Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

cabrioΌποια ιστορία και να διηγηθώ, δεν έχω θέμα με την εγκυρότητά μου. Κάποιος θα βρεθεί να την επιβεβαιώσει, να τη συμπληρώσει, να αναγκάσει τον άπιστο ακροατή ή αναγνώστη να πει «εντάξει, δεν παίζει να έγινε αυτό το πράμα, αλλά αφού το λέει κι άλλος θα το πιστέψω».

Καμιά φορά η επιβεβαίωση έρχεται στα σχόλια, άλλοτε μετά από χρόνια, σε τυχαίες κουβέντας, όπως έγινε πρόσφατα με τον Βασίλη που ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που θυμόταν ότι στο 3-0 του ΟΑΚΑ το 1994 πηγαίναμε σημειωτόν και οι μπάτσοι μας βαρούσαν από τα παράθυρα, ενώ ως τότε όλοι μου έλεγαν πως μάλλον θα κοιμόμουν και τα θυμάμαι έτσι. Αλλά γενικώς δεν έχω αφήσει πολλά κενά, συνήθως υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου ως μάρτυρες ή κάποιοι που είχαν ζήσει την ίδια εμπειρία.

Είναι, όμως, ένα περιστατικό που δεν το πιστεύει κανείς. Και καλά κάνει, δεν είναι να το πιστεύεις. Και δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία, δεν έχω τίποτα να επικαλεστώ ως προς την εγκυρότητά της, παρά την επίκληση στον πρότερο έντιμο βίο μου ως αφηγητής ιστοριών. Συνέβη στις 5 Αυγούστου 1992, δηλαδή το πρωί της μέρας που η Βούλα Πατουλίδου πήρε το χρυσό μετάλλιο στη Βαρκελώνη, κάτι που το θυμάμαι επειδή το ίδιο απόγευμα πήγα με οτοστόπ για το φιλικό ΠΑΟΚ-Άρης 3-2 και μετά είχε έναν ρεπόρτερ που ζητούσε να μάθει χωμένος στον στρατό της καγκουριάς πόσο περήφανο ήμασταν γι’ αυτό το μετάλλιο.

Είχα ξεκινήσει από την Καλαμίτσα, στην έξοδο της πόλης προς Θεσσαλονίκη από τη θάλασσα. Όταν είχε καλό καιρό έκανες οτοστόπ στην Καλαμίτσα, τον χειμώνα έκανες στον Σταυρό, πήγαινες όπου είχε πιο πολλά αυτοκίνητα. Συνήθως με παίρνανε γρήγορα, σπάνια έμενα ώρες στο αρχικό σημείο της διαδρομής, καθώς τα προβλήματα ξεκινούσαν αργότερα, στα χωριουδάκια όπου σε άφηνε το αυτοκίνητο για να βρεις το επόμενο -ρεκόρ παραμονής στην Ασπροβάλτα μια φορά, με τον συνταξιδιώτη μου να θέλει να πάρει δώρο γούνινο καπέλο από ένα μαγαζί εκεί με γουναρικά και φάγαμε καμιά ώρα στο παζάρι, το οποίο παζάρι ήταν μηδέν δραχμές ο δικός μου και ο άλλος κατέβαινε χιλιάρικο με χιλιάρικο αλλά δεν έπεσε ποτέ στο μηδέν και δεν εμφανίστηκε ο δικός μου με τη γούνα στο κεφάλι στο πέταλο, δυστυχώς.

Έχω μπει σε ό,τι αυτοκίνητο μπορείς να φανταστείς. Μέχρι και με τρακτέρ έχω αλλάξει χωριό με χωριό, από τον Πλατανότοπο στο επόμενο, δεν θυμάμαι ποιο είναι έτσι που τα έχουν σπαρμένα κοντά κοντά στο Παγγαίο. Τουριστικό πούλμαν, φορτηγά παντός είδους, αγροτικά, μια φορά στην καρότσα, τα πάντα. Αλλά αυτό που σταμάτησε εκείνο το ζεστό αυγουστιάτικο πρωινό δεν είχε ξανασταματήσει μπροστά μου -για την ακρίβεια, δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράμα, εκτός από τις ταινίες του Χόλιγουντ. Και ήταν η πρώτη φορά που, μπαίνοντας, ξέχασα για λίγο τον προορισμό μου και βρέθηκα στον πειρασμό να αλλάξω ρότα και να μην πάω στο γήπεδο -αλλά ο Παοκτσής κερδίζει τους πειρασμούς και φτάνει στην κερκίδα όπως είχε αποφασίσει, έχουμε υπερφυσικές δυνάμεις όταν πρόκειται για τον ΠΑΟΚ.

