Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03

xarakomataΉμασταν εκατόν εξήντα άνθρωποι μαζεμένοι στην αυλή και ο νεαρός ανθυπολοχαγός ούρλιαζε για να μας βάλει σε τάξη, πρωί της δεύτερης μέρας στο στρατό. Είχε περάσει η καταραμένη Δευτέρα της κατάταξης, για την οποία είχα λάβει ένα σωρό οδηγίες αλλά μόνο μία θυμάμαι πια, δηλαδή να πάω νωρίς για να βρω ρούχα και παπούτσια στα μέτρα μου επειδή τελειώνουν.

Αλλά εγώ είχα φτάσει απόγευμα στο Κιλκίς, πήγα πρώτα για καφέ και βόλτα στην πόλη, διάβασα την εφημερίδα για να ξαναζήσω το ιστορικό 3-0 επί του Ιωνικού με τα όργια του Αντόλφο Βαλέντσια που είχα δει την προηγούμενη μέρα στην Τούμπα και έσκασα στην πύλη από τους τελευταίους. Με συνέπεια να φοράω άρβυλα νούμερο 44 αντί για 46 και να κουτσαίνω επί μέρες, μέχρι να μου βρουν στο νούμερό μου.

Η ερώτηση του ανθυπολοχαγού ήταν απλή: «Ποιοι έχουν κάνει εμβόλια»; Επειδή την πρώτη μέρα σου κάνουν απανωτά εμβόλια και στα δύο χέρια, ταυτόχρονα, εξετάζουν δόντια, μάτια, τώρα θυμήθηκα άλλη οδηγία που έλεγε να αποστηθίσω τον πίνακα με τους αριθμούς στον οφθαλμίατρο για να μη με βγάλουν μύωπα και χαρακτηριστώ ως φαντάρος βήτα διαλογής ή κάτι παρεμφερές, αλλά ούτως ή άλλως δεν είχα θέμα, τα βρήκα όλα με την πρώτη και καμάρωνα γι’ αυτή την πρώτη μικρή νίκη επί του Συστήματος. Αλλά η μεγαλύτερη νίκη, ο θρίαμβος, ήταν πως είχα δύο αρχίδια. Κανονικά και με επιστημονική απόδειξη, που μας ξεγύμνωναν ανά εικοσάδες και μας έβαζαν σ’ ένα θάλαμο κι εκεί σε χωριστά καμαράκια, δηλαδή πρώτα ήμασταν όλοι τσίτσιδοι για κάνα μισάωρο στο κρύο του Νοέμβρη και μιλούσαμε για μπάλα και τα κλασικά από πού είσαι και ξέρεις έναν Αποστόλη από το Παλιοχώρι, μετά μας έβαλαν στο θάλαμο με χωρίσματα για να αποφευχθεί, υποθέτω, η έκθεση κάθε φαντάρου με τα παπάρια απ’ όξω στον άγνωστο διπλανό του, πλην όμως τα χωρίσματα ήταν περιμετρικά και, ενώ είχες ιδιωτικότητα από τον αριστερά και τον δεξιά σου, οι απέναντι σε έβλεπαν και τους έβλεπες. Ο σουρεαλισμός έμπαινε στο παιχνίδι από την αρχή στο στρατό, δεν κρατούσε προσχήματα. Και περνούσε μετά ένας σπουδαγμένος επιστήμονας, ποιος ξέρει πόσα χρόνια Πανεπιστήμια και μεταπτυχιακά και έρευνες και εξωτερικά, ο οποίος είχε ήδη δώσει εντολή να «διαχωρίσουμε τους όρχεις με τον δάκτυλο» ερχόταν στο, ας το πούμε, καμαράκι, έβλεπε πως έχεις δύο όρχεις, κουνούσε το κεφάλι με καμάρι και σημείωνε στο τεφτέρι του. Ήταν η μόνη στιγμή που αγχώθηκα στη 18μηνη καριέρα μου στον ελληνικό στρατό, με έπιασε πανικός αλλά κατάφερα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και μέτρησα προσεκτικά: Ένα, δύο. Ναι, ρε φίλε, είμαι γαμάτος.

