Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

oranjeΟ πατέρας μου με τσάκωσε με τσιγάρο στις 4 Δεκεμβρίου 1991. Δεν το έχω σημειώσει, δεν έχω τόσο τέλεια μνήμη, δεν είμαι σαν κάτι τύπους, όπως ένας φίλος μου, που τον ρωτάς πότε έπιασε δουλειά σε ένα μαγαζί και απαντάει «ήταν 7 Μαρτίου του 1982 απόγευμα με λίγη συννεφιά και είχαμε προηγηθεί με Δημόπουλο και ισοφάρισε ο Κουρόπουλος και μας το κάρφωσε ο Μάικ ο Γαλάκος και χάσαμε 2-1 και στην επιστροφή από Λεωφόρο περάσαμε για πατσά από τον Σάκη και έτυχε εκείνη τη μέρα να έχει πολύ ξίγκι και σηκώθηκε ο κολλητός μου και έκανε φασαρία και σκίστηκε η τσέπη του από το σακάκι που το είχε ράψει στον Τάκη τον μόδιστρο κάτω στη Βαλαωρίτου, απέναντι στο καφενείο του Σταύρακα που τον είχανε συλλάβει με τον Ολυμπιακό τότε που βάφανε το περίπτερο της Λαμπράκη και η εκκλησία είχε χαλάσει το πορτάκι και σπρώχναμε να το βάλουμε στη θέση του που ο παπάς μετά τη λειτουργία περίμενε να αρχίσει ο ΠΑΟΚ επειδή σου λέει τόσος κόσμος θα πάει στο γήπεδο, από ‘δώ θα περάσουν, ε, θα βρω πέντε μαντραχαλάδες να το ισιώσουν, τι με ρώτησες, ρε μαλάκα». Απλώς είδα πότε έγινε το ματς Ελλάδα-Ολλανδία, στο Καυτανζόγλειο.

Την Εθνική Ελλάδος («Ελλάδος», να θυμίζει μούχλα) την έχω δει τέσσερις φορές. Μία με την Ολλανδία, που πρέπει να είχε μέσα πάνω από πενήντα χιλιάδες, μία με την Ουγγαρία έναν χρόνο αργότερα, που πλακωθήκαμε με κάτι μη Παοκτσήδες επειδή όταν μπήκε αλλαγή ο Τουρσουνίδης δεν χειροκρότησαν με αρκετή ένταση και δεν πέρασαν το τεστ δυναμόμετρου που είχε ορίσει μια περίεργη παρέα εκεί χαμηλά στο πέταλο, δηλαδή με τον πατέρα μου γκολ της Εθνικής Ελλάδος δεν είδα. Το 1995 πήρα μαζί μου την Άννα, με τη Ρωσία, γράψαμε ένα όμορφο 0-3 και το τέταρτο ματς ήταν στην Καβάλα, πάλι με τον πατέρα μου επειδή βαριόμασταν και είπαμε να πάμε στο γήπεδο, το καλοκαίρι του 1999, που παίξαμε με κάποιους Λατίνους που ποιος ξέρει πού τους είχαν μαζέψει και τους είχαν ονομάσει ως «Εθνική Σαλβαδόρ» και φύγαμε στο ημίχρονο -τρία γκολ είχε βάλει η Εθνική, αλλά δεν ξέρω αν τα έβαλε στο πρώτο ή το δεύτερο ημίχρονο και αν τα είδαμε εμείς, δεν θυμάμαι τίποτα. Αυτή είναι η προϊστορία μου και με αυτή θα μείνω, δεν σκοπεύω να ξαναπάω σε αγώνα της Εθνικής ακόμα κι αν με καλέσουν να παίξω (που είναι πιθανό, αν φτάσει κάποτε το βίντεο με την εμφάνισή μου στην Τούμπα σε προπονητή με καλό μάτι).

