Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

car11Βρεθείτε στη θέση τους. Χωρίς ειρωνείες και χωρίς πλάκα, μπείτε στο μυαλό τους εκείνη την ώρα που κατάλαβαν πως είχαν παγιδευτεί.

Ό,τι είχαν ακούσει στις ειδήσεις τόσες δεκαετίες, όσα είχαν δει στην τηλεόραση, οι χούλιγκαν, οι τρομοκράτες, οι ναρκομανείς, τα πρεζάκια, οι βιαστές, οι δολοφόνοι, οι αλήτες, τι άλλο μας έχουνε πει τα δελτία και οι εφημερίδες του Νότου από τη δεκαετία του ’80, το έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους. Ήταν η απόλυτη παγίδευση, ήρθε το τέλος. Έτρεμαν. Λογικά, θα έπαιρναν από ένα τελευταίο τηλέφωνο στους δικούς τους η καθεμιά, μπαμπά, σ’ αγαπάω, θα με σκοτώσουν σε λίγα λεπτά, εδώ, στα διόδια, τους βλέπω, είναι χιλιάδες, είναι παντού, μας έχουν κυκλώσει, θα μας βιάσουν, θα μας ξεκοιλιάσουν, θα μας κάψουν μαζί με τ’ αμάξι και ούτε τα πτώματά μας δε θα βρείτε μετά που θα φύγουν, μπαμπάκα, σ’ αγαπάω, να προσέχεις τη μαμά, έρχονται, χτυπάνε το τζάμι, μπαμπά, μ’ ακούς, μπαμπά, σ’ αγαπάω.

Κατέβηκα από το πούλμαν στις Αφιδνές, ωραία κατάσταση, Παοκολέ και καπνογόνα και λαός σε όλο το δρόμο, έβγαζα φωτογραφίες. Μου δείχνει ένας πίσω από το λεωφορείο μας ένα μπλε αμαξάκι, σε ύφος δες με τι κατέβηκαν οι δικοί μας, αστείο, ας πούμε. Να ήμασταν 360 πούλμαν, λέω εγώ, παρκαρισμένα σε τρεις σειρές, άρα κάθε σειρά από 120 λεωφορεία. Στη μεσαία σειρά, πίσω από 60 και μπροστά από άλλα 60 λεωφορεία και πόσα ακόμα δεξιά και αριστερά του, ένα αυτοκινητάκι δυο μέτρα έκανε τη διαφορά. Παγιδευμένο έδειχνε, έτσι μικρούλι δίπλα στα θηρία με τις σημαίες και τα πανιά. Πάω κοντά να βγάλω μια καλλιτεχνική φωτογραφία, καμία σχέση, δεν ήταν δικοί μας.

Πλησιάζω στο αυτοκίνητο, βλέπω μέσα δύο κοπέλες, είκοσι τόσο, παγωμένες. Χέρια ακίνητα, βλέμμα καρφωμένο σ’ εμένα που τις κοντεύω, ανάσα δεν παίρνουν. Η μία μιλούσε στο κινητό, αλλά σταμάτησε μόλις χτύπησα το τζάμι. Δεν απάντησαν, ξαναχτυπάω. «Κατέβασε το τζάμι να σου πω», της λέω, κοιτιούνται, τι να κάνει η οδηγός, ανοίγει. Ξεροκαταπίνει, σφίγγεται η κοπέλα, η άλλη τραβιέται κιόλας μη βγάλω ποιος ξέρει ποιο όπλο μαζικής καταστροφής από την τσέπη, «μαζί μας είστε, με την εκδρομή, ή κολλήσατε»; Εεε, όχι, Αθήνα πάμε και δεν ξέραμε και, εεε, τα πούλμαν, εμείς δεν, εεε και τέτοια. «Κοιτάχτε, να κάνουμε κάτι να φύγετε γιατί εμείς θα μείνουμε εδώ κανένα τετράωρο, οπότε αν περιμένετε θα φύγετε το απόγευμα». Συμφωνούν, τι να κάνουν, και μπαντιλίκια επιτόπου να τις έλεγα να κάνουν θα τα έκαναν, έπρεπε να δείτε όλα τα δελτία ειδήσεων της ιδιωτικής τηλεόρασης στο βλέμμα τους, ήταν και πρόσφατο το τρομοκρατικό χτύπημα με τα ψάρια, φοβόταν ο κόσμος.