«Ποιοι έχουν κάνει εμβόλια», ρώτησε ο τύπος και σήκωσαν το χέρι καμιά τριανταριά. «Ωραία, περάστε εσείς από εδώ», τους έστειλε τέρμα δεξιά και περιμέναμε λίγο να τελειώσει το σούσουρο της ανταλλαγής πληθυσμών. Ο λόχος τώρα αποτελούνταν από τριάντα κοντοκουρεμένους δεξιά και τους υπόλοιπους εκατόν τριάντα ένα σώμα μια ψυχή ακίνητους να περιμένουν την επόμενη διαταγή. «Ποιοι δεν έχουν κάνει εμβόλια», ρώτησε μετά ο ανθυπολοχαγός και σήκωσαν το χέρι πάλι περίπου τόσοι, καμιά τριανταριά κι αυτοί. «Ωραία, εσείς περάστε από εκεί», στέλνοντάς τους τέρμα αριστερά. Συνεπώς, η εικόνα έδειχνε τριάντα αριστερά, τριάντα δεξιά και εκατό στη μέση. Περιέργως μα όχι χωρίς αιτία, στους μεσαίους βρισκόμουν κι εγώ, δεν είχα πάει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Κι όπως στεκόμουν εκεί στη μέση, με το βλέμμα χαμένο και το μυαλό να κάνει υπολογισμούς τύπου «545 και σήμερα», αφέθηκα στη μοίρα μου που με τιμωρούσε για το προφανές της απείθαρχης συμπεριφοράς μου: Ή είχα κάνει εμβόλια ή δεν είχα κάνει, μέση λύση δεν υπήρχε ούτε για μένα ούτε για τους άλλους που στέκονταν στην πολυπληθή ομάδα γύρω μου. Να είχε ρωτήσει «ποιος έχει δύο αρχίδια» και μετά «ποιος έχει ένα αρχίδι» να το καταλάβω, μπορεί όλοι εμείς να είχαμε τρία ή και περισσότερα αρχίδια, ρε φίλε, τι να κάνουμε τώρα, μας προίκισε η Φύση, άσε που μεγαλώσαμε στα χωριά και κυλιόμασταν στα μολυσμένα χόρτα την εποχή που έσκασε το Τσέρνομπιλ. Αλλά όχι, δεν ήταν καθόλου έτσι τα πράγματα. Έκανες ή δεν έκανες εμβόλια, τέλος. Πήρα ανάσα βαθιά και ετοιμάστηκα για το στρατοδικείο.

Ο ανθυπολοχαγός κοίταξε την πρώτη ομάδα δεξιά και φώναξε «εσείς που έχετε κάνει εμβόλια πηγαίνετε στο καψιμί». Μετά στράφηκε στην ομάδα αριστερά και διέταξε «εσείς που δεν έχετε κάνει εμβόλια πηγαίνετε στο ιατρείο». Και τέλος, απευθύνεται σε όλους εμάς που δεν είχαμε κάνει κάποια επιλογή και μας λέει: «Οι υπόλοιποι πηγαίνετε στο αμφιθέατρο».

Στα πέντε λεπτά περπάτημα ως το αμφιθέατρο προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω την κατάσταση. Πριν προλάβω να βγάλω συμπέρασμα, βρισκόμουν καθισμένος σε μια καρέκλα με τους συντρόφους του μεσαίου χώρου τριγύρω και έβλεπα τους τίτλους μιας ελεεινής παραγωγής του ΕΣ με εμφανή σκοπό να μας ρίξει στα ναρκωτικά, αν δεν παίρναμε ήδη. Κι εγώ που είχα γλιτώσει την πρέζα μετά από τόσες εκδρομές στην Καλογρέζα και δεν είχα πιει ντουμάνι στο Πασαλιμάνι, θα κατάπινα ευχαρίστως και θα σούταρα στη φλέβα χωρίς δεύτερη σκέψη οτιδήποτε μου έδινες εκείνη την ώρα, αρκεί να σταματούσε η προβολή της ταινίας κατά των ναρκωτικών που υποτίθεται πως βλέπαμε.

