Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03

vida«Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα ζούσα ακριβώς όπως αυτός
Επειδή κι ο κόσμος είναι μια μπάλα
Που πρέπει να τη γευτείς
Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα έβγαινα στα κανάλια
Και θα φώναζα στη ΦΙΦΑ
Πως είναι απατεώνες
Η ζωή είναι μια λοταρία
Νύχτα και μέρα
Η ζωή είναι μια λοταρία
Παμε, πάμε!»

Λίγες φορές έχω κλάψει βλέποντας ταινίες. Τρεις θυμάμαι όλες κι όλες: Τη σκηνή της γέννας με το εφιαλτικό Ederlezi στον Καιρό Των Τσιγγάνων, τον Καζαντζάκη στο μυαλό του Έντουαρντ Νόρτον στην 25η Ώρα και την έκπληξη που έχει ετοιμάσει ο Κουστουρίτσα στον Ντιέγκο, με τον Μάνου Τσάο στη γωνιά του δρόμου να παίζει ένα από τα τραγούδια που έχει γράψει γι’ αυτόν, μετά από μια δυσβάσταχτη, αμήχανη αλλά συγκινητική αλληλουχία σκηνών που, αντί να γειώσουν τον μύθο, τον απομακρύνουν ακόμα περισσότερο από την πραγματικότητα των πραγματικών ανθρώπων. Και δύο φορές με τον Βέγγο: Μία από τα γέλια, στον Φαλακρό Πράκτορα 000, μία από την ένταση στο βλέμμα του, όταν πάει να παραλάβει το νεκρό σώμα του εγγονού του στην Ψυχή Βαθιά. Α, κι όταν πεθαίνει ο Μουφάσα.

Το Μουντιάλ του 1986 το έβλεπα σε μια κλινική όπου νοσηλευόμουν ως ο ασθενής με τη μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια ιατρικά χρονικά με δεύτερη επέμβαση σκωληκοειδήτιδας. Τόσο ΠΑΟΚ ήμουν από μικρός, έβγαλα το σκουλήκι από μέσα μου δύο φορές. Η νυχτερινή νοσοκόμα με ξυπνούσε στη μία το βράδυ και με έναν τρομερό Ελαιοχωριανό Πόντιο παππού από το παραδιπλανό δωμάτιο πηγαίναμε στο χολ και βλέπαμε τα μαγικά του Ντιέγκο -τόσο πολύ του είχε κάνει εντύπωση που καμάρωνε πως «αυτός είναι καλύτερος κι από τον Πελέ». Είχα φτιάξει και σημαία της Αργεντινής, ολόκληρο φύλλο τετραδίου που το μουτζούρωνα επί ώρες με τον Μπικ και απο τις δύο πλευρές. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ξεπεράσει κανένας ποτέ. Και δεν τον ξεπέρασε.

Ο κόσμος δεν αντέχει τους ανθρώπους που έχουν ως τρόπο ζωής το να πηγαίνουν μόνιμα κόντρα στους κανόνες. Ο πολιτισμός μας χτίστηκε στη βάση του αλληλοσεβασμού και της συνύπαρξης, αν δεν υπήρχαν κανόνες γι’ αυτήν τη συμβίωση θα ζούσαμε ακόμα στις ζούγκλες και τις σπηλιές τρώγοντας ο ένας τον άλλο. Αλλά κάπου-κάπου βρίσκεται κι από ένας απολίτιστος για τον πολιτισμό μας, ένα παράσιτο της οργανωμένης μας κοινωνίας, το οποίο είναι τόσο εκπληκτικά προικισμένο που βρίσκεται ψηλά στην ιεραρχία μας δίχως καν να το προσπαθήσει. Όπως ο Ντιέγκο. Που δεν έσωσε τον κόσμο, δεν πολέμησε για κάποιο ιδανικό, δεν θυσίασε τίποτα για το συνάνθρωπό του αλλά έπαιξε μπάλα όσο δεν έχει παίξει και δε θα ξαναπαίξει κανένας ποτέ. Δεν έσωσε τον κόσμο -τον έκανε ομορφότερο.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έπαιξε μπάλα, πήρε ναρκωτικά, πήγε με οποία γυναίκα ήθελε, έβρισε και έδειρε όποιον θεώρησε πως του χαλάει την αισθητική, στήριξε πολιτικούς ηγέτες επαναστάτες ή δήθεν επαναστάτες, συμμετείχε σε ταπεινωτικά πανηγυράκια για λίγα φράγκα, εκτέθηκε ως ανύπαρκτος προπονητής, βρέθηκε στο πλευρό χυδαίων καπιταλιστών, υμνήθηκε, υβρίστηκε, χειροκροτήθηκε, έγινε σύμβολο θρησκευτικής αίρεσης, αλλά αυτό που δε σταμάτησε ποτέ ήταν να κάνει του κεφαλιού του και να μην υπακούει σε κανέναν κανόνα, καταφέρνοντας να προδίδει τις προσδοκίες τόσο των συντηρητικών αυτού του κόσμου, που δεν αντέχουν τα ελεύθερα πνεύματα, όσο και των προοδευτικών, που δεν αντέχουν τα απολύτως ελεύθερα πνεύματα. Οποιαδήποτε κουβέντα εναντίον του Μαραντόνα με βάση το αξιακό σύστημα του μέσου ανθρώπου είναι για γέλια. Για τους κομπλεξικούς και τους βάρβαρους της μετριότητας.

«Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα ζούσα ακριβώς όπως αυτός»

 

Το βίντεο εδώ:

Λάιβ

Λάιβ

Το τράνσκριπτ της ζω&nu ...

Read more
Ραδιόφωνο

Ραδιόφωνο

Το κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρ ...

Read more
Γιούχα

Γιούχα

Δεν μπορώ να θυμηθώ α&p ...

Read more
Κουίζ

Κουίζ

Λοιπόν, επειδή μας τ&alp ...

Read more
Αυτοκόλλητο

Αυτοκόλλητο

Συζητούσανε όλοι &ga ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
Ζαμάλεκ

Ζαμάλεκ

Είχε πάει, λέει, ως το αεροδρόμιο ένα φίλο Αιγύπτιο που γυρνούσε στην πατρίδα. Από πότε έχεις φίλους ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
0003

0003

Το κλάμα της Ναντ, το & ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
Μπελούσι

Μπελούσι

Πριν μια βδομάδα, ο Τ&zet ...

Read more
Σαμαράς

Σαμαράς

Ώρες ώρες είμαστε υπερβολικοί, εμείς οι Παοκτσήδες. Μέχρι και στην αναβολή της αγωνιστικής είδαμε πο ...

Read more

Θανασάκης

logo