Περνάει μια μορφή της Θύρας 4, δεν τον ξέρω πώς τον λένε αλλά είναι έτσι πολύ κλασικός παλαίουρας, μεγάλη φάτσα, ρωτάει τι παίζει. Του λέω πως τα κορίτσια κολλήσανε, κάτι να κάνουμε να τις βγάλουμε. Όσο τα λέμε, μαζεύεται κι άλλος κόσμος, γίνεται πυρήνας, οι μπροστά συζητάμε πώς θα το κάνουμε, οι πίσω Παοκολέ και χοροπηδητά, δεν ξέρουν ή δεν τους νοιάζει τι γίνεται, αλλά για να είναι μαζεμένος κόσμος ας πάμε κι εμείς να φωνάξουμε. Ψάχνουμε τους εμπλεκόμενους οδηγούς, τους πίσω και τους μπρος και τους από δίπλα, τους βρίσκουμε. Το συζητάνε οι επαγγελματίες, άμα κάνεις εσύ έτσι κι εγώ έτσι κι ο άλλος δυο μέτρα και να μη βρούμε στον πίσω και να το κόψεις και τέτοια. Οι κοπέλες μέσα στο αμάξι ακόμα ακίνητες, βλέπουν δέκα άτομα κάτι να συζητάνε και άλλα εκατό από πίσω να χοροπηδάνε με καπνογόνα, δεν ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει. Όλος ο κόσμος και όλοι οι οδηγοί πρόθυμοι να βοηθήσουνε, εκτός από έναν σε είκοσι χιλιάδες κόσμο, τον οδηγό μας, που έλεγε «ιγώ διν κάνου τίπτις». Και έμεινε εκεί, το γομάρι, δεν το κούνησε το πούλμαν μας κι έκαναν οι άλλοι άλγεβρες και τριγωνομετρίες για να το υπολογίσουν.

Ξαναπάμε στο αυτοκινητάκι, λέμε να κατεβάσει πάλι το τζάμι που όλο το σήκωνε από την τρομάρα της, θα προσεύχονταν, υποθέτω, όλο και τις κύκλωναν οι Παοκτσήδες που τις πήραν χαμπάρι και πώς θα γλίτωναν τώρα, με κοιτούσαν εμένα με κάτι βλέμματα προδοσίας εσύ ήσουν που θα μας έσωνες και πήγες και κουβάλησες όλους τους λέτσους, τους μεθυσμένους, τους αλήτες, άραγε θα μας βιάσουν όλοι μαζί ή ένας ένας, ή θα μας σκοτώσουν κάποια στιγμή, μα πού είναι η αστυνομία, η πυροσβεστική, ο στρατός. Λοιπόν, θα κάνει αυτός μπροστά κι αυτός πίσω κι αυτός λίγο έτσι κι εσύ θα δοκιμάζεις αν χωράς, εντάξει; Εντάξει, λέει η κοπέλα. Όντως, αρχίζουν οι μανούβρες, προσεκτικά, μη φάμε και κάνα παρμπρίζ μεταξύ μας τώρα που κοντέψαμε στο γήπεδο, δοκιμάζει μία, δοκιμάζει δύο, το κόβει, χώνεται, το βγάζει το αμαξάκι. Εκεί πήραν ανάσα, σου λέει τώρα και να μας την πέσουνε πατάμε γκάζι και τους παίρνουμε παραμάζωμα.

«Εντάξει», ρωτάω, «εντάξει», απαντάει η οδηγός, που σπάει και το πρώτο χαμόγελο. «Άντε, καλό δρόμο και να θυμάστε τους Παοκτσήδες τι καλά παιδιά είναι», τις λέω όπως φεύγουνε ανακουφισμένες, «σιγά μην το ξεχάσουμε», πρόλαβα να ακούσω. Άντε καλά.

car22

Καθυστέρηση

Καθυστέρηση

ΠΑΟΚ-Ηρακλής, βάζει πρώτη γκολ η γριά. Αρχίζουν να πέφτουν σε κάθε φάση, καθυστερήσεις και τα γνωστά ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
42

42

06/12/1987, Σέρρες, ΠΑΟΚ-Ολ&upsil ...

Read more
Χασογκόληδες

Χασογκόληδες

Ωραίο και χρήσιμο πρά& ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
Χρέος

Χρέος

Το πρώτο αγωνιστικό Σαββατοκύριακο της χρονιάς είναι πραγματικά ενδιαφέρον. ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Προπονητής

Προπονητής

Τι κάνει πάλι ο κοιμ&iot ...

Read more
Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και ν&alpha ...

Read more
2016-Μπάσκετ

2016-Μπάσκετ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
0049

0049

Δευτέρα πρωί έφευγα ...

Read more
Τζούτζου

Τζούτζου

Δεν το έχω κρύψει πως ο Τζούλιαν «Βον» είναι το μεγάλο πουλέν μου, από την πρώτη φορά που τον είδα ν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.