Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

fringΕπειδή χρέος μας είναι η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας σε κάθε ευκαιρία, θεωρώ πως έφτασε η ώρα να δικαιώσουμε τον πιο παρεξηγημένο προπονητή της σύγχρονης ιστορίας μας, τον πρωτοπόρο, αναμορφωτή και διδάσκαλο του σύγχρονου ποδοσφαίρου Ρολφ Φρίνγκερ.

Τον άνθρωπο που έβαλε τις βάσεις για τον ΠΑΟΚ του μέλλοντος, αυτόν που έχουμε την τύχη να θαυμάζουμε σήμερα αλλά ξεχνάμε ποιος τελειοποίησε τη σχολή ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ, γνωστή και ως «γιούρια» ή «πίσω και σας φάγαμε».

Δεν υπήρξε και είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει ποτέ προπονητής με τόσο επιθετική φιλοσοφία όπως ο Αυστριακός. Κοτσάρω και φωτογραφία-ντοκουμέντο για τους ξερόλες που τον έκραζαν και, εν τέλει, κατάφεραν να τον απομακρύνουν, ποιος ξέρει πού θα μας είχε φτάσει ο μέντορας του Άντλισβιλ άμα δεν τον έτρωγαν τα κοράκια της εξέδρας. Χαρακτηριστικός ήταν εκείνος ο τυπάς στην 6, κάνα χρόνο μετά που έφυγε ο δάσκαλος, που πετούσε ένα αεροπλάνο πάνω από την Τούμπα, σηκώθηκε αυτός και φώναξε «μπάι μπάι Φρίνγκερ». Τέτοιες αντιδράσεις έχουν πληγώσει πολλάκις και ανεπανόρθωτα την ομάδα μας, έρμαιο στις διαθέσεις της άμαθης και άμπαλης εξέδρας.

Μόνο με ντοκουμέντα θα μιλάμε πια. Η έκφραση «τους έκλεισε στην περιοχή τους» την ημέρα της φωτογραφίας βγήκε, άμα ψάξετε σε εφημερίδες και περιοδικά πριν το 2004 δεν υπάρχει πουθενά. Θα βρείτε «τους παίζει στο μισό γήπεδο», που είχε ξεκινήσει ο Άρι Χάαν, αλλά ο Φρίνγκερ το προχώρησε έως το απροχώρητο. 11 παίκτες της Καλλιθέας μέσα στην περιοχή, έβαλα και νούμερα να μην αμφισβητηθεί το ντοκουμέντο. Και όχι τυχαίοι παίκτες, μιλάμε για μεγαθήρια της εποχής, μιλάμε για Τελκίσκι, Γκεοργκίεφ, Ντραγκίσεβιτς, Σέτα, Τσίγκα, Γκέκα, παίκτες που σημάδεψαν με την πορεία τους το παγκόσμιο ποδόσφαιρο και το σημαδεύουν ακόμα, καθοδηγούμενοι από τον άρχοντα των γκολπόστ Σουλογάνη, ζήτημα να έφαγε πέντε γκολ σε όλο το πρωτάθλημα η Καλλιθέα σε κανονική επίθεση, όλα από αντεπιθέσεις τα έτρωγε επειδή είχε κατοχή, μόνο εμείς τους είχαμε βάλει στην περιοχή τους. Και εκτός έδρας, να σημειωθεί και αυτό, αλλά ο Ρόλφι δε γνώριζε από έδρες, ο Ρόλφι γνώριζε μόνο από ποδόσφαιρο και τα μυστικά του, που για κάποιο λόγο δεν τα φανέρωσε ποτέ.

fring

Αλλά ο Παοκτσής εκεί, να βγάλει το κόμπλεξ, επειδή δεν ήταν λεβεντόκορμος και δεν ταίριαζε η κόκκινη τρίχα με την ασπρόμαυρη φόρμα έπρεπε να φύγει. Και ήρθαν τόσοι δήθεν καταξιωμένοι από τότε, ήρθε Καραγεωργίου, ήρθε Κωστίκος, Ντουμιτρέσκου, Βούκοτιτς, Παράσχος και έπρεπε να φάμε δηλαδή άλλους πέντε προπονητές για να ξαναπαίξουμε επιθετικό ποδόσφαιρο, με τον Σάντος. Χάσαμε τόσα χρόνια, θα μας είχε φτάσει ο Ρόλφι στην κορυφή της Ευρώπης. Επειδή είχε κερδίσει μόνο 6 από τα 19 ματς που έδωσε, και τι έγινε, δεν πέσαμε και στη Βήτα. Τον έφαγε η κατάρα της γριάς, πρεμιέρα με γριά στην Τούμπα 1-0, αποχαιρετισμός με γριά στο Καυτανζόγλειο 1-0. Ένας γύρος, χιλιάδες συγκινήσεις, εκατομμύρια θαυμαστές και μας τον έφαγαν πέντε-δέκα κομπλεξικοί.

Επειδή το έχουμε συζητήσει σε πολλές κουβέντες, ποιος είναι ο σημαντικότερος προπονητής στην ιστορία του ΠΑΟΚ και ποιος έχει προσφέρει περισσότερο, δηλώνω δημοσίως πως κανένας δεν έχει φτάσει ούτε στο δαχτυλάκι του κοκκινοτρίχη καθηγητή. Τιμή και δόξα στον ποδοσφαιράνθρωπο Γιάννη Γούμενο που μας έδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο πήχης.

fringer

Νύχτα

Νύχτα

Από τις 4:00 βρίσκομαι σ&e ...

Read more
Φάπα

Φάπα

Η τελευταία φάπα που έφαγα ως εκδρομέας οπαδός του ΠΑΟΚ ήταν το 1997. Ήταν η τρίτη φάπα συνολικά και ...

Read more
Τέλενδος

Τέλενδος

Τέτοια ταλαιπωρία όπως προχθές πριν το ματς με τον Ολυμπιακό είναι να μη σου τύχει. Πόση ώρα ψάχναμε ...

Read more
0041

0041

Νομίζω πως ήμασταν στ ...

Read more
Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα τ& ...

Read more
Αστικό

Αστικό

Πριν από εικοσιτόσα χρόνια ήμουν σαν αυτούς. Τώρα είμαι ο «μεγάλος» που τους ακούει και τους παρατηρ ...

Read more
Αυτοκόλλητο

Αυτοκόλλητο

Συζητούσανε όλοι &ga ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more
Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο έχ&omicro ...

Read more
Αναφορά

Αναφορά

«Ο Λαός του ΠΑΟΚ &alpha ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.