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο σημείο όπου δεν με πιστεύει κανένας. Λες και τι έκανα, σιγά την εμπειρία, ας πούμε, να έχω να τη λέω και να καμαρώνω. Αν γράψω πως μπήκα στη Θύρα 7 μόνος μου και έδειρα είκοσι γαύρους, κάποιοι θα σκεφτούν «ναι, δεν είναι απίθανο». Αν γράψω πως ανέβηκα στον προβολέα της 4, άλλαξα τις λάμπες και βούτηξα και με έπιασαν κάτι ζαλισμένοι και με κουνούσανε στους ώμους πάλι κάποιοι θα πουν «ναι, γίνεται, με σωστό αέρα και ιδανική σχέση βάρους/ταχύτητας πτώσης, χμ, μπορεί και να είναι αλήθεια». Αλλά τώρα που θα γράψω πως σταμάτησε κάμπριο, με οδηγό και συνοδηγό δύο ξανθές κοπέλες οι οποίες φορούσαν μπικίνι κι οι δυο, έκαναν κάτι «ουάου» και «έλα, πού πας να σε πάμε» και γελούσαν και από πίσω έπαιζε στα βάθη του Αιγαίου το «I believe in miracles / Since you came along / You sexy thing», κανείς δεν θα σκεφτεί «αποκλείεται να έπαιζε το «Sexy Thing», παραείναι βολικό στην αφήγηση του τύπου». Όχι. Όλοι θα σκεφτούν «πολλές ταινίες έβλεπε ο τύπος, πόσο ήταν το 1992, δεκαεφτά χρονών, ε, εννοείται, έχουμε ακούσει για φαντασιώσεις αλλά αυτός το παράκανε».

Στα παπάρια μου. Λοιπόν, σταματάει το κάμπριο, με φωνάζουν αυτές, μπαίνω στο πίσω κάθισμα. Δεν θα γράψω, για να δώσω κινηματογραφικό τόνο στην ιστορία, ας πούμε, πως φορούσαν σατέν μαντίλες όπως η Θέλμα και η Λουίζ, δεν θα το γράψω επειδή απλώς δεν φορούσαν. Ήταν δύο ξανθιές με μπικίνι, αυτό. Και μου λέει η μία «πού πας» κι εγώ το σκέφτομαι λίγο, ίσως να σκεφτόμουν πού παίζουμε και με ποιον παίζουμε, τελικά το βρήκα και απάντησα «Θεσσαλονίκη». Γέλασε η συνοδηγός και είπε «κι εμείς Θεσσαλονίκη πάμε στον ΠΑΟΚ να σκίσουμε τα σκουλήκια και μετά έχουμε μια γκαρσονιέρα απέναντι στην 4, στη Λαμπράκη, και χρειαζόμαστε κάποιον με μπράτσα να κουβαλήσει» αλλά εκεί άνοιξε στ’ αλήθεια το στόμα της και είπε «εμείς πάμε ως την Ηρακλείτσα, αν σε βολεύει σε πηγαίνουμε ως εκεί». Και απλώς με πήγανε ως την Ηρακλείτσα, με άφησαν εκεί να συνεχίσω το ταξίδι για τον ΠΑΟΚ και την εκπλήρωση της τεράστιας λαχτάρας μου να θαυμάσω τις νέες μας μεταγραφές, τον Χάβο, τον Ηλιάδη, τον Καπετανόπουλο, τον Θανάση Δημόπουλο.

Φτάνοντας, είχα μια αναλαμπή και ζήτησα να με πάνε μέσα στη Ηρακλείτσα, ελπίζοντας πως κάποιος απ’ την παρέα θα έχει ξυπνήσει και θα πίνει καφέ στο κλασικό μέρος όπου μαζευόμασταν πριν τα μπάνια, να με δει ένα μάτι, κάποιος, να έχω να λέω την ιστορία και να κουνάει το κεφάλι, «έτσι έγινε όπως τα λέει το παλικάρι». Αλλά παραήταν νωρίς, ξεκινούσα πρωί για να φτάνω στα σίγουρα πριν το ματς και δεν ήταν κανείς. Οπότε κανείς δεν θα με πιστεύει όποτε λέω αυτή την ιστορία με το κάμπριο και τις Δραμινές Καλιφορνέζες που μου κάνανε τη χολιγουντιανή μεταφορά για δεκαπέντε χιλιόμετρα. Εκτός κι αν οι Δραμινές έχουν τώρα Facebook και διαβάσουν την ιστορία και στείλουν μήνυμα «σε θυμάμαι, κρίμα που πήγες στον ΠΑΟΚ και δεν ήρθες μαζί μας στο γιοτ». Πόσο να είναι τώρα αυτές, κοντά στα εξήντα.

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε &p ...

Read more
Δευτερηθέσιους

Δευτερηθέσιους

Όλοι κατέβαζαν σειρές από το ίντερνετ με ελληνικούς υπότιτλους αλλά κανείς δε σκεφτόταν ποιος έφτιαχ ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Ήττα

Ήττα

Η μεγαλύτερη προσωπική μου ήττα είναι που πίστεψα πως μπορώ να φτιάξω ένα χώρο όπου απλώς θα γράφω ό ...

Read more
Πρεμιέρες

Πρεμιέρες

Χαριλάου, 21 Αυγούστ ...

Read more
Ατζέντης (2)

Ατζέντης (2)

- Hello.- Hello, Mr. Agent, we talked and yesterday, I’m calling from PAOK…- Oh, God, i ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
Σκόνη

Σκόνη

Περίμενα μέσα στο ψο ...

Read more
Γιόχανσον

Γιόχανσον

Ο μοναδικός Δανός που έχει φορέσει τη φανέλα του ΠΑΟΚ είναι ένα ανεπανάληπτο παλτό ονόματι Γέσπερ Το ...

Read more
Γέννα

Γέννα

Στην 4Α άναβαν φωτιές &kappa ...

Read more
Καρναβάλια

Καρναβάλια

Φεβρουάριος 2004 και μία παρέα αποτελούμενη από δύο ατρόμητους Παοκτσήδες ξεκινά το ταξίδι με το αυτ ...

Read more
Ρατσισμός

Ρατσισμός

- Μπαμπά;- Ναι, παιδί μου.- & ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.