παικταρά μέσα και να μας σκίσει; Καθόμαστε να το φάμε για να γλιτώσουμε τον παικταρά κι όταν τελειώσουν οι αλλαγές τους βγαίνουμε μπροστά και το γυρνάμε; Γιατί είχαμε ομαδάρα, με προετοιμασία και πλάνα και αυτοματισμούς, προετοιμασία στην παραλία του χωριού, μέσα στην άμμο, πηδούσαμε σαν τα κατσίκια και χτυπούσαμε τα στήθια μας, αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα, σαν Μαορί ένα πράμα, δεν ξέρω αν ήταν άσκηση-εφεύρεση του δικού μας προπονητή ή αν την κάνουν κι αλλού, ή στο γυναικείο ποδόσφαιρο, ας πούμε, εκεί θα είχε ενδιαφέρον, πηδούσαμε αντικριστά στην άμμο και χτυπούσαμε στήθος με στήθος, αυτό. Είχαμε φτιάξει γάμπα σίδερο, είχαμε δουλέψει στα σουτ, στα φάουλ, στους κρυφούς επιθετικούς, πολλά χρόνια μπροστά ο κόουτς. Μέχρι και πώς να πανηγυρίσουμε γκολ αν η μπάλα πάει άουτ αλλά μπει μέσα στην εστία από τρύπα στα δίχτυα κάναμε πρόβα. Πανέτοιμοι.

Φτάνουμε στο εκτός έδρας με αυτοκίνητα, κατεβαίνει η αποστολή, φόρμες, φανέλες, όλα κομπλέ. Κόσμος πολύς, μας έπιασε τρακ, πάνω από τριάντα άτομα έξω από τα σύρματα, αρχίσαμε την προθέρμανση. Και σκάει η έκπληξη, διαιτητής ο συγχωρεμένος ο Γιάννης ο Μποσνακίδης από το χωριό. Όπα, ρε μεγάλε, πώς από ‘δώ, δεν υπήρχε εντοπιότητα τότε, τσικό ήμασταν, τον έβαλαν να παίξει αγώνα του χωριού του. Αυξήθηκε η αυτοπεποίθηση στις τάξεις των φιλοξενούμενων, όσο να πεις είχες μία ασφάλεια, αν κριθεί σε μια φάση το παιχνίδι με τι καρδιά ο Γιάννης να σφυρίξει το πέναλτι εναντίον των χωριανών, θα τον πάρει και θα τον σηκώσει.

Παίρνουμε θέσεις για την έναρξη, πηγαίνω στη σέντρα, σέντερ φορ ήμουνα, ποιος άλλος να κάνει σέντρα, ρίχνω και μια έτσι περίεργη ματιά στον Γιάννη, αλλά άδικος κόπος, παραήταν τίμιος ο μπαγάσας για να μας ευνοήσει αν και στο τέλος ξηγήθηκε. Πρώτες μπαλιές, πηγαίνω στη θέση μου στην επίθεση, με κοντεύει μια ντουλάπα ακόμα θυμάμαι τη φάτσα του, έτσι ξανθός σγουρομάλλης και πενήντα χρόνια να μην κουρευτεί πάλι για φαντάρος καλός είναι, απ’ αυτούς που τα μαλλιά μεγαλώνουν προς τα μέσα. Απ’ ιδώ κι πέρα δεν πιρνάς, μ’ λέει η ντουλάπα. Σε στιλ Αρίσταρχος, ας πούμε, από το σημείο που έδειχνε, έξω από τη μεγάλη περιοχή και μετά, να μην περάσω. Τον κόβω στο σουλούπι, με είχε για πρωινό. Δεν είπα τίποτα.

