Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

11062819 859757744070544 6244883520212793352 nΌποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα.

Το πιο δυνατό συναίσθημα που μου έχει δώσει αυτή η παράνοια στα 40 μου χρόνια.

Δεν ήταν ούτε γκολ, ούτε τρίποντο, ούτε τίτλος, ούτε ντου, ούτε κάτι σχετικό με κάποιο ματς. Έτυχε. Σε όλους τυχαίνει, υποθέτω, μια στιγμή από το πουθενά, που λυγίζεις, κλαις σα μωρό, τρέμεις, δεν μπορείς να συνέρθεις. Και, το κυριότερο, μήτε να την περιγράψεις μπορείς, μήτε να τη μεταδώσεις στο ελάχιστο. Είναι δική σου. Μόνο δική σου. Δε σου την παίρνει κανείς και δεν μπορείς να τη δώσεις σε κανένα.

Εμένα μου ‘τυχε στο ΣΕΦ, στην εκδρομή του ‘94. Τη σωματική και ψυχική μου κατάσταση, φυσικά, μόνο όποιος ήταν εκεί μπορεί κάπως να την καταλάβει. Τα πιο πολλά είναι γνωστά, εκδρομή, Κηφισιά, τρένο, Ομόνοια, πεσίματα, τζάμια, Πειραιώς, μπάτσοι, βρύσες, ντουβάρια, καρέκλες, φωτοβολίδες. Τελείωνε το ματς, οι γαύροι είχαν αφηνιάσει, έτσι ο Πειραιάς, αλλιώς ο Πειραιάς, είχαμε αποδεχτεί την ήττα, τόσος κόπος και να μην πάρουμε το διπλό, σκεφτόμουν πως έχουμε τώρα και την έξοδο, πάλι σώμα με σώμα με τις διμοιρίες, πάλι τα ντακα-ντούκα στο τρένο κάθε μισό λεπτό, άλλη μια νύχτα στο δρόμο κι ούτε νερό δε θα πιούμε, μετά οτοστόπ ξημερώματα να πάω σχολείο, θα αγχώνονταν κι οι δικοί μου με όσα έγιναν και ποιος ξέρει τι άλλο θα έγινε κι εγώ δε θα το πήρα χαμπάρι, τέλος πάντων, μεγάλο φόρτωμα. Κι εκεί που τα σκεφτόμουν, βλέπω δίπλα μου τη μάνα με τα δύο αγοράκια που ετοιμάζονταν κι αυτοί για την αποχώρηση. Κι εκεί έπεσα κάτω. Με σέρνανε μετά οι δικοί μου, τι ήπιες, ρε μαλάκα; Τίποτα δεν ήπια. Δεν ξέρω τι έπαθα, κατέρρευσα.

Ακόμα δεν έμαθα ποια ήταν εκείνη η μάνα. Την είχα δει στην Τούμπα, στη Λιβαδειά, στη Φιλαδέλφεια, στο Καραϊσκάκη, παντού, όπου πήγαινα εκδρομή ήταν αυτή η γυναίκα με δύο αγοράκια μαζί. Με κασκόλ, κι αυτή και τα παιδιά, τους άφηνε λίγο μπροστά της να εκτονώνονται κι αυτή απλώς εκεί. Δε φώναζε, δε χειροκροτούσε, δε μιλούσε, την έπιανε το μάτι μου κάθε φορά λίγο πιο ‘δώ ή λίγο πιο ‘κεί, κάπως μελαγχολική, δεν έχανε τα παιδιά από το οπτικό της πεδίο. Ενδεχομένως να πρόκειται για γνωστή ιστορία που εμένα μου ξέφυγε και πιθανό οι πιο πολλοί της εποχής να ξέρουν για ποια μιλάω, αλλά το γεγονός πως δεν τη γνώρισα τη μυθοποιεί πιο πολύ στο μυαλό μου, οπότε δε με χαλάει η άγνοια. Μια φορά ρώτησα, κάποιος είπε «ναι, ρε, η Αθηναία, παντού πάει αυτή» και ως εδώ φτάνουν οι γνώσεις μου για το θέμα.

Εκεί λίγο πριν λήξει το παιχνίδι στο Φάληρο, στεκόμουν και μάζευα τα κομμάτια μου και σκεφτόμουν το μετά, τα πώς και τα γιατί. Και βλέπω αυτήν πλάι μου, σκυμμένη, ο ένας γιος της είχε κατεβάσει το παντελόνι και του τύλιγε το κασκόλ στο πόδι κι ο άλλος περίμενε δίπλα τη σειρά του. Από το μπούτι του ως τη γάμπα. Το τύλιξε, ανέβασε το παντελόνι του και έπιασε και τον άλλο, η ίδια διαδικασία. Τους κοίταξε όπως μόνο μια μάνα κοιτάζει τους γιους της, σιγουρεύτηκε πως δε φαίνεται τίποτα και τους είπε «πάμε». Κι έφυγαν, πριν τελειώσει το ματς.

Σήμερα, που όλη η μέρα είναι σκοτεινή, πάλι αυτή σκέφτομαι. Παίζει και να έγιναν στο μυαλό μου όλα αυτά, ίσως και να συνέβησαν στ’ αλήθεια, δεν έχει σημασία. Και πώς να το μεταδώσω, πραγματικά δε γίνεται. Αλλά με τις λέξεις, μόνο αυτά μπορώ να σας πω.

Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
Νοσταλγώντας

Νοσταλγώντας

Για το «90 χρόνια ΠΑΟ&Kapp ...

Read more
Μπαμπάς

Μπαμπάς

Μέχρι κάποια ηλικία, τ&o ...

Read more
Εξιλέωση

Εξιλέωση

Στα παιδιά μου δεν &l ...

Read more
2017-2018

2017-2018

Τα αποτελέσματα, ο&io ...

Read more
0018

0018

Αν δεν την έχεις δει ...

Read more
Πίεση

Πίεση

Δεν τον ξέρω τον Σταύρο Κόλκα. Γενικώς, επαφές με δημοσιογράφους έχω μόνο με 2-3 που ανταλλάξαμε μην ...

Read more
Μαγικά

Μαγικά

Κανόνισα σκοπιές και θαλαμοφυλίκια και ό,τι τέλος πάντων έπρεπε να κανονιστεί, άφησα στο πόδι μου το ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.