Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07

i85Ένας φώναξε κάτι από κάπου παραδίπλα, σηκώθηκαν πέντε, δέκα, πενήντα, κατέβηκαν όλοι με εκείνη τη χαρακτηριστική ανθρώπινη χιονοστιβάδα που μπορείς να διακρίνεις κι από το απέναντι πέταλο να χύνεται προς τα κάγκελα.

Εγώ ήμουν στα πέντε μέτρα, αλλά ακόμα δεν είχα ιδέα τι έπαιζε -πιθανολογούσα πως θα ήταν πάλι τίποτα μεταξύ μας για ναρκωτικά, συνοικιακές διαφορές, ένας που πείραξε την γκόμενα κάποιου από άλλο Σύνδεσμο, τέτοια. Από τη θέση μου στο τσιμέντο, δηλαδή χαμηλά αριστερά στην 4, το περιστατικό συνέβη αρχές δεκαετίας ’90, σε ματς με αρκετό κόσμο.

Όταν έφτασα στον καυγά αργοπορημένος, δηλαδή τέσσερα δευτερόλεπτα μετά, οι πενήντα δικοί μας είχαν περικυκλώσει έναν που είχε πλάτη στα κάγκελα και πίσω του προστάτευε έναν άλλο, ο οποίος κοιτούσε με ύφος μελλοθάνατου, έτοιμος να κατουρηθεί -ίσως και να είχε κατουρηθεί. Δε ρώτησα κανέναν, αλλά το συμπέρασμα έβγαινε από όσα του λέγανε: «Πας καλά, ρε μαλακισμένο, έφερες σκουλήκι στο σπίτι μας, να πούμε»; Κι από όσα απαντούσε ο κατηγορούμενος, όσο πρόλαβε να μιλήσει πριν αρχίσουν οι φάπες: «Δικός μου είναι, φίλος μου, εγώ τον έφερα, μην τον πειράζετε». Μετά, άρχισαν οι φάπες, από τους δυο-τρεις που ηγούνταν του επιτόπιου δικαστικού κλιμακίου.

Ο ένας που φώναξε κάτι από κάπου παραδίπλα είχε φωνάξει «σκουλήκι»! Είχε αναγνωρίσει τον εισβολέα μέσα στη Θύρα 4 και άρχισε να τον βρίζει. Αυτόματα, το κομμάτι της κερκίδας τριγύρω σηκώθηκε να διαχειριστεί το θέμα και να το εξετάσει με ψυχραιμία, την οποία δεν θα αναλύσω επειδή είναι γνωστό το ταμπεραμέντο του ασπρόμαυρου πετάλου εκείνα τα χρόνια. Μπήκε μπροστά ένας δικός μας και θεώρησε πως θα λήξει το επεισόδιο με το εκπληκτικό επιχείρημα «φίλος μου είναι, μαζί μου». Ακολούθησε σπρώξιμο, φωνές, δευτερολογίες, έφτασαν στα κάγκελα. Μισό λεπτό ιστορία. Όταν οι γύρω σιγουρεύτηκαν για το τι είχε συμβεί, δηλαδή πως δύο φίλοι, ένας Παοκτσής κι ένας αρειανός, μπήκαν μαζί στη Θύρα 4 ποιος ξέρει γιατί, εφαρμόστηκε άμεσα η ποινή, όπως αποφάσισε το σώμα των ασπρόμαυρων ενόρκων: Έφαγε ο Παοκτσής φίλος δέκα φάπες και με μια τελευταία κλοτσιά τον έστειλαν να ανεβεί τα σκαλάκια και να φύγει, βρίζοντάς τον σε όλη τη διάρκεια του περιστατικού. Πίσω του, με την ουρά στα σκέλια, τον ακολουθούσε ο αρειανός με το βλέμμα κάτω και τους ώμους μαζεμένους.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038