Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

j64Αυτό είναι το timeline των προπονητών του ΠΑΟΚ από την έναρξη της Α’ Εθνικής μέχρι και σήμερα, με την αναλογία καθενός σε νίκες, ισοπαλίες και ήττες.

Η κουβέντα για τον κορυφαίο δε θα τελειώσει μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας, αλλά βάσει αριθμών και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους κάθε περιόδου μπορεί κάποιος να αξιολογήσει την προσφορά τους -απαραίτητη προϋπόθεση είναι να γνωρίζει τις παραμέτρους, φυσικά, αλλά αυτό είναι προσωπικό θέμα όποιου ασχολείται με τον ΠΑΟΚ και γενικά με το ελληνικό ποδόσφαιρο (στο γράφημα δεν περιλαμβάνονται υπηρεσιακοί με 1 ως 3 ματς).

Για μένα, «κορυφαίος» δεν υπάρχει. Κάθε προπονητής που έδωσε κάτι σημαντικό, που άλλαξε τη φιλοσοφία της ομάδας προς το καλύτερο, είναι κορυφαίος. Πέρα από τους έξι προπονητές που σήκωσαν τις επτά κούπες της ιστορίας μας και αυτομάτως συγκαταλέγονται στο «Hall Of Fame» του ΠΑΟΚ, υπάρχουν άνθρωποι που, αν και δεν έγραψαν το όνομά τους δίπλα σε έναν τίτλο, μετέτρεψαν τον ΠΑΟΚ σε κάτι χειροπιαστά ανώτερο από αυτό που βρήκαν: Ο Χάαν συμμάζεψε τα συντρίμμια του εμφυλίου και έσβησε την ευρωπαϊκή τιμωρία με ασύλληπτη επίδραση στη συνέχεια της δεκαετίας, ο Σάντος έκανε επίδειξη του πώς γίνεσαι το απόλυτο αφεντικό ενός ασπρόμαυρου σύμπαντος σε αποδυτήρια και έξω από αυτά, ο Μπόλονι έφτασε ως το απροχώρητο ένα No Budget Story βγαλμένο από τους εφιάλτες προηγούμενων χρόνων.

Στις έξι δεκαετίες που κύλησαν από το 1959, μόλις δύο Έλληνες κατάφεραν να παραμείνουν στον πάγκο του ΠΑΟΚ για μία ολόκληρη χρονιά και αυτό λέει πολλά για τη διαχείριση των «δικών» μας ανθρώπων από το περιβάλλον της ομάδας, οι οποίοι συνήθως αναλάμβαναν μέχρι να αναλάβει ο επόμενος, δίχως πίστωση χρόνου ή χάρη στην πίστωση χρόνου που κέρδιζαν από τα αποτελέσματά τους. Οι ταραγμένες περίοδοι αντικατοπτρίζονται στις συνεχείς αλλαγές προπονητών μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα και με μία ματιά μπορείς να τις αντιληφθείς: Η παρακμή της χρυσής ομάδας του ’70 μετά το φιάσκο της απομάκρυνσης Στάνκοβιτς το 1977, η διοικητική αστάθεια και η κατάρρευση μετά το πρωτάθλημα του 1985, η εμφυλιακή περίοδος με τις αλλοπρόσαλλες επιλογές Βουλινού, το πείραμα των επιστροφών στα τέλη των 90ς, οι Γουμενοπαγωνίτιδα στα μέσα των 00ς, η περίοδος Σαββίδη με τις απολύσεις των τεσσάρων προπονητών που ξεκίνησαν στις πρώτες τέσσερις χρονιές του στο διοικητικό τιμόνι του ΠΑΟΚ -εκτός από την πέμπτη. Εκεί βρίσκεται το ζουμί, στη σωστή επιλογή προπονητή από την αρχή της χρονιάς, από το τέλος της προηγούμενης:

Το 1972, ο Λες Σάνον έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 1974, ο Λες Σάνον έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 1976, ο Γκιούλα Λόραντ έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Πρωτάθλημα.
Το 1985, ο Βάλτερ Σκότσικ έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Πρωτάθλημα.
Το 2001, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 2003, ο Άγγελος Αναστασιάδης έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.
Το 2017, ο Βλάντιμιρ Ίβιτς έκανε προετοιμασία με την ομάδα, έμεινε στον πάγκο ως το τέλος και κατέκτησε το Κύπελλο.

Νευρικός

Νευρικός

Όταν είπε «ορμάμε, όσε ...

Read more
Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
Φακέλωμα

Φακέλωμα

Τη μάταιη μάχη ενάντια στην Εθνική Κάρτα Φιλάθλου οι οργανωμένοι οπαδοί θα τη δώσουνε μόνοι τους. Δε ...

Read more
Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο Πα&la ...

Read more
Ουγγαρία

Ουγγαρία

Αυτά παθαίνεις όταν έχεις πάει σε δέκα συνεχόμενους αγώνες βόλεϊ. Πρώτη φορά σήμερα κάναμε το νέο δρ ...

Read more
0027

0027

Είχα να δω παίκτη-προ&p ...

Read more
Πατρίσιο

Πατρίσιο

Ο Πατρίσιο Καμπς σήμ&e ...

Read more
Γυρεύοντας

Γυρεύοντας

Μα πώς σας αρέσει να πλακώνεστε; Πώς τρέχετε στα γήπεδα κάθε βδομάδα με τον ΠΑΟΚ; Τι είναι αυτό το π ...

Read more
Τουρνικέ

Τουρνικέ

Έχει κάτι πιτσιρίκια &pi ...

Read more
Παπέν

Παπέν

Την ημέρα που δημοσι& ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.