Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

j64Αυτό είναι το timeline των προπονητών του ΠΑΟΚ από την έναρξη της Α’ Εθνικής μέχρι και σήμερα, με την αναλογία καθενός σε νίκες, ισοπαλίες και ήττες.

Η κουβέντα για τον κορυφαίο δε θα τελειώσει μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας, αλλά βάσει αριθμών και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους κάθε περιόδου μπορεί κάποιος να αξιολογήσει την προσφορά τους -απαραίτητη προϋπόθεση είναι να γνωρίζει τις παραμέτρους, φυσικά, αλλά αυτό είναι προσωπικό θέμα όποιου ασχολείται με τον ΠΑΟΚ και γενικά με το ελληνικό ποδόσφαιρο (στο γράφημα δεν περιλαμβάνονται υπηρεσιακοί με 1 ως 3 ματς).

Για μένα, «κορυφαίος» δεν υπάρχει. Κάθε προπονητής που έδωσε κάτι σημαντικό, που άλλαξε τη φιλοσοφία της ομάδας προς το καλύτερο, είναι κορυφαίος. Πέρα από τους έξι προπονητές που σήκωσαν τις επτά κούπες της ιστορίας μας και αυτομάτως συγκαταλέγονται στο «Hall Of Fame» του ΠΑΟΚ, υπάρχουν άνθρωποι που, αν και δεν έγραψαν το όνομά τους δίπλα σε έναν τίτλο, μετέτρεψαν τον ΠΑΟΚ σε κάτι χειροπιαστά ανώτερο από αυτό που βρήκαν: Ο Χάαν συμμάζεψε τα συντρίμμια του εμφυλίου και έσβησε την ευρωπαϊκή τιμωρία με ασύλληπτη επίδραση στη συνέχεια της δεκαετίας, ο Σάντος έκανε επίδειξη του πώς γίνεσαι το απόλυτο αφεντικό ενός ασπρόμαυρου σύμπαντος σε αποδυτήρια και έξω από αυτά, ο Μπόλονι έφτασε ως το απροχώρητο ένα No Budget Story βγαλμένο από τους εφιάλτες προηγούμενων χρόνων.

Στις έξι δεκαετίες που κύλησαν από το 1959, μόλις δύο Έλληνες κατάφεραν να παραμείνουν στον πάγκο του ΠΑΟΚ για μία ολόκληρη χρονιά και αυτό λέει πολλά για τη διαχείριση των «δικών» μας ανθρώπων από το περιβάλλον της ομάδας, οι οποίοι συνήθως αναλάμβαναν μέχρι να αναλάβει ο επόμενος, δίχως πίστωση χρόνου ή χάρη στην πίστωση χρόνου που κέρδιζαν από τα αποτελέσματά τους. Οι ταραγμένες περίοδοι αντικατοπτρίζονται στις συνεχείς αλλαγές προπονητών μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα και με μία ματιά μπορείς να τις αντιληφθείς: Η παρακμή της χρυσής ομάδας του ’70 μετά το φιάσκο της απομάκρυνσης Στάνκοβιτς το 1977, η διοικητική αστάθεια και η κατάρρευση μετά το πρωτάθλημα του 1985, η εμφυλιακή περίοδος με τις αλλοπρόσαλλες επιλογές Βουλινού, το πείραμα των επιστροφών στα τέλη των 90ς, οι Γουμενοπαγωνίτιδα στα μέσα των 00ς, η περίοδος Σαββίδη με τις απολύσεις των τεσσάρων προπονητών που ξεκίνησαν στις πρώτες τέσσερις χρονιές του στο διοικητικό τιμόνι του ΠΑΟΚ -εκτός από την πέμπτη. Εκεί βρίσκεται το ζουμί, στη σωστή επιλογή προπονητή από την αρχή της χρονιάς, από το τέλος της προηγούμενης:

Το 1972, ο Λες Σάνον έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 1974, ο Λες Σάνον έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 1976, ο Γκιούλα Λόραντ έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Πρωτάθλημα.
Το 1985, ο Βάλτερ Σκότσικ έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Πρωτάθλημα.
Το 2001, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 2003, ο Άγγελος Αναστασιάδης έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 2017, ο Βλάντιμιρ Ίβιτς έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.

Νομιμότητα

Νομιμότητα

Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω π ...

Read more
Σκόνη

Σκόνη

Περίμενα μέσα στο ψο ...

Read more
Mπούλης

Mπούλης

Παγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
Ήττα

Ήττα

Η μεγαλύτερη προσωπική μου ήττα είναι που πίστεψα πως μπορώ να φτιάξω ένα χώρο όπου απλώς θα γράφω ό ...

Read more
Καροπαντελονής

Καροπαντελονής

Πόσοι να φορούσαν α&sigm ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Γκαζιαντέπ

Γκαζιαντέπ

Ο Σ.Φ. ΠΑΟΚ ΟΑΣΘ διοργανώνει μεγάλη εκδρομή για τον μοναδικό φιλικό αγώνα που θα δώσει η ομάδα μας σ ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
Πριβέ

Πριβέ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανελευσινιακός 69-59. Ή θα είναι όλο γεμάτο να γουστάρουμε κερκίδα, ή θα είμαστε μεταξ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.