Δεν το συζητήσαμε μεταξύ μας. Κανείς δεν είπε κουβέντα σε κανέναν για το περιστατικό. Όσα συμβαίνουν στο στρατό μένουν στο στρατό, κάπως έτσι. Αλλά το βράδυ το μαθηματικό μου, ερευνητικό μυαλό δεν μπορούσε να ησυχάσει. Όχι απλώς οι περισσότεροι δεν απάντησαν σε μια απλή, απλούστατη διαδικαστική ερώτηση, δηλαδή αν έχουν κάνει ή όχι εμβόλια, αλλά ο συντονιστής της ιστορίας το αποδέχτηκε και, το κυριότερο, ήταν προετοιμασμένος για την εξέλιξη, κάτι που φάνηκε από την προβολή της ταινίας για τα ναρκωτικά που είχαν ήδη ετοιμάσει για εμάς που -όπα, τώρα το έπιασα.

Αυτή την ιστορία θυμάμαι κάθε φορά που μου κάνουν μια ερώτηση στο Facebook, η οποία έχει μονάχα δύο επιλογές απάντησης και είμαι σίγουρος πως ό,τι και να απαντήσω μονολεκτικά θα βρεθώ απολογούμενος. «Θα πάρεις διαρκείας»; «Ναι» σημαίνει «στηρίζεις Ιβάν και κάνεις το χρέος σου», «Όχι» σημαίνει «δε στηρίζεις Ιβάν στο βρώμικο πόλεμο που δέχεται από το κατεστημένο της Αθήνας και τους διεφθαρμένους πολιτικούς και τον Μαρινάκη, τον Μητσοτάκη και κάθε τσουτσέκι τους». «Είναι προσβλητικό να έρχεται γκόμενα με το μαγιό στην Τούμπα»; «Ναι» σημαίνει «ναι αλλά αυτή τουλάχιστον έρχεται στην Τούμπα ενώ αυτοί που την κράζουν είναι Παοκτσήδες του πληκτρολογίου», «Όχι» σημαίνει «άσε ρε που έχουμε κάνει την Τούμπα πασαρέλα για κάθε ξέκωλο να πούμε δηλαδή». «Δεν είναι αδικία που για μια χούφτα πρεζάκια δε θα δούμε ΠΑΟΚ στο πρωτάθλημα ως το Δεκέμβριο»; «Ναι» σημαίνει «αν δεν ήταν ρε αυτά τα πρεζάκια θα σας είχαν κάψει ζωντανούς τα χανούμια στο Βόλο», «Όχι» σημαίνει «μπράβο, επιδοκιμάζεις τέτοιες συμπεριφορές, να τα σπάζουν σε κάθε ματς και να ξαναδούμε ΠΑΟΚ σε πέντε χρόνια από τις τιμωρίες». «Είναι σωστό να κράζουν το γιο του προέδρου», «θα κόψουμε το μπάσκετ επειδή δε μας αρέσει ο προπονητής», «πιστεύεις πως θα πάρουμε το πρωτάθλημα», η γκόμενα του Κλάους, τα μπεκριλίκια του Ουάρντα, ο μάνατζερ του Χατζησαΐα, το 4-4-2, τα άρθρα των οπαδογράφων, οι εκλογές της ΕΠΟ, οι επενδύσεις του Σαββίδη, κάθε θέμα του ΠΑΟΚ το έχουμε κάνει multiple choice και έχουμε σταματήσει να το συζητάμε όπως κάναμε μια φορά κι έναν καιρό στους Συνδέσμους, στα καφενεία και στις παρέες και πάντα βγάζαμε άκρη. Η ερώτηση πλέον γίνεται για να περιμένει την απάντηση που θα προκαλέσει την επίθεση, γνώμες, επιχειρήματα και αρχές μπαίνουν στην άκρη, πρέπει πλέον να πάρεις τη μία ή την άλλη ακραία θέση και να χωθείς στα χαρακώματα να τουφεκίζεις τους αντιπάλους.

