Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07

yamahaΗ τριμελής επιτροπή είχε στήσει τη βάση της στην Ανθέων και είχε αρχίσει τις ανακρίσεις στους περαστικούς. Η διαδικασία γινόταν σε δύο βασικούς άξονες: Αρχικά ρωτούσαν «παλικάρι, μήπως είδες το κλεμμένο το Γιαμάχα του Χρήστου» και, αφού έπαιρναν την αρνητική απάντηση, προχωρούσαν στο «και δε με λες, τι ομάδα είσαι». Κανείς δεν είχε δει το κλεμμένο το Γιαμάχα του Χρήστου από τους δεκάδες που πέρασαν από το σημείο, αλλά η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα ήταν περίπλοκη, καθώς δεν φορούσαν διακριτικά τα μέλη της ανακριτικής επιτροπής, αν και η ενδυμασία, ο τρόπος ομιλίας και το γερμένο της κορμοστασιάς τους πρόδιδε την οπαδική τους καταγωγή.

Οι πρώτοι που απάντησαν στην αρχική ερώτηση με «όχι» και στη δεύτερη με «ΠΑΟΚ» συνέχισαν τον δρόμο τους, εκτός από κάποιους αργόσχολους που παρέμειναν λίγο πιο πέρα για να κάνουν χάζι το θέαμα. Δεν βρέθηκε κάποιος να γνωρίζει οτιδήποτε για το Γιαμάχα του Χρήστου, ίσως οι περισσότεροι από τους ανακρινόμενους να μη γνώριζαν καν τον Χρήστο, επειδή το σημείο ήταν περασιά για το λούνα-παρκ και κατέβαινε κόσμος από όλη την πόλη, αλλά και από τη γειτονιά να ήσουν είχε πολλούς Χρήστους και οι πιο πολλοί είχαν Γιαμάχα. «Εεε, ρεεε, εεε, παλικάρι, έλα ‘δώ, ρεεε, εεε, σε λέω, μήπως ρε να πούμε είδες το Γιαμάχα το κλεμμένο του Χρήστου»; Όχι, φίλε μου, δεν είδα τίποτα. «Εεε, ρεεε, εεε, και δε με λες, τι ομάδα είσαι, να πούμε, τι ομάδα»; Και απαντούσαν όλοι με «ΠΑΟΚ», συνεδρίαζε η γερμένη ανακριτική επιτροπή και ψήφιζε διά βοής, «ντάξει, καλό παλικάρι είσαι, να πούμε, εεε, ρεεε, εεε, άμα δεις το κλεμμένο το Γιαμάχα του Χρήστου να ‘ρθεις να με το πεις, εδώ θα είμαι ή στην καφετέρια μέσα, κατάλαβες»;

Λογικά, δεν θα ήταν όλοι ΠΑΟΚ, αλλά βλέποντας την αντιμετώπιση που είχε όποιος έλεγε «ΠΑΟΚ» απαντούσαν το ίδιο και οι επόμενοι ερωτηθέντες. Σε κάποιους έπεφτε σκάλωμα, αν ήταν τίποτα καλοχτενισμένοι ή το σκέφτονταν για πάνω από ένα δευτερόλεπτο, με συνέπεια η επιτροπή να προχωρήσει σε διευκρινιστικές ερωτήσεις: «Ρε αλήθεια λες τώρα, να πούμε, ρε μήπως είσαι κάνα σκουλήκι, ρεεε, τίποτα Απόλλωνας Καλαμαριάς ρε, από εδώ πού πας, να πούμε, Καλαμαριά πας, ρε παίζει ο Απόλλωνας σήμερα και πάνε καμιά εκδρομή αυτοί ρε, να πούμε», αλλά σε γενικές γραμμές δεν υπήρξαν εντάσεις κατά τη διάρκεια της πολύωρης ανάκρισης. Εκτός από έναν ξανθό, που χτύπησε συναγερμό στις τάξεις των ανακριτών, αναγκάζοντάς τους να παρακάμψουν την αρχική ερώτηση και να πάνε απευθείας στη δεύτερη, «ρε συ, εεε, ρεεε, να πούμε εσύ ρε με το κίτρινο το μαλλί, ρε, έλα ‘δώ, ρε, σε λέω, δε με λες, εεε, δε με λες, άκου τι θα σε πω και να απαντήσεις αλήθεια, δε θα φοβηθείς, όλοι εδώ φίλοι είμαστε, με ακούς που σε μιλάω, όλοι φίλοι, ήσυχα, ρε, ησυχάστε, να πούμε, ρε τι ομάδα είσαι αλλά μπέσα, δεν θα πεις ψέματα, όλοι φίλοι». Και απάντησε ο ξανθός «ΠΑΟΚ» και έγινε αναστάτωση, «ρε τι ΠΑΟΚ ρε με το ξανθό το μαλλί να πούμε ρε σαν τον ξανθό ρε, εεε, θα σε σπάσω τα μούτρα ρε, να πούμε», πετάχτηκε ένας από το πλάι, είπε «ρε αυτός είναι το τύμπανο του Μασκοφόρου, ρε, αφήστε το παιδί να πάει στη δουλειά του, δικός μας είναι, τον ξέρω». Και ηρέμησε η κατάσταση, οπότε ο βασικός ανακριτής πέρασε στη συνέχεια της διαδικασίας, «ΠΑΟΚ είσαι, εντάξει, δεν το κατάλαβα έτσι που σε είδα με το ξανθό το μαλλί, χαιρετίσματα να δώσεις στον Τάσο, να πούμε, με ξέρει, πες του από μένα, ρε τι θα πει πως με λένε, από μένα να τον πεις, θα καταλάβει, πες τώρα, είδες μήπως το κλεμμένο το Γιαμάχα του Χρήστου»;

Βράδιαζε και ακόμα κανείς δεν είχε κάποια χρήσιμη πληροφορία, εκτός από το συγκλονιστικό στατιστικό πως όποιος περνάει από Ανθέων στο ύψος της στάσης Γεωργίου είναι ΠΑΟΚ, οι άλλες ομάδες περνάνε από άλλο δρόμο, πάνε από Όλγας και κατεβαίνουν από Μαρτίου. Κι όπως συνεχιζόταν το πανηγύρι, που η τριμελής επιτροπή δεν σταματούσε το ίδιο ποίημα σε όποιον περνούσε, δηλαδή για το κλεμμένο το Γιαμάχα του Χρήστου και τι ομάδα είσαι, εμφανίστηκε απέναντι στο φανάρι ένας τέταρτος φίλος τους, γερμένος κι αυτός, που φώναζε να πάνε οι τρεις μαζί του. «Ελάτε, ήρθε ο μπαμπάς του Χρήστου, πάμε από ‘κεί». Απάντησε ο αρχιανακριτής με ερώτηση «ήρθε ο μπαμπάς του Χρήστου»; Και ο απέναντι έγνεψε καταφατικά, λέγοντας «ήρθε, πάμε από το σπίτι του να δούμε αν μάθανε τίποτα για το κλεμμένο το Γιαμάχα». Και φώναξε ο από εδώ «εεε, ρεεε, εεε, ρώτα τον μπαμπά του Χρήστου τι ομάδα είναι».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038