Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

vida«Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα ζούσα ακριβώς όπως αυτός
Επειδή κι ο κόσμος είναι μια μπάλα
Που πρέπει να τη γευτείς
Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα έβγαινα στα κανάλια
Και θα φώναζα στη ΦΙΦΑ
Πως είναι απατεώνες
Η ζωή είναι μια λοταρία
Νύχτα και μέρα
Η ζωή είναι μια λοταρία
Παμε, πάμε!»

Λίγες φορές έχω κλάψει βλέποντας ταινίες. Τρεις θυμάμαι όλες κι όλες: Τη σκηνή της γέννας με το εφιαλτικό Ederlezi στον Καιρό Των Τσιγγάνων, τον Καζαντζάκη στο μυαλό του Έντουαρντ Νόρτον στην 25η Ώρα και την έκπληξη που έχει ετοιμάσει ο Κουστουρίτσα στον Ντιέγκο, με τον Μάνου Τσάο στη γωνιά του δρόμου να παίζει ένα από τα τραγούδια που έχει γράψει γι’ αυτόν, μετά από μια δυσβάσταχτη, αμήχανη αλλά συγκινητική αλληλουχία σκηνών που, αντί να γειώσουν τον μύθο, τον απομακρύνουν ακόμα περισσότερο από την πραγματικότητα των πραγματικών ανθρώπων. Και δύο φορές με τον Βέγγο: Μία από τα γέλια, στον Φαλακρό Πράκτορα 000, μία από την ένταση στο βλέμμα του, όταν πάει να παραλάβει το νεκρό σώμα του εγγονού του στην Ψυχή Βαθιά. Α, κι όταν πεθαίνει ο Μουφάσα.

Το Μουντιάλ του 1986 το έβλεπα σε μια κλινική όπου νοσηλευόμουν ως ο ασθενής με τη μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια ιατρικά χρονικά με δεύτερη επέμβαση σκωληκοειδήτιδας. Τόσο ΠΑΟΚ ήμουν από μικρός, έβγαλα το σκουλήκι από μέσα μου δύο φορές. Η νυχτερινή νοσοκόμα με ξυπνούσε στη μία το βράδυ και με έναν τρομερό Ελαιοχωριανό Πόντιο παππού από το παραδιπλανό δωμάτιο πηγαίναμε στο χολ και βλέπαμε τα μαγικά του Ντιέγκο -τόσο πολύ του είχε κάνει εντύπωση που καμάρωνε πως «αυτός είναι καλύτερος κι από τον Πελέ». Είχα φτιάξει και σημαία της Αργεντινής, ολόκληρο φύλλο τετραδίου που το μουτζούρωνα επί ώρες με τον Μπικ και απο τις δύο πλευρές. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ξεπεράσει κανένας ποτέ. Και δεν τον ξεπέρασε.

Ο κόσμος δεν αντέχει τους ανθρώπους που έχουν ως τρόπο ζωής το να πηγαίνουν μόνιμα κόντρα στους κανόνες. Ο πολιτισμός μας χτίστηκε στη βάση του αλληλοσεβασμού και της συνύπαρξης, αν δεν υπήρχαν κανόνες γι’ αυτήν τη συμβίωση θα ζούσαμε ακόμα στις ζούγκλες και τις σπηλιές τρώγοντας ο ένας τον άλλο. Αλλά κάπου-κάπου βρίσκεται κι από ένας απολίτιστος για τον πολιτισμό μας, ένα παράσιτο της οργανωμένης μας κοινωνίας, το οποίο είναι τόσο εκπληκτικά προικισμένο που βρίσκεται ψηλά στην ιεραρχία μας δίχως καν να το προσπαθήσει. Όπως ο Ντιέγκο. Που δεν έσωσε τον κόσμο, δεν πολέμησε για κάποιο ιδανικό, δεν θυσίασε τίποτα για το συνάνθρωπό του αλλά έπαιξε μπάλα όσο δεν έχει παίξει και δε θα ξαναπαίξει κανένας ποτέ. Δεν έσωσε τον κόσμο -τον έκανε ομορφότερο.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έπαιξε μπάλα, πήρε ναρκωτικά, πήγε με οποία γυναίκα ήθελε, έβρισε και έδειρε όποιον θεώρησε πως του χαλάει την αισθητική, στήριξε πολιτικούς ηγέτες επαναστάτες ή δήθεν επαναστάτες, συμμετείχε σε ταπεινωτικά πανηγυράκια για λίγα φράγκα, εκτέθηκε ως ανύπαρκτος προπονητής, βρέθηκε στο πλευρό χυδαίων καπιταλιστών, υμνήθηκε, υβρίστηκε, χειροκροτήθηκε, έγινε σύμβολο θρησκευτικής αίρεσης, αλλά αυτό που δε σταμάτησε ποτέ ήταν να κάνει του κεφαλιού του και να μην υπακούει σε κανέναν κανόνα, καταφέρνοντας να προδίδει τις προσδοκίες τόσο των συντηρητικών αυτού του κόσμου, που δεν αντέχουν τα ελεύθερα πνεύματα, όσο και των προοδευτικών, που δεν αντέχουν τα απολύτως ελεύθερα πνεύματα. Οποιαδήποτε κουβέντα εναντίον του Μαραντόνα με βάση το αξιακό σύστημα του μέσου ανθρώπου είναι για γέλια. Για τους κομπλεξικούς και τους βάρβαρους της μετριότητας.

«Αν ήμουν ο Μαραντόνα
Θα ζούσα ακριβώς όπως αυτός»

 

Το βίντεο εδώ:

Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
Eπιστολή

Eπιστολή

Προς ΓΤΠΑΕ ΠΑΟΚ, Κύριο Σαββίδη Ιβάν Αγαπητέ Πρόεδρε, μετά τον τελικό του ΟΑΚΑ, πριν δύο χρόνια, σου ...

Read more
Χαράμι

Χαράμι

Κοινός τόπος των ανώρ&i ...

Read more
Γυρεύοντας

Γυρεύοντας

Μα πώς σας αρέσει να πλακώνεστε; Πώς τρέχετε στα γήπεδα κάθε βδομάδα με τον ΠΑΟΚ; Τι είναι αυτό το π ...

Read more
0015

0015

Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ή ...

Read more
Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας καλημ&epsi ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015 & ...

Read more
Παπέν

Παπέν

Την ημέρα που δημοσι& ...

Read more
Προσδοκίες

Προσδοκίες

Σαν σήμερα, ακριβώς &delt ...

Read more
Τούβλα

Τούβλα

Ξυπνάς κάθε πρωί με το άγχος τι μαλακία θα διαβάσεις πάλι και πόσο ρεζίλι θα γίνεις ως Παοκτσής. ...

Read more
Ομάδες

Ομάδες

Έχει γίνει πλέον αγα&p ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.