Σημεία των καιρών όλα αυτά. Άνθρωποι εξευτελίζονται δημοσίως επειδή έχουν άντερα να εκφράσουν άποψη βασισμένη σε επιχειρήματα, αρχές και έπειτα από σκέψη, ενώ οι δημοσιοσχετίστες συνεχίζουν να είναι δημοφιλείς επιλέγοντας τη δημοφιλή επιλογή όποτε προκύπτει οτιδήποτε, από το πιο ελαφρύ θέμα ως το πιο σοβαρό. Καμιά φορά βλέπω τους ίδιους ανθρώπους να επιλέγουν και τις δύο απαντήσεις, ανάλογα ποιος ρωτάει και ποιος διαβάζει ή ανάλογα με την πορεία δημοφιλίας μιας επιλογής -στο χωριό μου αυτούς τους λέγαμε κωλοτούμπες. Με την αφαιρετική μέθοδο, δε μου έχει απομείνει παρά μια χούφτα ανθρώπων με τους οποίους μπορώ να συζητήσω δημόσια, γνωρίζοντας πως θα ξεζουμίσουν κάθε θέμα, θα κρατήσουν τα θετικά πριν απορρίψουν τα αρνητικά και θα σεβαστούν κάθε άποψη που σέβεται τη δική τους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πάντα θα κερδίζουν και δε θα καταφέρει κανείς να τους νικήσει ποτέ -είμαι περήφανος που έχω εκλεκτούς εκπροσώπους αυτής της κατηγορίας να με αποκαλούν «φίλο».

Εντάξει, η ιστορία του στρατού δεν έχει σχέση με το υπόλοιπο κείμενο. Ή μπορεί και να έχει, δεν είμαι σίγουρος. Αυτό που θέλω να πω, πάνω κάτω, είναι πως πρέπει να ξαναμάθουμε να συζητάμε κάθε πράμα από χίλιες πλευρές κι όχι από τα άκρα του, πολεμώντας. Αν συνεχίσουμε έτσι, αυτοί που μένουν στη μέση, που δεν πάνε ούτε από εδώ ούτε από εκεί αλλά είναι πάντα οι περισσότεροι, δεν πρόκειται να συμμετάσχουν και θα τους στέλνουμε μια ζωή στο αμφιθέατρο να βλέπουν ταινίες. Δε θα μάθουμε ποτέ τι πιστεύουν, επειδή αυτό που πιστεύουν είναι κάτι ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι», άρα και πιο κοντά στην αλήθεια, την οποία αλήθεια δεν έχω συναντήσει συχνά σε κάποιο άκρο ή στην πιο αποστειρωμένη άποψη. Για παράδειγμα, εγώ θα πάρω διαρκείας επειδή είμαι ΠΑΟΚ και επειδή αυτές τις μέρες μου περισσεύουν 100 ευρώ -αν δεν περίσσευαν, θα το πλήρωνα με δόσεις, αγοράζοντας ένα εισιτήριο για κάθε ματς, όπως κάνω πάντα. Ούτε τον πρόεδρο «στηρίζω» ούτε τα λογιστικά της ΠΑΕ, για μένα το κάνω και έχω καμία εκατοστή επιχειρήματα να σου αραδιάσω, αλλά σιγά μην τα διαβάσεις, εσύ περιμένεις ένα ξερό «ναι» ή «όχι» για να με επιβραβεύσεις ή να μου επιτεθείς.

Δώσε

Δώσε

Αυτός είναι ο Παοκτσής. Κερδίζει ήδη 5-1 τον Ολυμπιακό στις Σέρρες, κλέβει ο επιθετικός του την μπάλ ...

Read more
Ρεσιτάλ

Ρεσιτάλ

Στις 26 Φεβρουαρίου 2003, ο δρόμος για την κούπα περνάει από το πτώμα του Ολυμπιακού. ...

Read more
Πανιώνιοι

Πανιώνιοι

Οι μοναδικοί οπαδοί που συμπαθώ στην Ελλάδα είναι οι πανιώνιοι. Από παλιά. Δε θυμάμαι από πότε άρχισ ...

Read more
Έφυγε

Έφυγε

Ήμουν εκεί στο ντεμπούτο του, με τη Λοκομοτίβ Τυφλίδας, όπου ξεπετάχτηκε από το πουθενά και σκόραρε ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
Θάνος

Θάνος

Είχαμε πάρει τα εισ& ...

Read more
Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
Κριτής

Κριτής

O καλύτερος κριτής σου είναι το ίδιο σου το παιδί... Αδίστακτη κριτική λογοτεχνίας εδώ.   &nb ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Κωλοτούμπα

Κωλοτούμπα

«Η απόφασή μας βασίστ& ...

Read more

Θανασάκης

logo