Λογικά, είχε πάρει μυρωδιά πως κάπνιζα, επειδή στα ντου που έκανε στο προποτζήδικο υπήρχε καπνός στην ατμόσφαιρα και καπνός χωρίς Κάμελ δεν υπάρχει. Αλλά δε με είχε δει ακόμα. Το απέφευγα, καθόμουν πάντα στην καφετέρια στα πίσω τραπέζια, στο σπίτι πήγαινα στην ταράτσα, ενώ και στο σχολείο μια φορά που μου ρίξανε αποβολή του είχα πει πως τιμωρήθηκα «επειδή έβαλα φωτιά σε μια σκούπα». Και δεν ήταν ακριβώς ψέματα, μπήκε μια καθηγήτρια στις τουαλέτες, πέταξα το τσιγάρο, έφυγα μαζί με άλλους τετρακόσιους που ήμασταν παστωμένοι τρέχοντας, αλλά μόνο εγώ έφαγα αποβολή. «Γιατί μόνο εγώ, καλέ κυρία»; «Επειδή το δικό σου τσιγάρο έβαλε φωτιά στη σκούπα που ήταν πίσω από την πόρτα». Καλύτερα εμπρηστής, παρά καπνιστής, ας πούμε.

Η Εθνική έπαιζε την πρόκρισή της, αλλά εμείς είχαμε άλλα ντέρτια. Δεν έφευγε ο Μπασμπανάς στον Πανσερραϊκό για να γίνει αντάλλαγμα στη μεταγραφή του τεράστιου μέσου Μάκη Χάβου που θα έδενε σαν σκυρόδεμα το κέντρο του ΠΑΟΚ, δεν έλεγε να ανηφορίσει ο Καλογερόπουλος που μαζί με τον Χιονά θα έκαναν κόντρες ποιος θα είναι ο πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος και θα πετάγονταν και οι δύο στις κεφαλιές και θα τσούγκριζαν, δεν έκλεινε η μετακίνηση του Τσουκάλη επειδή η Λάρισα το έπαιζε πριμαντόνα και ήθελε πιο πολλά φράγκα κι ο Θωμάς είχε αρχίζει να εκνευρίζεται, δηλαδή έτσι που ήταν η κατάσταση έμοιαζε πολύ πιθανό να χάναμε το Πρωτάθλημα και να συμπληρώναμε επτά ολόκληρα χρόνια χωρίς Πρωτάθλημα που επτά χρόνια χωρίς Πρωτάθλημα είναι πολλά και ο Λαός το ΠΑΟΚ δεν θα το ανεχόταν τέτοιο πράμα. Αλλά, εντάξει, όταν σου λέει ο πατέρας σου «έλα Καυτανζόγλειο να δούμε την Ολλανδία», ειδικά εκείνη την Ολλανδία, πας εκδρομή, δεν είσαι χαζός να κάτσεις σπίτι να το δεις απ’ την τηλεόραση.

Τελείωσε το ματς και είχαμε βγει ζαλισμένοι από το Καυτανζόγλειο. Είχαμε δει το 0-2, είχαμε πάθει πλάκα με αδερφούς Κούμαν, Βαν Μπάστεν, Ράικαρντ, Βαν Μπρόκελεν, Μπέργκαμπ, Κιφτ, Βίτσκε, Μπλιντ, Βαν Τίγκελεν -και μόνο που τους γράφω τρέμω. Εμείς είχαμε έναν Σαργκάνη, έναν Τσιαντάκη που είχε χειροκροτηθεί από αρκετό κόσμο (όχι όσο ο Τουρσουνίδης, βεβαίως), Λαγωνίδη και Μητσιμπόνα που δεν θυμάμαι αν έπαιξαν καλά αλλά θα έπαιξαν αφού ήταν ΠΑΟΚ και τα κλασικά αυτοκόλλητα της εποχής, Καλλιτζάκης, Καραπιάλης, Νιόπλιας και τα λοιπά. Λέει ο πατέρας μου «μέχρι την Ασπροβάλτα θα κάνουμε τρεις ώρες, να πάρουμε κάνα σουβλάκι να μας πιάσει μέχρι να φάμε τον πατσά». Και προσφέρομαι εγώ, εθελοντής χαρωπός, να πάω να πάρω για όλους. Είχα δει ολόκληρο ματς χωρίς τσιγάρο, ίσως να είχα κάνει ένα αν είχα πάει τουαλέτα που το θεωρώ δύσκολο επειδή δεν μπορούσες να κουνηθείς ούτε μισό μέτρο με τόσο κόσμο, θα έσκαγα, δεν άντεχα άλλο. Παίρνω την παραγγελία από τους άλλους τρεις που είχαμε έρθει από τις επαρχίες για να θαυμάσουμε τους παικταράδες της Ολλανδίας και τον Τουρσουνίδη και φεύγω προς τις καντίνες. Οι υπόλοιποι φεύγουν αντίστροφα, να ξεπαρκάρουν το αυτοκίνητο και δίνουμε ραντεβού από την άλλη μεριά.

