Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

salatopnixtisΌλοι στη βάρδια ήμασταν Παοκτσήδες. Εγώ κι ο Βαγγέλης κλασικό γηπεδικό δίδυμο, με διαφορά πενήντα πόντους στο ύψος όπου κέρδιζα εγώ και πενήντα πόντους στην περιφέρεια της μπυροκοιλιάς όπου κέρδιζε αυτός, ο Κώστας κι ο μετρ. Όποτε ερχόταν κανένας δικός μας πλακωνόμασταν ποιος θα τον εξυπηρετήσει, ειδικά τον Βεζυρτζή που άφηνε και καλό φιλοδώρημα, αλλά και τον Μπαλογιάννη, ο οποίος συγκαταλεγόταν σε μια κλειστή, μικρή ομάδα πελατών οι οποίοι παράγγελναν γρήγορα και με σαφήνεια, χωρίς να σε αναγκάσουν να τους αραδιάσεις όλο τον κατάλογο στο μιλητό, αν και τον είχαν μπροστά τους. Ο πρόεδρος πάντα είχε μεγάλη παρέα και έπιναν ποτά συζητώντας δυνατά και ο ένας πάνω στη φωνή του άλλου, ο Μπαλού ήταν με τα φιλαράκια του ήρεμα σε μια γωνιά και έπιναν από ένα ποτήρι κρασί.

Αλλά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα ο αρειανός. Όχι απλός αρειανός, αλλά σκουλήκι βρωμερό και σιχαμερό, από αυτά που βρίζαμε εν χορώ και δυναμικά στα ΠΑΟΚ-Άρης εκείνα τα χρόνια. Τέσσερις άνθρωποι στο διάδρομο του wine bar και εξαφανιστήκαμε σε ένα δευτερόλεπτο. Ο ένας κρύφτηκε στην κουζίνα, ο άλλος στην τουαλέτα, όπου προλάβεις. Ο μετρ το έπαιξε Σουηδός και πήγε σε μια παρέα δικών του να κάνει δήθεν κουβέντα. Λίγο μετά μας ξετρύπωσε, που είχαμε αφήσει το μαγαζί χωρίς γκαρσόνι και υπήρχε μια αναστάτωση ανάμεσα στους διψασμένους πελάτες μας.

Ο Βαγγέλης δεν πάει με τίποτα. «Επειδή είναι ο πιο παλιός», έριξε το απόλυτο επιχείρημα, αλλά όλοι ξέραμε πως ο Βαγγέλης έπινε εφτά ντουμάνια πριν τη δουλειά κι άλλα τόσα κατά τη διάρκεια, οπότε σιγά μην τον έστελνε στο σκουλήκι, θα τον έσφαζε με το τιρμπουσόν. Το τσογλάνι ο Κώστας πάτησε στον ίδιο δρόμο και ισχυρίστηκε κι αυτός πως «ήταν πιο παλιός» από εμένα, αφού είχε πιάσει δουλειά 2-3 μέρες νωρίτερα. Τα δέχτηκε όλα αυτά ο μετρ, «Νικόλα, όρμα για παραγγελία στον αρειανό». Γαμιέστε όλοι, ρε. «Όλοι», επανέλαβε ο αγαπητός υπεύθυνος του καταστήματος, που, μεταξύ άλλων, έβγαζε και το πρόγραμμα. «Ξαναζήτα ρεπό για να πας εκδρομή, ρε μαλακισμένο, ούτε στην Τούμπα δε θα σε αφήνω, τρανζιστοράκι θα φέρνεις να σερβίρεις και να ακούς τα ματς στην κουζίνα, ανάμεσα στις παραγγελίες». Καλά, πάω, ένα αστείο κάναμε, χαλαρώστε.

Στήθηκαν κι οι τρεις τους απέναντι και ψου ψου ψου χασκογελούσαν. Είχε κάτσει δίπλα στην είσοδο, σε τραπέζι πρώτη μούρη τύπου «είμαι ο γνωστός μπασκετμπολίστας του Άρη και θα βλέπετε τα μούτρα μου όλο το βράδυ». Πλησιάζω, ευγένειες, καλησπέρες, ρωτάω αν είναι έτοιμοι να παραγγείλουν με την κοπέλα του και μετά του λέω, επί λέξει, «ρε γαμημένο σιχαμερό βρωμοσκούληκο, τράβα ρε στο μπαρ του Λυπηρίδη να πιεις το ποτό σου, γελοίε, δε μας φτάνει που βλέπουμε τα μούτρα σου στο Παλέ και μας γυρίζουν τ’ άντερα, θα σε βλέπουμε τώρα και στη δουλειά μας, παλιομαλάκα» από μέσα μου. Από έξω μου, βγάζω το μπλοκάκι να σημειώσω.
«Για την κοπέλα φέρε ένα ποτό», δε θυμάμαι τώρα τι ποτό ήθελε η καλλονή δίπλα του. «Για μένα φέρε μία σαλάτα Γκούντις». Μάλιστα. «Ένα ποτό και μια σαλάτα Γκούντις». Ακριβώς. «Ευχαριστώ πολύ».

Πάω στην κουζίνα, όπου με περίμενε ο απάλευτος αρχιμάγειρας πέντε αστέρια Μισελέν και με ρωτάει «τι θα φάει ο παικταράς». Του λέω «δεν ξέρω τι θα φάει ο παικταράς, αλλά ο δικός σου ο χοντρομπούτης ζήτησε μία σαλάτα Γκούντις». «Τι ζήτησε»; «Μια σαλάτα Γκούντις, μάστορα, έτσι ακριβώς μου το είπε». «Σαλάτα σεφ»; «Ε, προφανώς». Το σκέφτηκε λίγο ο μάγειρας και έβγαλε το παράπονο: «Τόσα λεφτά παίρνουν αυτά τα παιδιά και δεν ξέρουν να παραγγείλουν μία σαλάτα». Βρε σκουλήκι είναι, τι περιμένεις, επίπεδο; «Φύγε από εδώ, ρε παλιότουρκε», με κυνήγησε, απειλώντας πως θα μου βάζει να τρώω σπανακόρυζο κάθε βράδυ.

Μου το έφτιαξε το σπανακόρυζο, τη βραδιά που μάθαμε για τη μεταγραφή του σαλατοπνίχτη στον ΠΑΟΚ.

0001

0001

Ιανουάριος 1990. Ο ΠΑ&Omicron ...

Read more
Αλέ

Αλέ

Πάντα οι επιλογές μ&omic ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Αποδείξεις

Αποδείξεις

Γράφω ποιο είναι το &r ...

Read more
Χερούλι

Χερούλι

Σελίδα 59: «Επέλεξα ν&a ...

Read more
Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε &si ...

Read more
Συγκέντρωση

Συγκέντρωση

Κριτική ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 88-63. Πριν το φιλικό με την Γκαζιαντέπ είχαμε ανταλλάξει βαριές κουβέντες. Πολύ β ...

Read more
Αδιάφορο

Αδιάφορο

Όλο μου το σόι είναι ...

Read more
Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή &ep ...

Read more
Ύαινες

Ύαινες

Το πρώτο ποστ στη σελίδα μου, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Άγγελος Αναστασιάδης αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ, ήτ ...

Read more
Χαρμάνης

Χαρμάνης

Ο πατέρας μου με τσά&k ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.