Δεν πέρασα απ’ ιδώ κι πέρα σε όλο το ματς. Δεν περάσαμε απ’ ιδώ κι πέρα κανείς μας μέχρι τη λήξη. Δέκα-μηδέν. Πέντε-μηδέν στο πρώτο τέταρτο, μετά χαλάρωσαν και μας τα έβαζαν πιο αραιά. Κάτι δεν είχαμε υπολογίσει σωστά, κάτι δεν δούλεψε, πάντως εγώ ευθύνη δεν είχα, τι να έχω, τότε ο σέντερ φορ δεν έπαιζε άμυνα, καθόταν έξω από την αντίπαλη περιοχή και περίμενε την μπάλα με σηκωμένο το χέρι. Πιάστηκε το χέρι μου, μπάλα δεν πήρα. Λίγο πριν τη λήξη, κερδίσαμε ένα φάουλ λίγο κάτω από τη σέντρα, παίρνω την μπάλα, λέω στους άλλους «θα το ρίξω απευθείας», συμφώνησαν όλοι, άλλος τρόπος δεν υπήρχε να σουτάρουμε προς την εστία. Παίρνω φόρα, δίνω μία σα να μην υπήρχε αύριο, πήγε ίσα-ίσα στον τερματοφύλακα, αλλά όσο να πεις μία τελική γράψαμε. 30-1 οι τελικές, κάπου τόσο.

Τελειώνει το ματς, κατήφεια οι φιλοξενούμενοι. Ο καημένος ο προπονητής να μας δώσει κουράγιο, δεν πειράζει, ήταν πολύ πρωί το ματς, έχουμε κι άλλους αγώνες, ολόκληρο πρωτάθλημα, στην έδρα μας θα τους πάρουμε και τα σχετικά. Πάμε να υπογράψουμε το φύλλο αγώνα, είπαμε, επίσημα πράματα, παρακαλάμε τον Γιάννη τον χωριανό, ρε Γιάννη, γράψε εννιά-μηδέν, το δέκα χτυπάει πολύ στο χωριό, να γυρίσουμε και να πούμε εννιά. Το συζήτησε με τους γηπεδούχους, τα βρήκαμε, εντάξει, έγραψε εννιά-μηδέν, γλιτώσαμε κάποια αξιοπρέπεια.

Αυτό ήταν το ντεμπούτο μιας σπουδαίας καριέρας που συνεχίστηκε στα τσιμέντα με τον ΠΑΟΚ. Ευτυχώς δεν έγινα ποδοσφαιριστής, πώς θα πήγαινα εκδρομές τις Κυριακές άμα είχα αγώνα. Γλιτώσαμε και τον παικταρά, φανταστείτε να έπαιζε κι αυτός πόσα θα τρώγαμε, τον πούλησαν τελικά λίγο αργότερα στην Ξάνθη και από εκεί στον ΠΑΟΚ, όπα, να ‘τος πάλι ο ΠΑΟΚ, κοίτα να δεις τώρα ένα πράμα να γράψω χωρίς ΠΑΟΚ δεν μπορώ, ο παικταράς που δεν έπαιξε ήταν ο Ζήσης.

Παοκτσής

Παοκτσής

Εκτός από μια τριετία που ασχολήθηκα με τις εκδρομές, πριν από είκοσι χρόνια και βάλε, θεωρώ τον εαυ ...

Read more
Μόρφωση

Μόρφωση

Δικέφαλε, μεγάλωσα και άλλαξαν πολλά, αλλά ότι θα έπρεπε να κόψω και την πιο αγαπημένη μου συνήθεια ...

Read more
Αίτηση

Αίτηση

Κάθομαι απέναντι στην υπάλληλο και αραδιάζω τα έγγραφα για τη σύνδεση της ΔΕΗ. Έχω ένα μικρό άγχος, ...

Read more
Ροδοπέταλα

Ροδοπέταλα

Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐ&omi ...

Read more
Μπάι-Μπάι

Μπάι-Μπάι

Στο γήπεδο είναι πι&o ...

Read more
Γεωγραφία

Γεωγραφία

Αυτή είναι η παγκόσμι ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
Μίκι

Μίκι

He’s fat / He’s round / He’s worth a million pounds («Είνα& ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Το πρώτο σχόλιο που ...

Read more
Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις, συγκρί&sigm ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.