Χωρίσαμε προς αντίθετες κατευθύνσεις. Είχε πενήντα χιλιάδες κόσμο. Και με είδε, ρε φίλε, αν και περίμενα πρώτα να απομακρυνθώ για να το ανάψω, με είδε μέσα σε τέτοιο πανηγύρι. Επιστρέφω με τη σακούλα τα σουβλάκια, με πιάνει ο Στέλιος και μου ψιθυρίζει «να ξέρεις, σε είδε με τσιγάρο». Και παγώνω, δεν έχω τρόπο να το διαχειριστώ. Είχε μάθει για Καραϊσκάκη, είχε μάθει για την Τούμπα Κυριακή παρά Κυριακή, για Βόλο, για Ξάνθη, για Σέρρες, για Δράμα, όλα τα είχε μάθει από κάτι σκατορουφιάνους εκεί του χωριού και δεν είχα θέμα, αν με ρωτούσε θα του πουλούσα έναν κλασικό Παοκτσήδικο πρόλογο εγώ δεν ήθελα να πάω, μπήκα στο πούλμαν να με πάνε ως τα ΚΤΕΛ αλλά δεν σταματήσανε. Αλλά τώρα με το τσιγάρο τι να του πω. Με θυμάμαι στο πίσω κάθισμα, με τον Γιωρίκα, να μη λέω κουβέντα και να σκέφτομαι τι έχει να γίνει σπίτι. Θα άναβε έναν Άσο Σκέτο που κάπνιζε τέσσερα πακέτα τη μέρα και θα μου έλεγε, κοιτώντας με εκείνο το άγριο βλέμμα του, «ποιος σε έμαθε να καπνίζεις, ρε»;

Φτάσαμε Ασπροβάλτα, στην κλασική στάση για πατσά στην Κωνσταντινούπολη, που εγώ πάντα έτρωγα κοτόσουπα ή κρουασάν επειδή σιχαινόμουν. Ήρθε ο σερβιτόρος, ο πατέρας μου θα παρήγγειλε πάλι τίποτα τη συνταγή της μάνας μου που παθαίνει εγκεφαλικό ο μάγειρας, είπε ο Στέλιος τι θέλει, είπε ο Γιωρίκας, είπα κι εγώ την κλασική κοτόσουπα, τι θα είπα. «Θα πιείτε τίποτα», θα ρώτησε το παλικάρι, θα είπε ο γέρος μου τα γνωστά με αλκοόλ για τους μεγάλους, κοκακόλα για τον μικρό, δεν τα θυμάμαι τα προκαταρκτικά. Αλλά αυτό που δεν ξεχνάω είναι η τελευταία του παραγγελία: «Φέρε και ένα τασάκι ακόμα, για τον μικρό, δεν κάπνισε όλη μέρα και είναι χαρμάνης».

Παιδάκια

Παιδάκια

Κάφροι οπαδοί του ΜΠΑΟΥΓΚ επιτέθηκαν σε μικρά αθώα παιδάκια ακαδημίας του Ολυμπιακού. Make my day. ...

Read more
Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετισμός

Η καταραμένη ξενιτιά μ& ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
Τάμα

Τάμα

Μεγάλωσα σε θρησκευόμενο χωριό. Ή, τέλος πάντων, σε χωριό όπου η θρησκεία έπαιζε μεγάλο ρόλο στην κα ...

Read more
Σιγή

Σιγή

Με τον Αλφαβήτα έχο&upsi ...

Read more
Άνοιξη

Άνοιξη

Έχω πέσει από τα σύννεφ&a ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more
Κανίβαλοι

Κανίβαλοι

Δε μου φτάνει η κλα& ...

Read more
Παοκτσής

Παοκτσής

Εκτός από μια τριετία που ασχολήθηκα με τις εκδρομές, πριν από είκοσι χρόνια και βάλε, θεωρώ τον εαυ ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.