Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

vida«Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα ζούσα ακριβώς όπως αυτός
Επειδή κι ο κόσμος είναι μια μπάλα
Που πρέπει να τη γευτείς
Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα έβγαινα στα κανάλια
Και θα φώναζα στη ΦΙΦΑ
Πως είναι απατεώνες
Η ζωή είναι μια λοταρία
Νύχτα και μέρα
Η ζωή είναι μια λοταρία
Παμε, πάμε!»

Λίγες φορές έχω κλάψει βλέποντας ταινίες. Τρεις θυμάμαι όλες κι όλες: Τη σκηνή της γέννας με το εφιαλτικό Ederlezi στον Καιρό Των Τσιγγάνων, τον Καζαντζάκη στο μυαλό του Έντουαρντ Νόρτον στην 25η Ώρα και την έκπληξη που έχει ετοιμάσει ο Κουστουρίτσα στον Ντιέγκο, με τον Μάνου Τσάο στη γωνιά του δρόμου να παίζει ένα από τα τραγούδια που έχει γράψει γι’ αυτόν, μετά από μια δυσβάσταχτη, αμήχανη αλλά συγκινητική αλληλουχία σκηνών που, αντί να γειώσουν τον μύθο, τον απομακρύνουν ακόμα περισσότερο από την πραγματικότητα των πραγματικών ανθρώπων. Και δύο φορές με τον Βέγγο: Μία από τα γέλια, στον Φαλακρό Πράκτορα 000, μία από την ένταση στο βλέμμα του, όταν πάει να παραλάβει το νεκρό σώμα του εγγονού του στην Ψυχή Βαθιά. Α, κι όταν πεθαίνει ο Μουφάσα.

Το Μουντιάλ του 1986 το έβλεπα σε μια κλινική όπου νοσηλευόμουν ως ο ασθενής με τη μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια ιατρικά χρονικά με δεύτερη επέμβαση σκωληκοειδήτιδας. Τόσο ΠΑΟΚ ήμουν από μικρός, έβγαλα το σκουλήκι από μέσα μου δύο φορές. Η νυχτερινή νοσοκόμα με ξυπνούσε στη μία το βράδυ και με έναν τρομερό Ελαιοχωριανό Πόντιο παππού από το παραδιπλανό δωμάτιο πηγαίναμε στο χολ και βλέπαμε τα μαγικά του Ντιέγκο -τόσο πολύ του είχε κάνει εντύπωση που καμάρωνε πως «αυτός είναι καλύτερος κι από τον Πελέ». Είχα φτιάξει και σημαία της Αργεντινής, ολόκληρο φύλλο τετραδίου που το μουτζούρωνα επί ώρες με τον Μπικ και απο τις δύο πλευρές. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ξεπεράσει κανένας ποτέ. Και δεν τον ξεπέρασε.

Ο κόσμος δεν αντέχει τους ανθρώπους που έχουν ως τρόπο ζωής το να πηγαίνουν μόνιμα κόντρα στους κανόνες. Ο πολιτισμός μας χτίστηκε στη βάση του αλληλοσεβασμού και της συνύπαρξης, αν δεν υπήρχαν κανόνες γι’ αυτήν τη συμβίωση θα ζούσαμε ακόμα στις ζούγκλες και τις σπηλιές τρώγοντας ο ένας τον άλλο. Αλλά κάπου-κάπου βρίσκεται κι από ένας απολίτιστος για τον πολιτισμό μας, ένα παράσιτο της οργανωμένης μας κοινωνίας, το οποίο είναι τόσο εκπληκτικά προικισμένο που βρίσκεται ψηλά στην ιεραρχία μας δίχως καν να το προσπαθήσει. Όπως ο Ντιέγκο. Που δεν έσωσε τον κόσμο, δεν πολέμησε για κάποιο ιδανικό, δεν θυσίασε τίποτα για το συνάνθρωπό του αλλά έπαιξε μπάλα όσο δεν έχει παίξει και δε θα ξαναπαίξει κανένας ποτέ. Δεν έσωσε τον κόσμο -τον έκανε ομορφότερο.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έπαιξε μπάλα, πήρε ναρκωτικά, πήγε με οποία γυναίκα ήθελε, έβρισε και έδειρε όποιον θεώρησε πως του χαλάει την αισθητική, στήριξε πολιτικούς ηγέτες επαναστάτες ή δήθεν επαναστάτες, συμμετείχε σε ταπεινωτικά πανηγυράκια για λίγα φράγκα, εκτέθηκε ως ανύπαρκτος προπονητής, βρέθηκε στο πλευρό χυδαίων καπιταλιστών, υμνήθηκε, υβρίστηκε, χειροκροτήθηκε, έγινε σύμβολο θρησκευτικής αίρεσης, αλλά αυτό που δε σταμάτησε ποτέ ήταν να κάνει του κεφαλιού του και να μην υπακούει σε κανέναν κανόνα, καταφέρνοντας να προδίδει τις προσδοκίες τόσο των συντηρητικών αυτού του κόσμου, που δεν αντέχουν τα ελεύθερα πνεύματα, όσο και των προοδευτικών, που δεν αντέχουν τα απολύτως ελεύθερα πνεύματα. Οποιαδήποτε κουβέντα εναντίον του Μαραντόνα με βάση το αξιακό σύστημα του μέσου ανθρώπου είναι για γέλια. Για τους κομπλεξικούς και τους βάρβαρους της μετριότητας.

«Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα ζούσα ακριβώς όπως αυτός»

 

Το βίντεο εδώ:

Ντίσνεϋλαντ

Ντίσνεϋλαντ

Εννοείται πως όλα αυτά που αναφέρει έγιναν τελικά έτσι κάπως στο περίπου, με Παοκτσήδικη διασκευή. ...

Read more
Ερασιτεχνισμοί

Ερασιτεχνισμοί

Ήμουν πιτσιρικάς όταν ένα συμβάν με οδήγησε να απομυθοποιήσω τους επαγγελματίες ζητιάνους και τα προ ...

Read more
Ντροπή

Ντροπή

«Ο Σαββίδης δε νιώθ ...

Read more
Μοντέρνο

Μοντέρνο

Μαρκ-Βιβιέν Φοέ, ετών 28. &Alph ...

Read more
Φωτάκια

Φωτάκια

Φορούσε πόσο καιρό η κόρη μου αυτά τα σαχλαμαρίστικα παιδικά παπούτσια με τα φωτάκια που αναβοσβήνου ...

Read more
Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια &del ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more
Βράχια

Βράχια

1 Οκτωβρίου 1992 - 1 Οκτω&b ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή &ep ...

Read more
Πληθωρικός

Πληθωρικός

Ο «πληθωρικός μέσο&si ...

Read more
Κάστρον

Κάστρον

Ντεμέκ κατόρθωμα, λέ&epsil ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.